How can I make my life simpler?

24 April 2014 at 16:08

• ပ်င္းပ်င္းရွိတာနဲ႔ အင္တာနက္မွာ ဟိုေရးဒီေရးေရးထားတာေလးေတြ ေလ်ာက္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ဘ၀ကို ပုိျပီး ရိုးရိုးရွင္းရွင္းနဲ႔ေနဖုိ႔ဆိုျပီး ေမးထားတဲ့ ေမးခြန္းေအာက္မွာ ဆိုက္တိုးဆိုတဲ့ ဂ်ပန္းၾကီးကေနျပီးေတာ့ ဒီအခ်က္ေလးေတြေျဖထားပါတယ္။
• Ask for help (လိုအပ္တဲ့အကူအညီေတာင္းပါေပါ့။ လိုအပ္တဲ့အကူအညီေတာင္းဖုိ႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔ လုိ႔ ေျပာခ်င္တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ဆိုရင္ မာနၾကီးခံျပီးေတာ့ အကူအညီမေတာငး္ဘဲ ကိုယ္တိုင္ မနိုင္မနင္းလုပ္ရတာ ပင္ပန္းတယ္မဟုတ္လား )
• Carry less stuff in your pockets/purse ( အိတ္ကပ္ထဲ၊ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲ က ပစၥည္းပစၥယေတြကို နည္းနည္းပဲသယ္ပါတဲ့။ သူေျပာမွပဲ ကိုယ့္ပိုက္ဆံအိတ္ထဲ၊ လက္ကိုင္အိတ္ထဲ မလုိအပ္ပဲ အမ်ားၾကီးျဖစ္ေနတဲ့ ေဘာက္ခ်ာအစုတ္ေတြ၊ အေၾကြေစ့ေတြ နဲ႕ တျခားေထြလီကာလီေတြ ရွင္းရဦးမွာပဲ )
• Clean out your house, purge your belongings of anything you haven't used in five years ( အိမ္ရွင္းပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးနွစ္ေလာက္ကတည္းက မသံုးျဖစ္တဲ့ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေတြကို ရွင္းလင္းပစ္ပါတဲ့။ အဲ့ဒါလည္း ဟုတ္တာပဲ။ အိမ္မွာဆို ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ကအစ အဖံုးမရွိေတာ့တဲ့ ေကာ္ဗူးအဆံုး ဥထားေတာ့ အိမ္ေျပာင္းရမယ္ဆိုမွ လႊင့္ပစ္။ တစ္ခ်ို႔ပစၥည္းေတြဆိုလႊတ္လည္းမပစ္ရက္ သယ္လို႔လည္းမျဖစ္နဲ႔ ငိုခ်င္သလုိ ရယ္ခ်င္သလို ရူးမလို ျဖစ္ရတယ္။ အမွန္ဆို ဒီလို ပစၥည္းအစုတ္ေလးေတြေပၚေတာင္ စြဲလန္းတာ မစြန္႔လႊတ္နုိင္ရင္ ေသရင္ဘယ္လုိလုပ္မလဲေနာ္ း( )
• Eliminate clutter on your desk ( သင့္စားပြဲေပၚက ရႈပ္ပြေနတာေတြကို ရွင္းလင္းပစ္လိုက္ပါေတာ့ တဲ့။ အိမ္က စာၾကည့္စားပြဲမွာဆို ေဘာပင္စိုက္တဲ့ မက္ခြက္တင္ ၂ ခြက္ ၃ ခြက္ ျဖစ္ေနတာပါ ။ တစ္ခါတေလဆို စာအုပ္ခ်ဖုိ႔ေတာင္ေနရာမရွိ။ )
• Eliminate time wasting activities ( အခ်ိန္ကုန္အက်ိဳးမဲ့ျဖစ္ေစတဲ့ အလုပ္ေတြ ရပ္တန္းက ရပ္လိုက္ပါေတာ့တဲ့ ၊ ( ဥပမာ ခုလို ေဖ့စ္ဘုတ္မွာ လတ္လ်ားလတ္လ်ား လုပ္ေနတာေတြျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာ.. :P )
• Eliminate two things for every new thing you acquire ( ပစၥည္းအသစ္တစ္ခု၀ယ္တုိင္း နွစ္ခုကိုရွင္းပစ္တဲ့..။ ကိန္ လုိ႔ပဲ ေအာ္ခ်င္တာပဲ။ ဗီရိုထဲက မ၀တ္ျဖစ္ေတာ့တဲ့အ၀တ္ေတြ သတိရသြားလို႔.. အေပၚထပ္ေရာက္ေနတဲ့အ၀တ္ေတြပဲ ၀တ္ျဖစ္တာ။ ေအာက္ေရာက္သြားလုိ႔ မျမင္ရရင္၀တ္ဖို႔သတိမရေတာ့ဘူး။ ျပီးရင္ ၀တ္စရာမရွိဘူးေျပာေသးတာ း( )
• Hire some help, housekeeper, gardener, etc. ( ဥယ်ာဥ္မွဴး၊ အိမ္အကူ စသျဖင့္လူငွားေခၚပါတဲ့။ ဟင့္အင္း..ကြကိုယ္ေတာင္ အနိုင္နိုင္ရယ္..:P)
• Know your limitations ( ကိုယ့္လစ္မစ္ကိုယ္သိပါတဲ့..။ ကိစၥတစ္ခုကို ကိုယ္ဘယ္ေလာက္အထိလုပ္နိုင္မလဲ ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိပါ ေပါ့..။ အီအီးပါရင္း ရွဴရွဴးေပါက္လို႔ရေပမဲ့ ထမင္းစားရင္းေတာ့ လုပ္မရဘူးေပါ့ေလ.. :D - အဟုတ္ထင္မေနနဲ႕ စတာ..။ :P)
• Learn to identify and toss junk mail before it even gets to your desk ( သင့္အလုပ္စားပြဲေပၚေရာက္မလာခင္မွာ ဘယ္အလုပ္ေတြကေတာ့ျဖင့္ အေရးမပါဘူး၊ လုပ္စရာမလိုဘူးရယ္လို႔ ခြဲျခားသတ္မွတ္တတ္ျပီး ေရွာ္သြားတတ္ဖို႔ သင္ယူပါတဲ့..။ အေရွာ္လြန္ရင္လည္း လုပ္စရာမလိုဘဲျဖစ္ဦးမယ္..။)
• Learn to say no ( ျငင္းဆိုတတ္ဖို႔ သင္ယူပါတဲ့ ။ အဲ့ဒါအဟုတ္ပဲ။ အားနာလို႔ လုပ္ေပးမယ္ေျပာျပီးမွ မနိုင္၀န္ထမ္းရသလိုျဖစ္ျပီး စိတ္ထဲမွာ မေက်မနပ္ျဖစ္ေတာ့ မိေအး နွစ္ခါနာပါတယ္။ အစကတည္းက လုပ္နိုင္ရင္ လုပ္ေပးမယ္ ေျပာျပီး လုပ္ေပး။ မလုပ္ေပးနုိင္ရင္ ျငင္းလိုက္ေတာ့လည္း စိတ္ရွင္းတာေပါ့။ တစ္ခုပဲ ... ၊ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ျငင္းဆိုတတ္ဖို႔ လိုတာပါ။ )
• Let go of perfectionism ( ေျခာက္ပစ္ကင္းသဲလဲစင္ျဖစ္ခ်င္စိတ္ကို စြန္႔လႊတ္ပါေပါ့။ အင္းေလ လူဆိုတာဘယ္သူမွ အမွားလည္းမကင္းဘူး။ ဘယ္သူမွ အရာရာ ျပည့္စံုျပီး ေျခာက္ပစ္ကင္းသဲလဲစင္ ျဖစ္မေနဘူးမဟုတ္လား။ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေျဖေတြးေတြးေပးတတ္ရမွာေပါ့။ အျမဲတမ္းေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့.. )
• Let go of the past ( အတိတ္ေတြထဲက ရုန္းထြက္ပါ ေပါ့။ အရင္ကဗိုက္ဆာခဲ့တာကို ထမင္းစားျပီးသြားေတာ့ သတိမရေတာ့သလိုေပါ့။ အတိတ္ကဗိုက္ဆာခဲ့တာကိုေမ့ျပီး အနာဂတ္မွာ ဘာစားရမလဲလို႔ စားဖုိ႔ပဲ အျမဲေတြးေနဖို႔လိုတာပါ... ဥပမာ အေပးၾကမ္းခ်က္..ခိခိ )
• Live frugally, want less (ျခိဳးျခံေခၽြတာပါ။ လိုခ်င္စိတ္ကိုထိန္းပါေပါ့။ ဒီထက္ျခိဳးျခံေခၽြတာလို႔မရေတာ့ဘူးေတာ္ေရ႕လို႔ပဲေအာ္လိုက္ခ်င္တယ္.. ဂယ္ပဲ )
• Limit time you spend on any given activity (TV, media, Internet) ( တီဗီၾကည့္တာတို႔ ရုပ္ရွင္သတင္းဘာညာတို႔ အင္တာနက္တုိ႔ ဘာတို႔ စသျဖင့္ သံုးဖို႔ ေပးထားတဲ့အခ်ိန္ေတြကို ကန္႔သတ္ပါတဲ့။ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္တယ္.. ရုပ္ရွင္ၾကည့္တာေတာ့ ေလ်ာ့လို႔မျဖစ္ဘူး။ အဲ ဘယ္ဟာမွလည္းေလ်ာ့လို႔မျဖစ္ပါဘူး )
• Move closer to work ( အလုပ္ကိုပိုျပီးအာရံုတစုိက္လုပ္ပါေပါ့.. ဟတ္ကဲ့.. အခုလို အလုပ္အားေနတုန္းေလး ဒီလုိအပ်င္းေျပေရးတာေလာက္ေတာ့ရပါတယ္ေနာ္..အဟီး )
• Sever unhealthy relationships ( သင့္ကိုေကာင္းက်ိဳးမေပးဘဲ ဆုိးက်ိဳးပဲေပးတဲ့ ပတ္သတ္မႈေတြအကုန္ ရွင္းပစ္ပါေတာ့တဲ့... ကြကိုယ္သေဘာေပါက္ေပါ့ေနာ.. )
• Simplify your financial life and consoledate debt ( သင့္ဘဏ္`ဋာေရးအေျခအေန နဲ႔ ေပးစရာေၾကြးေတြကိုစုစည္းလိုက္ျပီး  အရွင္းဆံုးအေနအထားျဖစ္ေအာင္ လုပ္ပါေပါ့ ကိုယ့္မွာဘယ္ေလာက္ရွိျပီး ဘယ္ေလာက္ေပးစရာရွိလဲဆိုတာ သိထားမွ ဘာဆက္လုပ္ရမယ္ဆိုတာ သိမွာေပါ့ေလ....။ မဟုတ္ရင္ ပဲဟင္းနဲ႕ နြားနို႔ ေရာေသာက္သလို ျဖစ္မွာေပါ့ေနာ္ )
• Simplify your online life ( သင့္ရဲ႕ အြန္လိုင္းေပၚကဘ၀ကို ရုိးရွင္းစြာထားပါ တဲ့။ အေကာင့္ေတြ ၂ခု၃ခုနဲ႔ ပ်ာယာခပ္မေနနဲ႔ေပါ့ေလ )
• Tell the truth ( အမွန္ကိုေျပာပါတဲ့..။ အမွန္ကိုပဲေျပာေတာ့ လိမ္စရာမလိုဘူးေပ့ါ။ တစ္ခါေလာက္လိမ္မိရင္ တစ္သက္လံုး အလိမ္ဇာတ္ၾကီးခင္းျပီး ထပ္ခါထပ္ခါ လိမ္ရမွာေလ..။ အစကတည္းက ရွင္းထားေတာ့ လိပ္ျပာသန္႔ေရာ.. )
• Turn off your smart phone (it's really smart how to chew up your time) ( စမတ္ဖုန္းကို ပိတ္လုိက္ပါ... စမတ္ဖုန္းဆိုတာက သင့္အခ်ိန္ေတြကို ၀ါးျမိဳပစ္ဖို႔ သိပ္ကို စမတ္ျဖစ္တာကလား.. တဲ့ ။ ကိုယ့္အတြက္ကေတာ့ စမတ္ဖုန္းထဲက ေဖ့စ္ဘုတ္နဲ႔ ကန္ဒီခရပ္ရွ္ကို ပိတ္ပလိုက္ပါ။ သတင္းမ်ားမ်ားဖတ္ပါ လုိ႔ ေျပာရမလားပဲ .. )

မူရင္းလင့္က ဒီမွာ..။ အဲ့ဒီေနရာကေန သြားဖတ္လာတာပဲ။

http://www.quora.com/How-can-I-make-my-life-simpler/answer/Garrick-Saito?srid=tnYt&share=1

တစ္ခါတုန္းကရြာတဲ့မိုး

11 March 2014 at 11:46

အဲ့ဒီေန႔က အေၾကာင္းကို ျပန္ေတြးရင္ သက္ကယ္မိုးထားတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ အမိုးေလးေပၚကမိုးေရစက္ေတြက သဲထူထူခင္းထားတဲ့ ေျမေပၚကိုတေပါက္ေပါက္က်ေနတဲ့ ျမင္ကြင္းေလးကို သတိရတယ္။ ကိုယ္က ကိုယ္ထိုင္ေနတဲ့ ေခြးေျခပုေလးကိုဒီဘက္တိုးေပးလိုက္ျပီးေတာ့ မိုးေတြစိုကုန္မယ္ .. ဒီဘက္တိုးေလ မိုး.. လုိ႔ ေျပာခဲ့မိလိုက္တယ္ထင္တယ္။ မိုးေရစက္ေလးေတြစင္ကုန္လုိ႔ ေက်ာတေလ်ာက္ျဖန္႔ခ်ထားတဲ့ ဆံပင္စင္းစင္းေလးေတြမွာ မိုးစက္မႈန္မႈန္ေလးေတြ တြယ္ျငိေနၾကတာကိုလည္းမွတ္မိေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ မိုးေလ.. ငိုေတာ့မယ့္မ်က္နွာေလးနဲ႔..။ မဟုတ္ဘူး။ မိုးေတြရြာေနလို႔သာ မိုးေငြ႔ေတြၾကားမွာ မိုးငိုေတာ့မယ္လ႔ို ထင္မိတာ ျဖစ္မွာ။ မိုးေတြသိပ္သည္းေနလို႔သာ မုိးမ်က္နွာေပၚက မ်က္မွန္ေလးက ကိုယ္ေငြ႔ေႏြးေႏြးေတြနဲ႔ အခိုးရိုက္ေနတာ ေနမွာ။ မိုးက ထိုင္လက္စေနရာကေန မခြာဘဲ ကိုယ္နားမလည္နိုင္တဲ့ အၾကည့္နဲ႔ တစ္ခ်က္ နဲ႔ ကိုယ့္ကို စူးစူးနင့္နင့္ၾကည့္တယ္..။ ျပီးေတာ့ တစ္ခုခုေျပာတယ္..။ တစ္ခုခု.. ကိုယ္ခုအခ်ိန္မွာ ျပန္ျပီး မမွတ္မိခ်င္ေတာ့တဲ့ စကားတစ္ခုခု..။ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္လက္မွာ ပတ္ထားတဲ့ လက္ပတ္ၾကိဳးကေလးကို တစ္ခ်က္ၾကည့္တယ္။ ျပီးေတာ့ ရုတ္ခနဲဆိုင္ထဲက ထြက္သြားတယ္။ ကိုယ္က မိုးေနာက္ကို ေျပးလိုက္မသြားမိဘူး။ ကိုယ့္အသိစိတ္ထဲက ဒီျမင္ကြင္းတစ္ခုလံုးမွာ ဒီတစ္ခ်က္ေလးပဲ ခိုင္ခိုင္ျမဲျမဲ စြဲထင္က်န္ခဲ့တယ္။ သိပ္ကိုေခါင္းမာတဲ့မိုး။ တစ္ခ်က္ေလးေတာင္ ကိုယ့္ကို ေနာက္ျပန္လွည့္မၾကည့္ေတာ့တဲ့ မိုး ။ ကိုယ့္ကို ေက်ာခိုင္းသြားတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ မိုးတစ္ေယာက္ငိုသြားေသးလား ကိုယ္မသိဘူး။ မိုးမငိုပါေစနဲ႔လို႔ ကိုယ္ဆုမေတာင္းရဲဘူး။ မိုး စိတ္သက္သာရာရေအာင္ နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ငိုပါေစလုိ႔လည္း ကိုယ္ ဆုမေတာင္းရဲဘူး ။ တကယ္ဆို မိုးက မငိုတတ္သူပါ လို႔  ကိုယ္ ေနာက္က်မွ သိခဲ့ရတာပဲ..။ တကယ္ဆို ကိုယ္ကသာ ေပ်ာ့ညံ့သူပါ..။ အပူကိုအလင္းထင္ျပီး ေအးရိပ္က ကိုယ္တိုင္ေျပးထြက္ခဲ့မိသူ..။ ကိုယ္က ကိုယ့္ရင္ထဲကိုမျမင္နိုင္ေလာက္ေအာင္ကို အေမွာင္ဖံုးမိခ့ဲသူပါ မိုးရယ္..။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"မိုးဆီကိုလာမေတြ႔တာ ၾကာေနျပီေနာ္" လို႔ ခေရပန္းေတြေကာက္ေနရင္းနဲ႔ မိုးက တစ္ခ်က္လွမ္းေျပာတယ္။
ဘုရားေပၚမွာ ခေရပင္အၾကီးၾကီးေတြ ကို ျဖတ္ျပီးတိုက္လာတဲ့ ေလက သိပ္ကို ေမႊးေနတာပဲ။ ခေရပန္းေတြကို လက္တစ္ဖက္ကလက္ကိုင္ပု၀ါေလးထဲ စုထည့္ထားျပီးေတာ့ တစ္ဖက္က ေၾကြက်ေနတဲ့ ခေရေတြကို ေကာက္ေနတဲ့ မိုးဟာ သနပ္ခါးေဖြးေဖြးေလးနဲ႔ သိပ္ကိုခ်စ္စရာေကာင္းေနတယ္။ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ျပန္လည္ ပူေလာင္လာတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ရင္ ဟာ မိုးန႔႔ဲေတြ႔တိုင္း ေအးျမသြားတာကိုသတိထားမိရတယ္။ မိုးကို ဘာမွ ျပန္မေျပာမိဘဲ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္..။ ခေရပန္းေတြ လာကူေကာက္ေပးပါဦး လို႔ လွမ္းေျပာေတာ့မွ မိုးအနားကို သြားမိတယ္။ မိုးနဲ႔အတူတူ ခေရပန္းအေၾကြေတြ လာမေကာက္ျဖစ္တာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနျပီပဲ။ အေအးဆိုင္မထိုင္ျဖစ္တာ၊ စကားေတြမေျပာျဖစ္တာ၊ မိုးအတြက္ ေရးေနက် ကဗ်ာေလးေတြ မေရးျဖစ္တာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနျပီပဲ။

"ဟိုတေလာက ခရီးထြက္သြားေသးတယ္ဆို"

မိုးက တစ္ခ်က္လွမ္းေမးတယ္။ ဟုတ္တယ္.. မိုးကို မေျပာျဖစ္ခဲ့ဘူး။

"ဟုတ္တယ္.. အိမ္ကအမ်ိဳးေတြနဲ႔ လိုက္သြားတာ ၊ ခဏပဲေလ.. နွစ္ရက္တည္းပဲေလ "

ကိုယ့္မ်က္နွာအတန္ငယ္မာသြားလိမ့္မယ္ထင္တယ္။  မိုးက ဘာမွမျဖစ္သလို ပံုစံနဲ႔ မ်က္နွာကိုတစ္ခ်က္တည္လိုက္ရင္း ခေရပန္းေတြေကာက္ေနရာကေန မတ္တပ္ရပ္လိုက္တယ္။ မ်က္နွာကိုထီမထင္သလိုခ်ီလိုက္ပံုရတယ္။ မိုးမ်က္နွာေလးတစ္ခ်က္အေမာ့မွာ ညေနခင္း၀င္ခါနီး ေနေရာင္ျခည္ေလးက မိုးရဲ႕ သနပ္ခါးေဖြးေဖြးပါးျပင္ေလးေပၚကို က်ေနတယ္။ မိုးက ေကာက္လို႔ရလာတဲ့ ပန္းေတြကို လက္ကိုင္ပု၀ါေလးနဲ႔ ဖြဖြကေလး ခ်ည္လုိက္တယ္။ ကိုယ့္ဆီကိုေပးထားတဲ့ လြယ္အိတ္ကေလးထဲကို ခေရပန္းေလးေတြထည့္ျပီးထုတ္ထားတဲ့ လက္ကိုင္ပု၀ါေလးကို ထည့္လိုက္ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုေမာ့ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ေျပာတယ္။
" မိုးကိုေတာ့ အသိေပးသြားသင့္တာေပါ့ ေနာ္။ အိမ္ကအမ်ိဳးေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ ဟိုမမေရာ ပါေသးလား"

မိုးရဲ႕အသံကထိန္းထားရမွန္းသိသာေနတယ္။ ဘုရားေပၚက တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေအာ္ျမည္လိုက္တဲ့ ငွက္သံၾကားမွာ မုိးရဲ႕အသံေလး ေပ်ာက္သြားရွာတယ္။ ကိုယ့္လက္မွာပတ္ထားတဲ့ လက္ပတ္ၾကိဳးေလးကိုၾကည့္ျပီးေတာ့ ေမးေနတဲ့မိုးကို တကယ့္ကို ဘယ္လုိေျဖရမွန္း မသိခဲ့ဘူး။
တကယ္ဆို ကိုယ္ မိုးနဲ႔ မေတြ႔ရဲဘူးမိုး..။ မေျဖပါရေစနဲ႔လို႔ စိတ္ထဲကေန မိုးကိုအထပ္ထပ္ေတာင္းပန္ေနမိတာပဲ။

" ဒီ လက္ပတ္ၾကိဳးေလးေတြ ၀တ္တာေတြ႔ေနရတာၾကာျပီေနာ္... "

မိုးရဲ႕အသံက တိုးတိုးတိတ္တိတ္ေလးထြက္လာတယ္။ မမနိုင္ငံျခားအျပန္လက္ေဆာင္ေပးထားတဲ့ ဒီဇိုင္းလွလွလက္ပတ္ၾကိဳးေလးေတြကို တစ္ေန႔တစ္မ်ိဳး ၀တ္ေနမိတဲ့ ကိုယ့္ကို မိုး သတိထားမိသြားတာပဲ။ ကိုယ္ဘာမွျပန္မေျပာျဖစ္လုိက္ျပန္ဘူး။

" မမတက္ေနတဲ့ေက်ာင္းကိုလည္းလိုက္လိုက္သြားတယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာေနၾကတယ္ .။"
ကိုယ္မိုးမ်က္နွာကို မၾကည့္ရဲေတာ့ဘူး။ မိုးရဲ႕ေရွ႕ေနရာကေန အရည္ေပ်ာ္ေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်င္လုိက္တာ။

ႏႈတ္ဆိတ္ေနမိတဲ့ ကိုယ့္ကို  မိုးက တစ္ခ်က္ျပံဳးၾကည့္တယ္။

" သြားၾကရေအာင္ ေလ..၊ ေန၀င္ေတာ့မယ္.. " တဲ့။

ခံစားခ်က္ကိုထိန္းခ်ဳပ္နိုင္သူဟာ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ျပည့္၀သူမို႔ ထာ၀ရ အနိုင္ရသူပါ မိုးရယ္..။ မ်က္ရည္တစ္ခ်က္ မထြက္တဲ့ မိုး။ မ်က္နွာတစ္ခ်က္ မပ်က္တဲ့မိုး။ ကိုယ္ကသာ ေနာင္တေတြ တေလွၾကီးနဲ႔ က်န္ခဲ့ရမယ္မွန္းသိရင္ မသြားပါနဲ႔လို႔ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက မိုးကို ရင္ခြင္ထဲထည့္ျပီး ကိုယ့္ဘ၀ထဲက ထြက္မသြားပါနဲ႔ မိုးရယ္လို႔ တဖြဖြေျပာျပီး တင္းတင္းဖက္ထားခဲ့မိမယ္ ထင္ပါရဲ႕။ တကယ့္ကိုပဲမ်က္ရည္တစ္စက္မထြက္ဘဲ ေနနိုင္ခဲ့တဲ့မိုးကို ကိုယ္ အံ့ၾသခ်ီးက်ဴးမိပါရဲ႕..။ မိုးဟာတကယ့္ကို မာနေတြနဲ႔ျပည့္နွက္ေနတဲ့သူမို႔ထင္ပါရဲ႕ေလ..။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

တကယ္ဆိုရင္ ေနာင္တေတြနဲ႔ က်န္ခဲ့သူက ပူေလာင္ရသူပါ မိုးေရ။
ေဆာင္းနံနက္ခင္းတစ္ခုမွာ မိုးတက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းကို ကိုယ္ လိုက္လည္ခဲ့တယ္။  ကိုယ့္လက္သန္းေလးကို မရဲတရဲတြဲထားတဲ့မိုးတစ္ေယာက္ အေပ်ာ္ၾကီး ေပ်ာ္ေနခဲ့ေလရဲ႕။ တစ္ခါတစ္ခါ မိုးက နႈတ္နည္းသေလာက္ တစ္ခါတစ္ခါက်ရင္လည္း မိုးဟာ ငွက္ကေလးမ်ားလို စကားမ်ားလြန္းလွျပန္တယ္။ ကိုယ္ေက်ာင္းကိုလိုက္လည္တဲ့ တစ္ေန႔လံုး စကားေတြမ်ားလိုက္တဲ့မိုး။ သိပ္ကိုေပ်ာ္ေနလြန္းတဲ့မိုး။ ဒါေပမဲ့လည္း သိပ္ကို နြမ္းပါးလြန္းေနတဲ့မိုး။ တစ္ခါတရံ ညွိဳးငယ္ဟန္ေပါက္ေနတတ္တဲ့မိုး။ တစ္ခါတရံ သိပ္ကို မာနၾကီးဟန္ေပါက္တဲ့မိုး။ မိုးကိုေဘးနားမွာထားရင္း လွပျပီးအျမဲသြက္လက္ခ်က္ခ်ာတဲ့ မမ ၊ အျမဲ ေတာက္ပေနတတ္တဲ့မမကို တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ သတိရမိေနေသးတယ္။ မမက ကိုယ့္ကို အတင္းကို ျပန္ဆက္သြယ္ေနတဲ့အေၾကာင္း မိုးကို မသိေစခ်င္ဘူး။

" မိုး.. ကို႔ ေက်ာင္းကို တစ္ရက္လိုက္လည္ပါလား.."

အေအးေသာက္ေနရင္းက မိုးကိုေျပာလိုက္ေတာ့ ေသာက္လက္စ အေအးပိုက္ကေလးကိုခ်လိုက္ျပီး ကိုယ့္ကို လွမ္းၾကည့္တယ္။
မိုးမ်က္လံုးေလးေတြ အေရာင္လက္သြားရင္း ကိုယ့္ကိုျပံုးျပီးၾကည့္တယ္.. ျပီးမွ..

" ေပ်ာ္စရာၾကီးေနာ္ ၊ မနက္အေစာၾကီး သြားရမွာလား ..ဘယ္အခ်ိန္လဲ..။ ကားဘယ္လိုစီးၾကမွာလဲဟင္ ၊ ခ်မ္းမလားမသိဘူးေနာ္..ေပ်ာ္စရာၾကီးေနာ္"

တရစပ္ေမးခြန္းေလးေအာက္မွာ မိုးရဲ႕အသံေလး ေတြလြင္ေနတာပဲ။ သူ႔အေပ်ာ္ေတြကူးစက္သြားၾကလို႔လားမသိ.. မိုးရဲ႕ မႈန္ေနတဲ့သနပ္ခါးနံ႕ေလး ကိုယ့္ဆီ သင္းပ်ံ႕လာသလိုပဲ..။ ေမႊးလိုက္တာမိုးရယ္..။

" ကိုတို႔ေက်ာင္းကားပဲ စီးသြားၾကတာေပါ့ မိုးရဲ႕ ၊ မနက္ေစာေစာ ၆ နာရီ အေရာက္ ကားဂိတ္မွာေစာင့္ေန၊ ကိုလာေခၚမယ္ေနာ္ "

အဲ့ဒီေန႔က မိုးတစ္ေယာက္ေပ်ာ္ေနတယ္။ အဲ့ဒီေန႔ မိုးရဲ႕ေက်ာင္းက အျပန္ ကိုယ္တို႔ ဘက္စ္ကား က်ပ္က်ပ္ တိုးစီးခဲ့ရတယ္။ မိုးက ေက်ာင္းကားမစီးဘူးတဲ့။ တစ္ခ်ိဳ႕အတန္းေတြဖ်က္ျပီး စာသင္ရေသးလို႔ ျပန္ရတာလြယ္ေအာင္ ဘက္စ္ကားပဲ စီးတယ္တဲ့။ ကိုယ္ပိုင္ကားလွလွနဲ႔ေက်ာင္းတက္တဲ့ သစ္လြင္လွပလြန္းတဲ့ ခ်စ္ခဲ့ရတဲ့ တစ္ခ်ိန္ကကိုယ့္ရဲ႕မမဟာ ကိုယ့္စိတ္ထဲကို ခဏေရာက္လာတယ္..။ ေပ်ာ့ည့ံလြန္းသူကိုယ့္ကို ခြင့္လႊတ္ပါမိုးရယ္...။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ကိုယ့္ေက်ာင္းကို မိုးလိုက္လည္တဲ့ အဲဒီေန႔က ထူးထူးျခားျခားနွင္းေတြက်ေနခဲ့တယ္။ မွတ္မိေသးလား မိုးေရ..။ ျပတင္းေပါက္ေတြဖြင့္ထားတဲ့ ေက်ာင္းကားအတြင္းထဲအထိ တံတားတစ္ခုကို ျဖတ္ရတုန္း နွင္းေတြ ကားအတြင္းထဲအထိ အလုအယက္၀င္လာၾကတာေလ..။ မိုး၀တ္ထားတာမိန္းမ၀တ္ ရွပ္အက်ီၤလက္စကေလးနဲ႔မို႔  မိုးမ်ား ခ်မ္းေနမလားလို႔ ၾကည့္မိေတာ့ အံ့ၾသတၾကီး ေပ်ာ္ေနတဲ့ မိုးရဲ႕မ်က္နွာေလးဟာ နွင္းေတြၾကားထဲမွာ ျဖဴနု၀င္းပေနလိုက္တာေလ။ မိုးဟာ အသံေလးတိတ္ေနျပီး ျငိမ္သက္ေနရွာတယ္။ ေက်ာင္းကားေပၚမွာ ဆူညံေနၾကတဲ့ သူေတြၾကားထဲမွာ မိုးဟာ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနတယ္။ ကိုယ္ကပထမအတန္းခ်ိန္ကို မိုးနဲ႔တူတူတက္ျပီးေတာ့ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြ အတန္းေျပးျပီး ကိုယ္တို႔နွစ္ေယာက္ ေလွ်ာက္သြားၾကတဲ့အခါ မိုးတစ္ေယာက္မွာ ေပ်ာ္လြန္းလို႔။ ကိုယ္တို႔ေတြ ေျခတေညာင္းပဲ ေနမပူခင္ ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ကင္တင္းမွာ ထုိင္နား ထမင္းစား။ မိုးတစ္ေယာက္ပ်င္းဟန္ေပါက္လာေတာ့ ကိုယ္ကပဲျမို႔ထဲသြားၾကရေအာင္ေလ ၊ စာအုပ္ဆိုင္ေတြဘက္သြားၾကရေအာင္လို႔မိုးကိုေျပာျပီး ထ ျပန္ၾကတယ္။
ျမိဳ႔ထဲမွာထမင္းေပါင္း၀င္စားျပီး အေမ့အိမ္စာအုပ္ဆိုင္ကို၀င္ၾကတာ မွတ္မိေသးလားမိုး..။ ကိုယ္က စာအုပ္ေတြ၀ယ္ေတာ့ မိုးက စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္လုိက္၀ယ္တယ္။ မင္းလူရဲ႕ ငွက္ကေလး ဆိုတဲ့စာအုပ္။ မိုးက မိုးအပိုင္သိမ္းထားခ်င္လို႔လုိ႔ေျပာတယ္။
ကိုယ္ရွင္းလိုက္မယ္ေျပာေတာ့ မိုးက "ဟင့္အင္း.. မုိးကိုယ့္ဘာသာရွင္းပါရေစ"တဲ့...။
ကိုယ္က အတင္းရွင္းမယ္လုပ္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုတစ္ခ်က္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္တဲ့ မိုးရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြဟာ ကိုယ့္ကိုထိတ္လန္႔သြားေစတယ္။ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ္က မိုးကိုယ္ပိုင္ေငြနဲ႔ ၀ယ္လာတဲ့ စာအုပ္ေလးကို အဖံုးေလးပဲဖံုးေပးနိုင္ခဲ့တယ္။ ဖလင္ျပားေလးကို အသဲနွစ္ခုဆက္ေနတဲ့ပံုစံ ညွပ္ျပီး စာအုပ္ညွပ္လို႔ရေအာင္ ၾကိဳးကေလးနဲ႔တြဲခ်ည္ျပီးထည့္ေပးလိုက္တယ္။ မိုးက ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ဖံုးေပးထားတဲ့ စာအုပ္ေလးကို တရိုတေသ ၾကည့္ျပီး "ေက်းဇူးတင္ပါတယ္" တဲ့။
မိုးရယ္.. ဒါေလးကို ေက်းဇူးတင္စရာလိုလို႔လား လို႔ ေတြးမိရင္း ထြက္ခြာသြားတဲ့ မိုးရဲ႕ေက်ာျပင္ကို ပဲ ေငးၾကည့္မိတယ္။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ေဆာင္းမနက္ခင္းတခ်ိဳ႕မွာ ေက်ာင္းပ်က္တာမ်ားလို႔ မလိုက္နိုင္ေတာ့တဲ့ ဘာသာရပ္တစ္ခုအတြက္ မိုးတစ္ေယာက္က်ဴရွင္တက္ရေတာ့ ကိုယ္က မိုးကို စက္ဘီးေလးနဲ႔ လုိက္ပို႔ရေသးတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ရက္ေတြက်ေတာ့ ကိုယ္က မိုးက်ဴရွင္ကိုလာၾကိဳရံုပဲတတ္နိုင္တယ္..။  အေစာၾကီးတက္ရတဲ့မိုးရ႕ဲက်ဴရွင္ကို ပထမဆံုးကိုယ္လိုက္ပို႔ရတဲ့ရက္တုန္းက ကိုယ့္စက္ဘီးေနာက္မွာ မရဲတရဲ ထိုင္စီးရွာတဲ့မိုး၊ တစ္ခါတစ္ခါ စက္ဘီးက မျငိမ္လို႔ လႈပ္သြားတဲ့အခါ ကိုယ့္ခါးကို မရဲတရဲ လွမ္းဖက္လိုက္ေတာ့

"ဖက္ရင္ရဲရဲဖက္ဗ်၊ မရဲတရဲဆို ကိုယ္က ယားတယ္ " လို႔ေနာက္မိတယ္။

ကိုယ္အဲ့လိုေျပာျပီးေနာက္ မိုးေလ ကိုယ့္ခါးကို ဖက္ျပီး မ်က္နွာေလးအပ္ထားလိုက္တာ ကိုယ့္ေက်ာျပင္မွာ သနပ္ခါးနံ႕ေလး စြဲထင္ကုန္တဲ့အထိပဲ။
လြမ္းရပါတယ္ မိုးေရ..။ ခုခ်ိန္မွာ မိုးရဲ႕ ပါးျပင္က သနပ္ခါးရန႔႔ံေမႊးေမႊးကို လြမ္းမိေပမဲ့ တခ်ိန္ကေတာ့ မမရဲ႕ ေရေမႊးရနံ႔ကို ကိုယ္စြဲလမ္းခဲ့ေၾကာင္း မိုးကိုရွက္ရွက္နဲ႔ ၀န္ခံရေတာ့မယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း မုန္းတီးရပါတယ္မိုး။ ဒါဟာ မိုး ကိုယ့္ကို အျငင္သာဆံုးနဲ႔ အထိေရာက္ဆံုး လက္စားေျချခင္းပဲျဖစ္ပါေစေတာ့မိုးရယ္။ မိုးကိုယ့္ကိုေရးျပီးေပးဖတ္တဲ့ ကဗ်ာေလးထဲကလို ေပါ့..။
"ေ၀ဒနာဆိုတာ ခံနိုင္ရည္ရွိမႈနဲ႔ မဆိုင္ဘူး" တဲ့။
ကိုယ္က မိုးကို ခံနိုင္ရည္ရွိတယ္ဆိုျပီး ေ၀ဒနာေတြထပ္ခါတလဲလဲေပးခဲ့မိသူပါမိုးေရ။ မိုးကေတာ့ ကိုယ္ေပးတဲ့ေ၀ဒနာေတြကို မခံစားနိုင္ေတာ့လို႔ အေ၀းကိုထြက္ေျပးသူလို႔ ကိုယ္ေတြးျပီးေၾကကြဲရျပန္တယ္။ အျမဲလိုလို ဒြိဟေတြနဲ႔ ေတြေ၀ေနတတ္တဲ့ကိုယ့္ကိုယ္စား အေျဖတစ္ခုကိုကိုယ္ေခါင္းမရႈပ္ေအာင္ ကိုယ့္ကိုတမင္တကာႏႈတ္ဆက္သြားသလိုပဲလို႔ကိုယ္ေတြးမိပါေသးတယ္..။ သိပ္ကိုေၾကကြဲရပါတယ္မိုးေရ..။ ေတြေ၀တတ္တဲ့သူဟာ မိမိကိုယ္္ကို အမွန္မသိသူမိ႔ု႔ တစ္သက္စာထာ၀ရ ရွံုးသူပါပဲ မိုး..။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

" လိပ္ကေလး.. ပက္လန္လန္ေနတာေတာင္ ျပံဳးစိစိနဲ႔.. ဘယ္လုိအခက္အခဲမ်ိဳးပဲၾကံဳၾကံဳ အဲဒီလိပ္ကေလးကိုသတိရေနာ္ .."
ကိုယ္က အစိမ္းေရာင္လိပ္ကေလး ပက္လက္ကေလးနဲ႔ ျပံဳးစိစိျဖစ္ေနတဲ့ပံုပါတဲ့ ပို႔စ္ကဒ္ ေသးေသးေလးရဲ႕ေနာက္မွာ စာေရးျပီး မိုးကို ေပးတယ္။ ၁ ရက္ ၁ လ  နွစ္သစ္တစ္ရက္မွာ မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့လက္ေဆာင္ေလးကို ရတဲ့ မိုးက အံ့ၾသတဲ့မ်က္နွာေပးေလးနဲ႔ ၊ မထံုတတ္ေတး ။ မိုးက စာသားရဲ႕ေအာက္မွာေရးထားတဲ့ ခ်စ္ရတဲ့ကို ဆိုတဲ့ စာသားကို မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ၾကည့္ေနတုန္းမွာ ကိုယ္က မိုးကို ရည္းစားစကားေျပာမိတယ္။ မထင္မွတ္ထားတဲ့အခ်ိန္ မထင္မွတ္ထားတဲ့ေနရာမွာ လံုး၀မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့လူတစ္ေယာက္ဆီကၾကားရတဲ့စကားမို႔ မိုးဟာ ရွက္ရွက္နဲ႔ ကိုယ့္ေရွ႕ကေန အေျပးတစ္ပိုင္းထြက္သြားတယ္။ ကဒ္ကေလးကိုလႊတ္မခ်ခဲ့ဘူး။ ဒီအေၾကာင္းေတြ မိုးဆီက ျပန္ၾကားရတဲ့အခ်ိန္မွာ မိုးက ကိုယ့္ပုခုန္းစြန္းေလးကို မွီႏြဲ႕ေနျပီ..။ မိုးဟာ မေကြ႔ေကာက္ဘူး။ မကြယ္၀ွက္္ ဘူး။ သေဘာေျဖာင့္လြန္းလွတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ထင္ပါရဲ႕ ေလ.. မမေၾကာင့္ ဒဏ္ရာရခဲ့တဲ့ ကိုယ္က မိုးကို ျငိတြယ္မိေလသလား။ မိုးရင္မွာ ခဏခို၀င္ခဲ့မိေလသလား။ မေကြ႔ေကာက္တတ္တဲ့မိုးဆီက ကိုယ့္အတြက္အေျဖကိုမေစာင့္လိုက္ရသလို မိုးကိုလည္း မယံုမၾကည္ျဖစ္ရျခင္းေတြမရွိခဲ့ဘူး။ မိုးကလည္း ကိုယ့္ကို နည္းနည္းေလးမွ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ေပးတယ္လို႔လည္းမရွိခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ပဲ မိုးဆီရတဲ့ ေအးျမျခင္းေတြဆီက ကိုယ္က ေျပးထြက္ခဲ့မိေလသလား မိုးေရ..။ မမရဲ႕ခ်ဳပ္ေနွာင္မႈေတြေၾကာင့္ က်ဥ္းက်ပ္လာတဲ့ေန႔မွာ မိုးဘယ္ေရာက္ေနျပီလဲ လို႔ အလန္႔တၾကားေတြးမိရတယ္။ မိုးကို အရွက္ရတယ္။ အဲ့လိုအခ်ိန္မွာမ်ားကိုယ့္ကို မိုးက ဘာေၾကာင့္ဒီေလာက္ေပ်ာ့ည့ံသြားရတာလဲ လုိ႔ လာေမးရင္လည္း တစ္ၾကိမ္တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ေပ်ာ့ည့ံခြင့္ေပးပါလို႔ ေျပာမိရေတာ့မွာပါပဲ။ မိုးက လိပ္ကေလးကို သတိမရေတာ့ဘူးလားလို႔ ေလွာင္ရယ္သလိုေမးလာခဲ့ရင္လည္း ကိုယ္က လိပ္ပက္လက္လန္သလို ျဖစ္တာ မိုးထားသြားတဲ့ေန႔ကတည္းကပါလို႔ ေျပာမိမလားပဲမိုးေရ..။ မြန္းၾကပ္ပိတ္ေလွာင္မႈေတြေအာက္မွာ ကိုယ္က မိုးကို ျပန္ရွာမိေတာ့ မိုးဟာ စိတ္အနာၾကီးနာခဲ့သူမို႔ တစ္ေယာက္တည္းအေ၀းကိုေျပးသတဲ့။ ကိုယ္ဟာ အျပစ္ရွိသူမို႔ မိုးရဲ႕အနားကို မခ်ဥ္းကပ္၀ံ့ဘူး။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုမ်ား မိုးၾကားတဲ့အခါ ေလွာင္ရယ္ေနမလားလို႔ ႏႈတ္ခမ္းကိုသာ တင္းတင္းေစ့ပိတ္မိတယ္။ ရင္ထဲကအနာကို မိုးအပါအ၀င္ ဘယ္သူမွမျမင္ေစရဘူး။ ရင္ထဲမွာ က်ိတ္ငိုခြင့္သာ ေပးပါေတာ့မိုးေရ..။ ကိုယ္ဟာ ေအးျမျခင္းရဲ႕အေ၀းကို ေျပးထြက္မိသူမို႔ ေနာင္တေတြနဲ႔သာ ထိိုက္တန္ပါတယ္ ။ လိပ္ျပာမသန္႔သူမို႔ မိုးကို လုိက္ရွာခြင့္လည္း မေပးပါနဲ႔ေတာ့ မိုး...။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

" အကို႔တို႔နွစ္ေယာက္ကို မေန႔က ကၽြန္မဘက္စ္ကားေပၚကေန လွမ္းေတြ႔လိုက္တယ္"

မိုးအသံက ထိန္းထားတဲ့ၾကားကတုန္ခါေနတယ္။ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ထိတ္ခနဲပဲ။ ရုတ္ခ်ည္းဆိုသလို ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ေအးစက္သြားတယ္။ မ်က္နွာတစ္ခုလံုးထူပူလို႔။ ကိုယ္ေလ မိုးမ်က္နွာကို မၾကည့္ရဲဘူး။ အေခၚအေ၀ၚေတြ ေျပာင္းပစ္လိုက္ျပီျဖစ္တဲ့မိုးရဲ႕ ေလသံေတြ ေအးစက္ေနမွန္း ကိုယ္သိပါတယ္။

" မိုးလိုခ်င္တာက နွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ အျပန္အလွန္ အလံုးစံု စိတ္ခ်ယံုၾကည္ရတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာပါ။ ကၽြန္မက အကို႔ကို ခ်စ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ အကို႔အေပၚကိုအထင္ၾကီးျခင္းအေပၚကို အေျခခံျပီးခ်စ္ခဲ့မိတာ။ ကိုယ္အထင္ၾကီးရတဲ့ခ်စ္သူကို ကၽြန္မက အၾကြင္းမဲ့ယံုၾကည္ခဲ့တယ္။ အခုလိုမ်ိဳး ကၽြန္မအေပၚကို ဆက္ဆံခံရတာ စိတ္အနာဆံုးပဲ။ တစ္သက္ေဖ်ာက္မရနိုင္ေတာ့တဲ့ ဒဏ္ရာပဲ။ "

မိုးရဲ႕ စကားေတြက ျမားေတြလုိပဲ ကိုယ့္ရင္ကို လာစူးၾကေလရဲ႕။ စူးပါေစေတာ့မိုးေရ။ မိုးကို ဒဏ္ရာေတြေပးမိတဲ့ကိုယ္ဟာ အျပစ္ရွိသူပါ။ ကိုယ္ကမိုးမ်က္နွာေလးကိုပဲ ေငးၾကည့္ေနမိေတာ့တယ္။ ကိုယ့္တစ္ကိုယ္လံုး မီးခိုးေငြ႔ေတြအျဖစ္ေျပာင္းသြားၾကျပီထင္ရဲ႕။ မိုးလက္ကေလးကို လွမ္းဆြဲလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ မမရဲ႕ လက္ပတ္ၾကိဳးေလးဟာ မိုးလက္ကေလးကို လွမ္းဆြဲမယ့္ကိုယ့္လက္ကို အတင္းဆြဲတားထားၾကသလိုပဲ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက မမကိုရင္ဘတ္ထဲ ထည့္ခဲ့မိတဲ့ကိုယ္မို႔ မိုးဘက္ကို အေလးမသာခဲ့တာကိုေတာ့ ရင္နာနာနဲ႔၀န္ခံပါတယ္မိုး။
အစက ခပ္ဖြဲဖြဲက်ေနတဲ့မိုးေတြ ရုတ္တရက္သည္းသည္းမည္းမည္းရြာခ်လာတယ္။ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးရဲ႕ အစြန္ဆံုးစားပြဲမွာ ထိုင္ေနၾကတာမို႔ မိုးစက္ေတြဟာ မိုးရဲ႕ေက်ာတေလွ်ာက္ကိုလာစင္ေနတယ္။ ေက်ာတေလွ်ာက္ခ်ထားတဲ့ မိုးရဲ႕ဆံနြယ္ေတြမွာ မိုးစက္ေတြ လာျငိတြယ္ေနၾကတာကိုကိုယ္မွတ္မိပါေသးတယ္။ မိုးေတြစိုကုန္မယ္ .. ဒီဘက္တုိးေလမိုးလို႔ ေျပာလိုက္မိတယ္ထင္တယ္မိုးရယ္.. အဲ့ဒီစကားကလြဲရင္ ရင္ထဲမွာဗေလာင္ဆူကာ အခိုးအေငြ႔တစ္၀က္ျဖစ္ေနတဲ့ကိုယ္က ရွက္ရြ႔႔ံျခင္းအျပည့္နဲ႔မို႔ မိုးကို ေျပာဖုိ႔ တျခားစကားလံုးေတြ ထြက္မလာနိုင္ဘူး။ အျပင္မွာသည္းေနတဲ့မိုးေတြ ကိုယ့္အေပၚကိုသာအကုန္ရြာခ်ပါေစေတာ့လို႔ ဆုေတာင္းမိေလသလား မသိဘူးမိုးေရ..။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ မုိးက ကိုယ့္ကို တစ္ခုခုေျပာတယ္..။ အခုအခ်ိန္မွာ ကိုယ္ျပန္မစဥ္းစားခ်င္ဆံုးတစ္ခုခု..။

" အကို ေျခလွမ္းေတြပ်က္တာ ကၽြန္မသိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မသိကၡာကို ဒီေလာက္ထိ ေစာ္ကားလိမ့္မယ္လို႔ မထင္မိေလာက္ေအာင္ အကို႔ကို အထင္ၾကီးမိခဲ့တာေတာ့ ကၽြန္မအမွားေပါ့။ အကိုက သိပ္ေတြေ၀တတ္လြန္းတယ္ဆိုေတာ့ လည္းအကို႔အတြက္ ကၽြန္မကပဲအဆံုးအျဖတ္ေပးခဲ့ပါမယ္။ အကိုတို႔နွစ္ေယာက္လံုးေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ.."

မိုးရဲ႔အသံက ခပ္တုိးတိုးေပမဲ့ ညင္သာျပတ္သားလွတယ္။ ကိုယ့္မ်က္လံုးတည့္တည့္ကို ေအးစက္စက္စိုက္ၾကည့္ျပီးေျပာေနတဲ့ မိုးဟာ ျပတ္သားေနတယ္။ မိုးက ထုိင္ေနရာက ထြက္သြားတယ္။ မိုးေရေတြထဲ..။ မ်က္ရည္တစ္ခ်က္ မထြက္တဲ့မိုး။ သိပ္ကို မာနၾကီးတဲ့မိုး။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵဟာ အခိုးအေငြ႔ေတြအျဖစ္နဲ႕ကိုယ့္တစ္ကိုယ္လံုးေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်င္တဲ့စိတ္ပဲ ျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ႕ မိုးေရ..။ အဲ့ဒီေန႔က ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးမွာ မိုးေတြ စဲတဲ့အထိ ထိုင္ေနမိတယ္။ မိုးထားခဲ့တဲ့ ေကာ္ဖီခြက္ကေလးကို ၾကည့္ရင္းက မ်က္ရည္၀ဲရျပန္တယ္..။ မိုးေရေတြ တစ္စက္စက္က်ေနတဲ့ ေျမသားေတြကိုေငးၾကည့္ရင္းနဲ႔ ကိုယ့္မွာ ေအးစက္ရျပန္တယ္။ ဟင္းလင္းျပင္တစ္ခုထဲမွာ ေမ်ာလြင့္ရသူလို ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားနဲ႔ ကိုယ့္လက္ကိုတင္းတင္းဆုပ္ထားရျပန္တယ္..။ ကိုယ္ဟာ အားငယ္တတ္သူပါလို႔ စိတ္ထဲမွာ မိုးကိုတိတ္တိတ္တမ္းတရတယ္။ မမဟာ ကိုယ့္ကို မေအးျမေစနိုင္သူမုိ႔ မိုးဆိုတဲ့ေအးရိပ္ဆီကို တမ္းတမိတတ္တဲ့အခါ မိုးကိုရွက္ရြံ႕အားနာရတယ္။ ခ်န္ခဲ့ပါေတာ့မိုး..။ ကိုယ့္အနားက အေ၀းဆံုး အေကာင္းဆံုးဆိုတဲ့အရပ္ဆီကိုသာ ထြက္ေျပးပါေတာ့မိုးေရ..။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

မိုးေတြ တစ္ေပါက္ေပါက္က်လာတယ္။ မွာထားတဲ့ေကာ္ဖီကို စားပြဲထုိးေလးက စားပြဲေပၚလာခ်ေပးျပီးသြားတဲ့အခါ မိုးေရစက္ေတြ ပိုစိတ္လာတာကိုသတိထားလုိက္မိတယ္။ မိုးေတြသည္းတဲ့ မိုးရက္တစ္ရက္ရယ္၊ ေကာ္ဖီရယ္.. ဟာ ကိုယ့္ကိုမေမ့နိုုင္တဲ့အတိတ္ေတြဆီေခၚသြားေနၾကေပါ့.. ။ တကယ္ဆို အဲ့ဒီေန႔က အေၾကာင္းကို ျပန္ေတြးရင္ သက္ကယ္မိုးထားတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ အမိုးေလးေပၚကမိုးေရစက္ေတြက သဲထူထူခင္းထားတဲ့ ေျမေပၚကိုတေပါက္ေပါက္က်ေနတဲ့ ျမင္ကြင္းေလးကို သတိရမိတုန္းပဲ။
                                                                                                                            စိမ္းျမလင္းသစ္
                                                                                                                             10/03/2014

ၾကယ္ကေလးနဲ႔ ခဏတာ

2 September 2015 at 13:21

ကိုယ္မခူးျဖစ္ခဲ့တဲ့ သစ္သီးေတြ
သိပ္ကိုခ်ိဳျမိန္တယ္လို႔ ၾကယ္ေလး ကိုယ့္ကိုေျပာတုန္းက...
ဘယ္အရပ္ဆီ ကိုယ့္မ်က္နွာကိုလႊဲခဲ့ရတယ္ မသိေတာ့ဘူး။
သိပ္ခံစားတတ္လြန္းတာဟာလည္း
ေၾကကြဲစရာေကာင္းျခင္းတစ္မ်ိဳးပဲ ၾကယ္ကေလး...။
နွလံုးသားခပ္ထူူထူ
မ်က္နွာထားခပ္ထူထူ လူေတြဟာ
အားက်ဖြယ္ရာ လူသားေတြလို႔ကိုယ္ေျပာရင္
ၾကယ္ေလးေရ...မအံ့ၾသနဲ႔။

ႏွစ္ကာလေတြဟာ ႏွလံုးသားေတြကိုတိုက္စားတတ္တယ္ဆိုတာ
ကိုယ္ကအေကာင္းဆံုးသက္ေသပဲ လုိ႔ ၾကယ္ေလး ကိုယ့္ကိုေျပာတုန္းက...
လိမၼာခ်င္ခဲ့လြန္းလို႔ အမွားမ်ားခဲ့တဲ့ကိုယ္ဟာ
ခုခ်ိန္မွာ စိတ္ထင္ရာေရြ႕လ်ားပစ္ခ်င္မိတယ္လို႔
ၾကယ္ေလးမသိေအာင္ ခပ္တိုးတိုးေရရြတ္မိခဲ့တယ္ ။


ကိုယ္ျဖစ္လိုရာကို ဖန္တီးယူဖုိ႔  ၾကယ္ေလး ကိုယ့္ကိုေျပာတုန္းက...
နွလံုးသားကိုေက်ာခို္င္းမိခဲ့ျပီးေနာက္
ကိုယ့္မနက္ျဖန္ေတြဆီ ဘယ္ေတာ့မွ မေရာက္နိုင္ေတာ့ဘူးလို႔
ရင္ထဲမွာ တဖြဖြရြတ္ေနမိတယ္။

ၾကယ္ေလးနဲဲ႔ ခဏတာအခ်ိန္ေတြကို ရပ္တန္႔ပစ္ခ်င္ေနမိတဲ့အခိုက္
အမွတ္တမဲ့ ၾကည့္မိလုိက္တဲ့ တိမ္တစ္စဟာ
ေလယာဥ္ပ်ံပံုစံအျဖစ္ေျပာင္းသြားတယ္
အကြာအေ၀းဆိုတာ စိတ္ကို နာက်င္ေစတဲ့ ဆူးပဲ...။
ကိုယ္ဟာ ဘ၀အတြက္ေနခဲ့ရတယ္
အခု ဘ၀ထဲမွာပဲ ေနခ်င္ေတာ့တယ္ လို႔ ၾကယ္ေလးကို ေျပာမိေတာ့
ကုိယ္ အဓိပၸယ္မဖြင့္တတ္ခဲ့တဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႔ ၾကယ္ေလး ကိုယ့္ကိုၾကည့္တယ္။

ၾကယ္ကေလးေရ ...
တကယ္ေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ
ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ပေစ ဆိုျပီး ပစ္ခ်ထားလိုက္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့အရာပဲ။
ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ ျပန္ေတြးမိျပီး
၀မ္းနည္းရတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ၾကယ္ေလးကို မေျပာျပခ်င္ဘူး
သိပ္မြန္းက်ပ္လြန္းလာတဲ့အခါ
တစ္ေယာက္တည္းေနျပီး အခန္းေထာင့္မွာငိုမယ္
စိတ္ထဲရွိတာေတြ ခ်ေရးမယ္
ျပန္လည္ေပါ့ပါးလာတဲ့အခါ
ငါ့ဘ၀ဟာ ေနေပ်ာ္စရာပါလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္နားခ်မယ္
ၾကယ္ေလးမသိေအာင္ ၾကယ္ေလးကိုျပံဳးျပမယ္
တစ္ဖန္ျပန္လည္စိမ္းစိုဖို႔
သစ္ရြက္ေတြကိုၾကည့္မယ္
ဖိနပ္ၾကိဳးကို ခပ္တင္းတင္းခ်ည္ျပီးရင္ေတာ့
ေလသာရာအရပ္ဆီကို မ်က္နွာမူျပီးလမ္းေလွ်ာက္ထြက္မယ္ ။

ဒါေပမယ့္...
တစ္ခါတရံေတာ့
သိပ္ကိုသာယာတဲ့ေနရာေလးက
ၾကယ္ေလးနဲ႔ ခဏတာ ကို
ဒိုမီနိုေတြ ေသာက္တိုင္း ကိုယ္ လြမ္းမွာေပါ့
တိမ္ေတြ ေလယာဥ္ပံုစံေျပာင္းသြားတိုင္း ကိုယ္ လြမ္းမွာေပါ့ ။  ။

မင္း

15 September 2015 at 14:46

ျဖစ္နိုင္လ်ွင္ စိတ္ကို အတိ္တ္ဆီမွာပဲ ထားလိုက္ခ်င္သည္။ ဒီစာကို သူဖတ္မိလ်င္ လက္ေတြ႔မဆန္သူဟု ေျပာမည္။ ကိုယ္ကျပံဳရံုပဲတတ္နိုင္သူသာ။ ဒီထက္လည္း ကိုယ္မေျပာတတ္။ စကားလံုးေတြဟာ အကန့္အသတ္ေတြနဲ႔။ တစ္ဖက္ကမ္းဆီသို႔ ကူးခပ္ခဲ့၏။ လႈိင္းနွင့္အတူ ဒီမွာဘက္ကမ္းဆီသို႔သာ ယြန္းခဲ့ရျပန္သည္။ ျပတင္းေပါက္မွန္ဆီကတဆင့္ အျပင္ကိုၾကည့္မိေတာ့ လမ္းမီးတိုင္ေတြဟာ ေဆာင္းညလမ္းမီးတိုင္ေတြလို။ ေဆာင္းမဟုတ္၊ နွင္းမဟုတ္။ မီးခိုး.. ျမဴ...။ အပူဟာ ကိုယ့္နွလံုးသားကို ဖိနွိပ္ထားသလိုဟုေျပာလ်င္ မင္းက ရယ္ေနလိမ့္ဦးမွာ။ ဒီညလည္း အိပ္လို့ရမွာ မဟုတ္။ မန္းေဒးဘလူးဟာ က်ဴးစ္ေဒးဆီ လိုက္လာလိမ့္ဦးမွာ ။

ၾကယ္ငါး

18 April 2012 at 09:27

" အခ်ိန္ေတြကသိပ္ကိုျမန္လြန္းတယ္..။ ျပန္ေတြးၾကည့္လိုက္ရင္ ဂ်က္ေလယာဥ္စီးေနတုန္းမွာ မ်က္လံုးကိုခဏေလးမွိတ္လိုက္မိ
သလိုပဲ.။ ျပန္ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အာရွကိုလြန္ခဲ့ျပီ.."

အဲ့ဒိစကားကိုဆရာေျပာတုန္းက ကၽြန္မနဲ႔ အြန္လိုင္းမွာ စကားေျပာေနတုန္းအခ်ိန္..။ သူ႔ရဲ႔ ရွားရွားပါးပါးအခ်ိန္ေလးထဲကေန ကၽြန္မကိုျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္းျပန္ေျပာေနရင္းက သူ႔စိတ္ေတြလည္း အတိတ္ေတြဆီေရာက္ေနတယ္ထင္တယ္..။ ဆရာ့မ်က္နွာကိုမျမင္ရေပမဲ့ အရင္ကအတိုင္းခပ္တင္းတင္း၊ ခပ္တည္တည္၊ အၾကည့္စူးစူးေတြနဲ႔  နႈတ္ခမ္းေတြကိုမထီမဲ့ျမင္ဟန္ခပ္တြန္႔တြန္႔ေကြးထားဦးမွာပါပဲ။

ဆရာ့နဲ႔ေနာက္ဆံုးေတြ႔တုန္းက သူ႔ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ေတာ့မယ့္ သူခ်စ္ျမတ္နိုးတဲ့ က်ဴရွင္ခန္းေမွာင္ေမွာင္ေလးေရွ႔မွာ ။ မခြဲခ်င္ဘဲခြဲထားခဲ့ရေတာ့မယ့္ဟန္နဲ႔ ခရီးေဆာင္အိတ္ကို ျပင္ေနတဲ့ ဆရာ့ကိုအရင္ဆံုးလွမ္းျမင္ရတယ္..။ အဲ့ဒီေန႔က  ေလဆိပ္ဆင္းေတာ့မယ့္ဆရာ့ကိုမမီေတာ့မွာစိုးရိမ္တဲ့စိတ္နဲ႔  ခဲထူထူလမ္းကို ခလုတ္တိုက္လဲေတာ့မိမတတ္ ဒေရာေသာပါးေလွ်ာက္ရင္း အေျပးအလႊား..။ ဆရာ့အတြက္တစ္ခုခုလုပ္ေပးလိုက္ခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ ဆရာ့အတြက္ဆိုျပီး မနက္အေစာၾကီးကိုယ္တိုင္ေၾကာ္ထားတဲ့ ငါးပိေၾကာ္ကိုအျပည့္အသိပ္ထည့္ထားတဲ့ ပုလင္းေလးကို ဆရာ့ကိုလွမ္းေပးတယ္။ ဒီထက္ပိုျပီး လက္ေဆာင္မေပးနိုင္လိုက္တာ စိတ္မေကာင္းဘူး..။ ဆရာ့အတြက္ လို႔ ေျပာျပီးေပးလိုက္ေတာ့..ဆရာက ျပံဳးျပီလွမ္းယူတယ္။ အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ ဘာခံစားခ်က္မွန္းမသိဘူး.။ ဒီေလာက္အၾကာၾကီးျပန္မေတြ႔ရေတာ့မွာမွန္းလည္းမသိခဲ့ဘူး..။  ကၽြန္မသိပ္ၾကိဳက္တဲ့ ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိကေရးတဲ့ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးျမင့္မားေစရန္သတိျဖင့္ေနထိုင္ျခင္း ဆိုတဲ့စာအုပ္ေလးကို ဆရာ့အတြက္လက္ေဆာင္ဆိုျပီး ကၽြန္မက မရဲတရဲနဲ႔ ေပးေတာ့ ဆရာကေသေသခ်ာခ်ာလွမ္းယူတယ္..။ ၀မ္းသာသြားျပီး ဆရာလိမ္လိမ္မာမာေနေနာ္ လို႔ လႊတ္ခနဲေျပာထြက္သြားေတာ့ ဆရာမ်ားစိတ္ဆိုးသြားမလားလို႔ မရဲတရဲၾကည့္မိေသးတယ္..။ အဲ့ဒီတုန္းက ဆရာက ထံုးစံအတိုင္းခပ္ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ ေအးေအး တဲ့..။ ျပံဳးစိစိနဲ႔ေခါင္းကိုေတာင္လွမ္းပုတ္လိုက္ေသးလားမသိဘူး..။ ကၽြန္မကလည္း ကိုယ့္ဆရာကို လိမ္လိမ္မာမာေနေနာ္လို႔ ေျပာမိတဲ့အထိ ဆရာလုပ္ခ်င္ခဲ့တဲ့လူ..။

အဲ့ဒီတုန္းက ဆရာနဲ႔ ဆရာတပည့္သက္တမ္း ေလးႏွစ္ေလာက္ရွိျပီ.၊ အဲ့ဒီ့အခ်ိန္အထိ ဆရာ့ကို နားမလည္နိုင္ခဲ့ဘူး..။ အခုအခ်ိန္ထိလို႔ေျပာရမလားပဲ..။ ဆရာနဲ႔စသိေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ ၉ တန္းနွစ္..။ အစ္မနဲ႔ သိတဲ့ ဆရာက အိမ္ကိုလာလည္ရင္းနဲ႔ ကၽြန္မကိုသူ႔ေက်ာင္းမွာ FOC ထားမယ္ဆိုျပီးေျပာတယ္..။  အဲ့ဒီေနာက္ေတာ့ သူ႔စာသင္ခန္းေလးဆီမွာ တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္ တစ္ခါမွမတက္ဖူးတဲ့ က်ဴရွင္ဆိုတာၾကီးကိုစတက္တယ္..။ က်ဴရွင္ခန္းေလးက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တစ္ခုရဲ႔အေပၚထပ္..၊ ခန္းမအက်ယ္ၾကီး ။ အျမဲနႈတ္နည္းတဲ့ကၽြန္မကိုဆရာက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ပါ မိတ္ဆက္ေပးတယ္..။ ေနာက္ေတာ့လည္း အဲ့ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အရမ္းကိုခင္ျပီး ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႔ ေလွကားေလးကို တ၀ုန္း၀ုန္းေျပးတက္ေျပးဆင္း..။ ဘိုင္အိုသင္တဲ့ဆရာ့ကို ဘိုင္အိုတင္မကဘူး..စာအေၾကာင္းေပအေၾကာင္း၊ သီခ်င္းေတြအေၾကာင္း၊ ရုပ္ရွင္ေတြအေၾကာင္း..၊ စကားၾကီးစကားက်ယ္ေတြေျပာၾက၊ ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ျငင္းၾကခုန္ၾက၊ ဆရာလုပ္ေပးထားတဲ့ စာသင္ခန္းေလးထဲက ဆရာ့ကိုယ္ပိုင္စာၾကည့္တိုက္ေလး..၊နဲ႔..။ အဲ့ဒီတုန္ကေတာ့ brain storm လုပ္တယ္ဆိုတာကိုနားမလည္္ခဲ့ဘူး..။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ရင္ဆိုင္လာရမယ့္ အနာဂတ္ဆိုတာကို ရင္ခုန္တဲ့စိတ္နဲ႔ တစ္ခါတစ္ခါ မရဲတရဲ လွမ္းၾကည့္..။ အားငယ္စကားေတြေျပာမိတိုင္းဆရာက စာအုပ္ေတြေပးဖတ္တယ္။ သိသိသာသာေရာ မသိမသာေရာ စိတ္အားတက္ၾကြေအာင္လုပ္ေပးခဲ့တာခ်ည့္ပဲ။ အဲ့ဒီတုန္းက ကၽြန္မတို႔ေတြ ၉ တန္း၊ ၁၀ တန္း..။  ဒီလိုနဲ႔..ဆရာ့ရဲ႔ က်ဴရွင္ခန္းေလးက ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ စပ္ကူမက္ကူးလူငယ္ကာလကို အေရာင္တင္ေပးခဲ့ပါတယ္..။

ခုေတာ့ဆရာက သတင္းဌာနတစ္ခုမွာ အစီအစဥ္တင္ဆက္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနျပီ။ အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရရင္ ဆရာစာသင္တဲ့ဟန္ကို ဘာပံုၾကီးမွန္းမသိဘူးလို႔ အီလည္လည္ၾကီးေတြးမိခဲ့တာ..အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ သိပ္ပဲမ်ားတာပဲလို႔ သူငယ္ခ်င္းအုပ္စုၾကားထဲမွာအတင္းအုပ္ၾကရင္းေပါ့..။ အမွန္ကေတာ့ဆရာက အဲ့ဒီတုန္းကတည္းက ဇာတိျပခဲ့တာျဖစ္မယ္။ အဲ့ဒီတုန္းက စာသင္တဲ့ဟန္က အခု သတင္းေၾကျငာတဲ့ဟန္အတိုင္းပဲ..။ သိပ္ေတာ့မေျပာင္းလဲဘူး..။ စကားေျပာခပ္ျမန္ျမန္သြက္သြက္။ လက္ကလည္း နိုင္ငံျခားသတင္းဌာနက သတင္းေၾကျငာေနသူတစ္ေယာက္လိုမ်ိဳး လႈပ္ရြျပီးရႈပ္ယွက္ခတ္ေနတာ။ အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ မ်က္စိကိုေနာက္ေနေရာပဲ။ ခုေတာ့ ငါ့ဆရာကြဆိုျပီး ၾကည့္ရတယ္။  ကၽြန္မမွာတပည့္မို႔လို႔လားေတာ့မသိဘူး.. ဆရာသတင္းေၾကျငာတာကုိၾကည့္ရင္း ေၾသာ္..ငါ့ဆရာအရင္ကအတိုင္း ျဖစ္သလိုေနတုန္းပဲ.. ညကဘီယာေသာက္ထားလို႔ မ်က္နွာၾကီးအစ္ေနတာလားမသိဘူး..အင္း....လက္မမွာလည္းကြင္းၾကီးစြပ္ထားေသးတယ္..အသက္ကၾကီးျပီ ခုခ်ိန္ထိ လူငယ္လုပ္တုန္းပဲ..  စသျဖင့္ ခ်စ္စနိုးနဲ႔စိတ္ထဲကေ၀ဖန္မိတာအၾကိမ္ၾကိမ္။

ဆရာ့စတိုင္နဲ႔ပတ္သတ္ျပီး မွတ္မွတ္ရရျဖစ္ရပ္ေတြရွိေသးတယ္..။ ပထမဆံုးစေတြ႔တုန္းကေတာ့ က်ဴရွင္ဆရာပီပီ လယ္ကတံုးအက်ီ္အျဖဴ၊ ပုဆိုးကိုအရွည္ၾကီး၀တ္ျပီး လက္မွာလည္းမွတ္စုစာအုပ္ထူထူတစ္အုပ္၊ ဖတ္လက္စ စာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔၊ မ်က္မွန္တပ္တယ္။ ဆံပင္ကိုဆီရႊဲရႊဲလိမ္းျပီးေတာ့တစ္ခါတေလ စီးကရက္တစ္လိပ္ကိုခဲထားေသးတယ္.။ ဆရာ့မ်ားစာသင္ခန္းမွာေတြ႔လိုက္ရင္အျမဲတမ္းသုတ္သီးသုတ္ျပာနဲ႔။ သင္လိုက္ရတဲ့စာသင္ခန္းေတြလည္းမနည္းဘူး။ ဆရာ့မုိ႔လို႔ သူေဌးလည္းမျဖစ္ဘူး။ အျမဲတမ္း သူ႔က်ဴရွင္ခန္းမမွာပဲအိပ္ ၊ တကယ့္ကို ျဖစ္သလိုေန ျဖစ္သလိုစား၊ တစ္ခါတစ္ခါမ်ား ဆရာစားရင္ က်ဴရွင္ေအာက္ထပ္ဆိုင္ကမွာတဲ့ ေျမပဲ၊ၾကက္သြန္ေၾကာ္နဲ႔ဆီဆမ္းဆားျဖဴး ထမင္းကိုစားတယ္။ ဒါေပမဲ့ စာသင္ေက်ာင္းတိုင္းမွာ သင္တန္းေၾကးမယူဘဲ သင္ေပးခဲ့တာေတြေၾကာင့္ ဘာပဲေျပာေျပာ သူ႔ဆီမွာ တပည့္ေတြေတာ့သိပ္ေပါတယ္။ သူ႔ကိုယ္ပိုင္စာသင္ခန္းေလးမွာလည္း စာၾကည့္တိုက္အေသးေလးတစ္ခုလုပ္ေပးျပီးေတာ့ တပည့္ေတြကိုစာဖတ္၀ါသနာပါေအာင္လုပ္ေပးပါေသးတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ေလၾကီးေလက်ယ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ေျပာခဲ့တာထင္တယ္လို႔  မၾကာမၾကာေတြးမိတယ္။ ၁၀ တန္းစာသင္ခန္းထဲမွာ ေမးမိတဲ့ ေမးခြန္းေတြေၾကာင့္ ရူပေဗဒဆရာ စိတ္ညစ္ရတာအခါခါ။ အဂၤလိပ္စာဆရာကို မနက္ဆိုရင္ အခန္းအျပင္ကေနေအာ္ေခၚ အတင္းနႈိးျပီးစာသင္ခိုင္းရတယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ဆရာတို႔ေက်းဇူးနဲ႔ ေအာင္ခဲ့ၾကတာပါပဲ။ ဆရာ့မို႔လို႔ စာေမးပြဲ မေျဖခင္ညမွာ သူ႔တပည့္ေတြကိုစိတ္မခ်နိုင္ဘဲ အိမ္ေပါက္ေစ့ လိုက္ၾကည့္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြစံုမွ ျပန္ေျပာၾကေတာ့သိရတယ္။ ၁၀ တန္းျပီးေတာ့ ဆရာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ခဏအဆက္အသြယ္ျပတ္သြားေသးတယ္။ ျပန္ေတြ႔ေတာ့ ဆရာက က်ဴရွင္ခန္းေလးေနရာေျပာင္းျပီးျပီ။ က်ဴရွင္ခန္းေနရာလည္းေျပာင္း၊ လူလည္းစတိုင္ေျပာင္းပဲ။ အရင္ကလယ္ကတံုးအျဖဴနဲ႔ ပုဆိုးနဲ႔ဆရာက ဆိုင္ကယ္တဖုန္းဖုန္းနဲ႔ ၊ တစ္ခါတေလ ပုဆိုး၊ တစ္ခါတေလ ေဘာင္းဘီနဲ႔ ဆိုင္ကယ္ၾကီးတဖုန္းဖုန္းနဲ႔။ အဲ့ဒီတုန္းကရန္ကုန္မွာဆိုင္ကယ္စီးလို႔ရေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဆရာ့ဆိုင္ကယ္ကိုမေတြ႔မိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ပုဆိုး၀တ္တာမေတြ႔ရေတာ့ဘဲ ေဘာင္းဘီတိုၾကီးနဲ႔ ။ အဲ- ဘာစိတ္ကူးလည္းေတာ့မသိဘူး.. လက္မွာ တုတ္တစ္ေခ်ာင္း ကိုင္ထားတာေတြ႔ေတြ႔လာတယ္။ ရိုက္ေတာ့မရိုက္ပါဘူး။ တစ္ခါကဆရာ့ကိုလွမ္းျမင္ေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သြားတာထင္တယ္။ အေပၚပိုင္းက စြပ္ၾကယ္၊ ေအာက္က ေဘာင္းဘီတို၊ လက္မွာ ၾကိမ္လံုးနဲ႔။ ေကာင္းေကာင္းသြားတာမဟုတ္ဘူး။ ၾကိမ္လံုးကို တစ္ခ်က္ခ်က္ အမွတ္တမဲ့ လႊဲလႊဲသြားေသးတယ္။ ဆရာ့မို႔လို႔ အဲ့လိုထူးျခားေနတာထင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာအေၾကာင္းအရာေတြက ဆရာ့ကိုဒီေလာက္ထိေျပာင္းလဲသြားေစလဲေတာ့ မေတြးတတ္ခဲ့ပါဘူး။ အမွန္က အဆင္မေျပတဲ့အခိုက္အတန္႔ကာလေတြကို တစ္ေယာက္တည္းက်ိတ္ျပီးျဖတ္သန္းခဲ့ရတာျဖစ္မယ္လို႔ ေနာက္ပိုင္းမွေတြးမိခဲ့ပါတယ္။


၉ တန္း၊ ၁၀ တန္းေလာက္က မွတ္မွတ္ရရ ကြန္ျပဴတာဆိုတာၾကည့္ခ်င္ရင္ မဂၢဇင္းေတြထဲက ဓာတ္ပံုေတြကိုျပဴးျပဲၾကည့္ရတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ကြန္ျပဴတာခန္းဆိုတာရွိေပမဲ့ မီးမလာတဲ့အခန္းထဲမွာ ေမွာင္ေမွာင္နဲ႔မည္းမည္းမို႔လို႔ မွန္ျပတင္းေပါက္ကေန ေသေသခ်ာခ်ာ ေခ်ာင္းၾကည့္တာေတာင္ သိပ္မျမင္ရဘူး။ စိတ္ထဲမယ္ ကြန္ျပဴတာဆိုတာၾကီးကုိ လက္နဲ႔ကိုင္ၾကည့္ရင္ဓာတ္လိုက္မလားထင္တာ။ ၁၀တန္းေအာင္ျပီးစမွာ ဆရာက ကြန္ျပဴတာေလးတစ္လံုးကို စာသင္ခန္းေပၚတင္လာတယ္။ စာၾကည့္တိုက္ေလးေဘးမွာထားတယ္။ ျပီးေတာ့ လြယ္ကူေလ့လာကြန္ျပဴတာဆိုတဲ့စာအုပ္ေလးရယ္၊ အျခားကိုယ္တိုင္ေလ့လာလို႔ရတဲ့ စာအုပ္ေလးေတြရယ္ ယူလာတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ကစျပီး ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္ အဲ့ဒီနားမွာတ၀ဲ၀ဲပဲ။ ေနာက္ေတာ့လည္း ဆရာ့ေရွ႔မွာ ေလ့က်င့္ခန္းေလးေတြလုပ္လိုက္ အလစ္မွာ ဂိမ္း ေဆာ့လိုက္နဲ႔ ။ အဲ့ဒီတုန္းက ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြကို အားလပ္ခ်ိန္မွာ သူ႔ေက်ာင္းသားေတြကိုစာျပန္ျပဖို႔ေခၚထားတာ။ ျပီးရင္ ကြန္ျပဴတာေလ့လာ၊ စာအုပ္ဖတ္ေပါ့ေလ။ ကၽြန္မတို႔ကလည္း ေက်ာင္းသားေတြကိုစာရွင္းျပ၊ ျပီးရင္ ဂိမ္းေဆာ့။ ေနာက္ပိုင္းဆရာ့ေက်းဇူးနဲ႔ ကိုယ့္စရိတ္ကိုယ္ရွာျပီး ေက်ာင္းျပီးတဲ့အထိ တက္နိုင္ခဲ့တယ္။

တကယ္ေတာ့ ဆရာက ကၽြန္မဘ၀ရဲ႔ ေက်းဇူးရွင္ဆိုတာ ခဏခဏျပန္ျပန္ေတြးမိတာအခါခါပါ။ ဆရာက မၾကာခဏေျပာျပဖူးတာက သဲေသာင္ေပၚတင္ေနတဲ့ ၾကယ္ငါးေလးေတြကို လူတစ္ေယာက္က ပင္လယ္ထဲျပန္ပစ္ခ်ေပးတဲ့ဇာတ္လမ္းေလးအေၾကာင္း။ ဆရာကၾကယ္ငါးေတြကို ပင္လယ္ထဲျပန္ပစ္ခ်ေပးခ်င္တဲ့သူ။ အဲ့လိုပစ္ခ်နိုင္ဖို႔အတြက္ စာၾကည့္ခန္းေလးေတြ ပညာဒါနစာသင္ေက်ာင္းေလးေတြကိုတစ္နုိင္တစ္ပိုင္လုပ္တယ္။ လူငယ္ေျခစမ္းဖို႔ ကြင္းဖန္တီးေပးတယ္။ တပည့္ေတြကိုလည္း၀ိုင္းကူခိုင္းတယ္။ ဆရာကိုယ္တိုင္ကိုက ေျမာက္ဥကၠလာက နာမည္ၾကီးပညာဒါန စာသင္ေက်ာင္းမွာ ဘာသာျခားစကားေတြကိုသင္ဖူးေတာ့ ဒီလိုေက်ာင္းေတြရဲ႔ အက်ိဳးေက်းဇူးကိုေကာင္းေကာင္းသိျပီး သူကိုယ္တိုင္ဦးစီးျပီးလုပ္ရွာတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူဦးတည္ျပီးဖြင့္ခဲ့တာက အတန္းေက်ာင္းပညာဒါနေတြ။ ေနာက္ျပီးေတာ့ အပင္ပန္းခံျပီးဖြင့္တာက ညေက်ာင္း။ အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔သူေတြအတြက္ စာေမးပြဲျပန္ေျဖလို႔ရေအာင္။ ဒီၾကားထဲ မဂၢဇင္းေတြမွာေဆာင္းပါးေတြ ကဗ်ာေတြ ေရးေသးတယ္။ သူ႔မွာတစ္ခါတစ္ခါအိပ္ခ်ိန္ေတာင္ရွိပံုမရဘူး။ မ်က္တြင္းကေဟာက္ပက္န႔ဲ။ ဒါေပမဲ့ အျမဲတမ္းတက္ၾကြေနတာပဲ။  အဲ့ဒီလိုဆရာက နိုင္ငံျခားကိုအျပီးသြားမယ္ဆိုေတာ့ အံ့အားသင့္ရတယ္။ ဘာကမ်ားဆ၇ာ့ရဲ႔စိတ္ေတြကို ေျပာင္းလဲေစခဲ့တာလဲ။ ဆရာ့ရဲ႔ ၾကယ္ငါးေတြကို ထားခဲ့ျပီလားလို႔ ေမးခ်င္ခဲ့မိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဆရာ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္ေတြရွိလဲ၊ ဘာေတြဆက္လုပ္မွာလဲ၊ စသျဖင့္ ေမးခဲ့ဖို႔ေကာင္းတာ။ ဒါေပမဲ့ ဘာျဖစ္လို႔မွန္းမသိဘူး။ ဆရာ့ကိုဘာဆိုဘာမွ မေမးခဲ့ဘူး။ ဆရာကလည္း ဘာကိုမွ မေျပာခဲ့ဘူး။ တကယ့္ကို တိတ္တိတ္ဆိတ္ပဲ။ အကုန္လံုး တကြဲတျပားနဲ႔ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္  ေရြ႔လ်ားခဲ့ၾကတယ္.။

ေနာက္ေတာ့ဆရာ့ကို သတင္းဌာနတစ္ခုမွာအစီအစဥ္တင္ဆက္သူအျဖစ္ျပန္ေတြ႔ရတယ္။ ဂ်ီေတာ့ခ္မွာ အင္ဗိုက္လုပ္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းလက္ခံျပီး၀မ္းသာအားရနဲ႔စကားေတြလွမ္းေျပာတယ္။ ဆရာက အရင္လိုျဖစ္သလိုေနတုန္းပဲ။ အရင္တုန္းက အိပ္မက္ေတြေနာက္ကိုလုိက္ ေနတုန္းပဲလား။ အဲဒီေမးခြန္းေတြကို ေနာက္မွေမး အခုမေမးနဲ႔ဦး လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေျဖသိမ့္ျပီး သာေၾကာင္းမာေၾကာင္းေတြ အရင္ေမးရတယ္။ ဆရာက အစီအစဥ္တစ္ခုလုပ္ေနရင္းတန္းလန္းနဲ႔မို႔လို႔ စကားစကိုျဖတ္လိုက္ရတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ဂ်ီေတာ့ခ္ မီးလံုးေလးလင္းလာတာေတြ႔မွပဲ ေမးရေတာ့မယ္.. ၾကယ္ငါးေလးေတြကို အရင္ကလို ပင္လယ္ထဲပစ္ခ်တုန္းပဲလား။ အရင္ကထက္ပိုျပီးပစ္ခ်နိုင္ရဲ႔လားလို႔ ေမးခ်င္ပါေသးတယ္..။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကုိက ဆရာ ပစ္ခ်ေပးခဲ့တဲ့ ၾကယ္ငါးေလးမဟုတ္လား..။


စိမ္းျမလင္းသစ္

17/04/2012

ႏွင္းေတြေ၀ဦးမလား

ႏွင္းေရ...လို႔ ခဏခဏေခၚမိေပမယ့္ ႏွင္းဟာေရာက္မလာပါ။ ေရာက္မလာေသးပါ။ ႏွင္းေတြေရာက္ကိုေရာက္လာရလိမ့္ဦးမယ္လို႔ ေကာ္ဖီခြက္ကို ခပ္ဆဆေသာက္ရင္းက ေတြးခဲ့လိုက္တယ္။ ေသာက္လက္စေကာ္ဖီဟာအေငြ႔ေတြ မေသေသးပါ။ ေကာ္ဖီေငြ႔ေတြကိုအကုန္ရွဴရႈိက္လိုက္မိျပီးတဲ့ေနာက္မွာ ေကာ္ဖီခြက္ဟာခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုေအးစက္သြား။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ႏွင္းေရ.. လို႔ လႊတ္ခနဲေခၚလိုက္မိျပန္တယ္။ မၾကာမတင္ပင္ပူျပင္းေသာေႏြရက္ေတြထဲျဖတ္သန္းရေတာ့မည္။ ေဆာင္းအခါအိမ္ေခါင္မိုးအုတ္ၾကြပ္မိုးေတြေပၚတင္ေနၾကလိမ့္မည္ျဖစ္ေသာ ႏွင္းေတြကိုသာ ထိုင္ေငးေနခ်င္ေတာ့တာပါပဲ။ နွင္းေတြတဖြဲဖြဲက်ေနေသာမနက္ခင္းတြင္ စာတိုက္ပံုးထဲလာထည့္ထားလိမ့္မည္ျဖစ္ေသာ သတင္းစာမွာ ႏွင္းအေၾကာင္းပါလာလိမ့္ဦးမည္။ ဒီတစ္ခါႏွင္းေတြက်လာရင္ အိမ္တံခါးေတြအကုန္ဖြင့္ထားမွာ။ မ်က္ႏွာက်က္ဆီမွာ လည္ေနေသာ ပန္ကာသံဟာ တအိအိနဲ့ ျငဴစူေနသလိုပါပဲ။ ဒီေနရာမွာႏွင္းသာဆို တိတ္တဆိတ္ေရာက္လာမွာ။ မ်က္လံုးကို ခဏမ်ွပိတ္ေသာအခိုက္အတန့္တြင္ပင္ လိႈက္ခနဲ လြမ္းဆြတ္လာျပန္သည္။ ဒီလိုနဲ့ပဲ လႊတ္ခနဲတမ္းတမိျပန္တာပါပဲ...။ ႏွင္းေရ...။

(SMLT) (12.06 am)

ခဏခဏတည္ေဆာက္ရသမႇ် ခဏခဏျပန္လည္ျပိဳပ်က္ေနေတာ့လည္း က်ေနာ္ဟာ တစ္ခါတုန္းကကမ္းေျခမွာေဆာက္ဖူးခဲ့တဲ့ သဲပံုရဲတိုက္ကေလးကိုေက်ာခိုင္းခဲ့ရသလို ေက်ာခိုင္းလိုက္ရေတာ့မွာပါပဲဲ။ အေငြ႔အသက္ေတြ... ေျခရာလက္ရာေတြ... ျပီးေတာ့... ဘယ္ေတာ့ေလာက္မွ သက္သာလာမယ္မသိတဲ့ ဒဏ္ရာေတြ... အကုန္လံုးကို ၀တ္ထားတဲ့ အနီေရာင္ရွပ္ကေလးနဲ့ပဲ ယုယစြာ ထုတ္ပိုးခဲ့လိုက္တယ္။ က်ေနာ္ေက်ာခိုင္းထြက္ခြာခဲ့ေပမယ့္... ဘယ္အခ်ိန္မွျပန္လာနိုင္မယ္မသိေပမယ့္... ပင္လယ္ဟာ ရွိကိုရွိေနခဲ့တယ္မဟုတ္လား ရွိျမဲရွိေနလိမ့္ဦးမယ္မဟုတ္လား။

SMLT (31.3.16)

ခုတေလာ ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းဆိုတာဘာလဲ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို ကၽြန္မစဥ္းစားေနမိတယ္။
အသက္ ၃၁ ဆိုတာ ဘ၀ကို ျငီးေငြ႔ဖုိ႔ သိပ္ကို ေစာလြန္းေနေသးေပမဲ့ ဘ၀ကိုကၽြန္မ ျငီးေငြ႔ေနခဲ့ျပီဆိုတာကိုေတာ့ မသိမသာ လက္ခံရေတာ့မွာပါပဲ။ ဒါဆိုရင္ ဘယ္အရာေတြက ကၽြန္မကို အဲ့ဒီလိုျဖစ္ေစတာလဲ ဆိုတာ ရွာေဖြနိုင္ခဲ့ရင္ ၊ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ဆိုတဲ့ အေျဖကိုသိျပီဆိုရင္ ကၽြန္မဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း ဆီကို သြားနိုင္ျပီလားလို႔ေတြးမိျပန္တယ္။ ဘ၀ဟာ ကၽြန္မအတြက္ ျငီးေငြ႔ျခင္းဆိုတဲ့အဓိပၸယ္တစ္ခုထက္ ပိုသင့္တယ္၊ ပိုရမယ္ဆိုတာ ကၽြန္မသိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေန႔ရက္ေတြက ထပ္ျပန္တလဲလဲ ပံုစံတစ္ခုတည္းပဲ ထပ္ေနတဲ့အခါ ျငီးေငြ႔ျခင္းကို တြန္းလွန္ဖုိ႔ အေတာ္ခက္ပါတယ္။ အသက္၃၁ ဟာ not too old , not too bold ေပါ့။ အသက္သိပ္မၾကီးလြန္း သိပ္လည္းမတက္ၾကြလြန္းေတာ့တဲ့အခ်ိန္ေပါ့ေလ။ အတည္ျငိမ္ဆံုးအခ်ိန္၊ ဦးေႏွာက္ရဲ႕ စဥ္းစားေတြးေခၚနိုင္စြမ္းအား၊ ခ်င့္ခ်ိန္နိုင္စြမ္းအားေတြကိုအစြမ္းကုန္အသံုးခ်ျပီး ဘ၀မွာ အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုးအခ်ိန္ေတြပဲျဖစ္သင့္တာေပါ့။ ကၽြန္မကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးခြန္းေတြထုတ္မိတယ္။ ငါေပ်ာ္ရႊင္သလား။ ( ဟင့္အင္း ) ။ ကဲ ဒါဆို ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းဟာ ဘာမ်ားျဖစ္မလဲ။ ဘာလုပ္လုိက္ရရင္ ေပ်ာ္မွာလဲ။ အျခားသူေတြကေရာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းဆိုတာကို ဘယ္လိုလက္ခံထားၾကသလဲ။ ငါ့ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကို တုိင္းတာတဲ့စံ က ဘာလဲ။

တိုက္တုိက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲ အားလပ္ရက္မွာ ရုပ္ရွင္တစ္ကားၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။
Hector and the search for happiness တဲ့။ Hector အျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္ Simon Pegg , Clara အျဖစ္ GoneGirl ဇာတ္ကားထဲက မင္းသမီး Rosamund Pike တို႔အဓိက သရုပ္ေဆာင္ထားပါတယ္။ IMDB က rating 6.9 ရထားပါတယ္။ ဒါရိုက္တာ Peter Chelsom ပါ ။ drama , comedy ဆိုလို႔ အေပ်ာ္ၾကည့္ရင္းက ကၽြန္မအေတြးေတြနဲ႔ လာတိုက္ဆိုင္လို႔ ဆက္ၾကည့္မိပါတယ္။ ဇာတ္ကားတစ္ကားလံုးေျပာစရာမရွိေအာင္ေကာင္းပါတယ္။

အဓိကဇာတ္ေဆာင္ မင္းသားျဖစ္တဲ့ Hector ကpyschiatrist စိတ္ကုဆရာ၀န္ အျဖစ္သရုပ္ေဆာင္ထားတယ္ ။ သူ႔မွာ အျမဲဖ်က္လတ္တက္ၾကြေနတဲ့ သူ႔ကိုအျမဲ စိတ္ခ်မ္းသာေစတဲ့ အတူေနခ်စ္သူရွိတယ္။ သူ႔လူနာေတြနဲ႔အခ်ိန္ကုန္လိုက္၊ အားလပ္ရက္မွာ ခ်စ္သူနဲ႔ အပန္းေျဖလိုက္နဲ႔ သူ႔ဘ၀ဟာ ခ်မ္းေျမ့ေနတယ္ဆိုရမယ္။ ဒါေပမဲ့ Hector လည္းသူ႔ဘ၀ကိုသူျငီးေငြ႔လာခဲ့တယ္။ ျငီးေငြ႔လာမႈေၾကာင့္ပဲ သူဟာ သူ႔လူနာေတြနဲ႔အဆင္မေျပျဖစ္လာတယ္။ သူ႔ဘ၀ကိုသူ မေပ်ာ္ပိုက္ေတာ့ဘူး။ သူဟာ သူ႔လူနာေတြ ရဲ႕ မေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြကို ကုစားဖုိ႔အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကို မရွာေဖြေပးနိုင္ေတာ့ဘူး။ သူ႔ဘ၀ကိုသူ မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ သူ႔ခ်စ္သူရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ သူကိုယ္တုိင္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကို လုိက္လံရွာေဖြပါေတာ့တယ္။

Hector က ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကို ရွာေဖြဖုိ႔ တရုတ္ျပည္ကိုသြားတယ္။ မေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကိုရွာေဖြဖို႔အတြက္

ၾကယ္ေလးနဲ႔ ခဏတာ

ကိုယ္မခူးျဖစ္ခဲ့တဲ့ သစ္သီးေတြ
သိပ္ကိုခ်ိဳျမိန္တယ္လို႔ ၾကယ္ေလး ကိုယ့္ကိုေျပာတုန္းက...
ဘယ္အရပ္ဆီ ကိုယ့္မ်က္နွာကိုလႊဲခဲ့ရတယ္ မသိေတာ့ဘူး။

သိပ္ခံစားတတ္လြန္းတာဟာလည္း
ေၾကကြဲစရာေကာင္းျခင္းတစ္မ်ိဳးပဲ ၾကယ္ကေလး...။
နွလံုးသားခပ္ထူူထူ
မ်က္နွာထားခပ္ထူထူ လူေတြဟာ
အားက်ဖြယ္ရာ လူသားေတြလို႔ကိုယ္ေျပာရင္
ၾကယ္ေလးေရ...မအံ့ၾသနဲ႔။

ႏွစ္ကာလေတြဟာ ႏွလံုးသားေတြကိုတိုက္စားတတ္တယ္
ကိုယ္ကအေကာင္းဆံုးသက္ေသပဲ လုိ႔ ၾကယ္ေလး ကိုယ့္ကိုေျပာတုန္းက...
လိမၼာခ်င္ခဲ့လြန္းလို႔ အမွားမ်ားခဲ့တဲ့ကိုယ္ဟာ
ခုခ်ိန္မွာ စိတ္ထင္ရာေရြ႕လ်ားပစ္ခ်င္မိတယ္လို႔
ၾကယ္ေလးမသိေအာင္ ခပ္တိုးတိုးေရရြတ္မိခဲ့တယ္ ။


ကိုယ္ျဖစ္လိုရာကို ဖန္တီးယူဖုိ႔  ၾကယ္ေလး ကိုယ့္ကိုေျပာတုန္းက...
နွလံုးသားကိုေက်ာခို္င္းမိခဲ့ျပီးေနာက္
ကိုယ့္မနက္ျဖန္ေတြဆီ မေရာက္ေတာ့ဘူးလို႔
ရင္ထဲမွာ တဖြဖြရြတ္ေနမိတယ္။

ၾကယ္ေလးနဲဲ႔ ခဏတာအခ်ိန္ေတြကို ရပ္တန္႔ပစ္ခ်င္ေနမိတဲ့အခိုက္
အမွတ္တမဲ့ ၾကည့္မိလုိက္တဲ့ တိမ္တစ္စဟာ
ေလယာဥ္ပ်ံပံုစံအျဖစ္ေျပာင္းသြားတယ္
အကြာအေ၀းဆိုတာ စိတ္ကို နာက်င္ေစတဲ့ ဆူးပဲ...။
ကိုယ္ဟာ ဘ၀အတြက္ေနခဲ့ရတယ္
အခု ဘ၀ထဲမွာ ေနခ်င္တယ္ လို႔ ၾကယ္ေလးကို ေျပာမိေတာ့
ကုိယ္ အဓိပၸယ္မဖြင့္တတ္ခဲ့တဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႔ ၾကယ္ေလး ကိုယ့္ကိုၾကည့္တယ္။

ၾကယ္ကေလးေရ ...
တကယ္ေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ
ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ပေစ ဆိုျပီး ပစ္ခ်ထားလိုက္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့အရာပဲ။
ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ ျပန္ေတြးမိျပီး
၀မ္းနည္းရတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ၾကယ္ေလးကို မေျပာျပခ်င္ဘူး
သိပ္မြန္းက်ပ္လြန္းလာတဲ့အခါ
တစ္ေယာက္တည္းေနျပီး အခန္းေထာင့္မွာငိုမယ္
စိတ္ထဲရွိတာေတြ ခ်ေရးမယ္
ျပန္လည္ေပါ့ပါးလာတဲ့အခါ
ငါ့ဘ၀ဟာ ေနေပ်ာ္စရာပါလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္နားခ်မယ္
ၾကယ္ေလးမသိေအာင္ ၾကယ္ေလးကိုျပံဳးျပမယ္
တစ္ဖန္ျပန္လည္စိမ္းစိုဖို႔
သစ္ရြက္ေတြကိုၾကည့္မယ္
ဖိနပ္ၾကိဳးကို ခပ္တင္းတင္းခ်ည္ျပီးရင္ေတာ့
ေလသာရာအရပ္ဆီကို မ်က္နွာမူျပီးလမ္းေလွ်ာက္ထြက္မယ္ ။

ဒါေပမယ့္...
တစ္ခါတရံေတာ့
သိပ္ကိုသာယာတဲ့ေနရာေလးက

ၾကယ္ေလးနဲ႔ ခဏတာ ကို
ဒိုမီနိုေတြ ေသာက္တိုင္း ကိုယ္ လြမ္းမွာေပါ့
တိမ္ေတြ ေလယာဥ္ပံုစံေျပာင္းသြားတိုင္း ကိုယ္ လြမ္းမွာေပါ့ ။  ။

2/9/15

ငါ့မွာ အိမ္မရွိဘူး

ငါ့မွာ အိမ္မရွိဘူး။
တကယ္ေတာ့ ငါဟာ အိမ္မဲ့ယာမဲ့တစ္ေယာက္ပါကြယ္
အမ်ားတကာေတြက အိမ္လြမ္းတယ္ေျပာရင္
ငါက ဘယ္အိမ္ကို လြမ္းရမယ္မသိဘူး
အေမက အစ္မ အိမ္မွာ ေနတဲ့အခါ
ငါအေမ့ဆီျပန္ေတာ့ အစ္မအိမ္က ငါ့အိမ္မဟုတ္ျပန္ဘူး
အေမက ငါ့အစ္မကို ၾကည့္ရႈျပီး ငါ့ညီမကို ေစာင့္ေရွာက္ရတဲ့အခါ
ငါဟာ ဒီကၽြန္းမွာ ေငြရွာရသူ အိမ္ေျပး မိန္းကေလးေပါ့။
မိန္းကေလးပီပီ အေမ့အနား ခၽြဲခ်င္တဲ့အခါလည္းရွိတာေပါ့။
အေမ့ကို ဖုန္းေခၚျပီးခၽြဲခ်င္တဲ့အခါ
အေမ့ဖုန္းက မအားျပန္ဘူး။
တစ္ခါတစ္ခါ ငါဖုန္းေခၚျပန္ရင္
အေမဟာ ငါ့အစ္မနဲ႔ညီမအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ျပီးခါစမို႔ ေမာေမာေနတတ္ေတာ့
အလုိက္တသိနဲ႔ အေထြအထူးဘာအေၾကာင္းမွ မရွိပါဘူးလို႔ ေျပာျပီး ဖုန္းခ်လိုက္ရတယ္။
ငါ့မွာ အိမ္မရွိဘူး လုိ႔ ေတြးမိေတာ့
ရင္ထဲမွာေအာင့္တယ္။ အသက္ရွဴရၾကပ္တယ္။
ဘယ္ေတာ့မွမျပည့္နိုင္တဲ့ဘဏ္အေကာင့္ေလးကငါ့ကိုရယ္တယ္။
ၾကံရာမရတဲ့အဆံုး
မ်က္ရည္ေတြေတြက်ျပီး
ဘယ္ဘက္ပါးကို ဘယ္လက္နဲ႔ျဖန္းခနဲ
ညာဘက္ပါးကို ညာလက္နဲ႔ျဖန္းခနဲ ရိုက္မိတဲ့အခါ
ေနာက္ရက္ကူးတဲ့အထိ ပါးတင္မကဘူး ၊ ရင္ဘတ္ထဲအထိ နာတယ္။
နာက်င္ရတယ္ဆိုတာ ဘယ္ဘ၀က ဘာလုပ္မိလို႔လဲလို႔ ေတြးမိတဲ့အထိ
သံသရာကို မုန္းတီးရပါတယ္။


ႏွလံုးသားေတြေႏြးေထြးရင္ ဒါဟာလည္းအိမ္ ဆိုတာ ငါ့အတြက္ေတာ့
သီခ်င္းတစ္ပုဒ္သက္သက္ပါပဲ။
ငါ့အတြက္အိမ္ဆိုတာ အခန္းက်ဥ္းတစ္ခုမွ်သာ။
အခြင့္သင့္တဲ့အခါ
အေရာင္ေတြမတူရင္ ေပါင္းလို႔မရဘူးဆရာလို႔
လူပံုပန္းခ်ီကားဆြဲေနတဲ့ပန္းခ်ီဆရာကိုေတြ႔ရင္ သြားေျပာရမယ္။
တစ္အိမ္ထဲေနရံုမွ်နဲ႔ မိသားစု တစ္ခု မျဖစ္နိုင္ဘူးလို႔
တရားေဟာ အဘိဓမၼာဆရာကို ေျပာျပရမယ္။
သည္းခံတာနဲ႔ ငံု႔ခံတာဟာ မတူဘူးဆိုတဲ့အေၾကာင္း
သိပ္ကိုစိတ္ေကာင္းရွိပံုျပလြန္းတဲ့ ငါနဲ႔အနီးကပ္ဆံုးလူကိုေျပာျပရမယ္။


ဟန္ေဆာင္ျပီးျပံဳးျပရတာ ေမာတယ္ကြယ္..။
တကယ္ေတာ့ ငါက
ဟန္ေဆာင္မႈေရးရာ သိပ္မကၽြမ္းက်င္နဲ႔
နံုနုံနဲ႔နဲ႔ အညတရ မိန္းမတစ္ေယာက္ပါ။

“ျခံစည္းရိုးကာမလား..တံတားထိုးမလား…”

           
           
           
  
ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ေဘးခ်င္းကပ္လ်က္ လယ္ယာႏွစ္ခုမွာ ေနထိုင္လုပ္ကိုင္စားေသာက္ၾကတဲ့ ညီအစ္ကိုနွစ္ေယာက္ဟာ စကားမ်ားၾကတယ္တဲ့။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ ကူညီျပီး စက္ပစၥည္းေတြငွားလိုက္ၾက၊  ပစၥည္းတို႔ လူအင္အားတို႔ လိုအပ္တဲ့အခါ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္အကူအညီေပးလိုက္ၾကနဲ႔ ေနလာၾကတဲ့ နွစ္ေပါင္း ေလးဆယ္အတြင္း ဒါဟာ ၾကီးမားလွတဲ့ ပထမဆံုး စိတ္၀မ္းကြဲမႈ ပဲ။
အဲလို စိတ္၀မ္းကြဲၾကျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ အရင္တုန္းကလို အတူတူအလုပ္လုပ္တာေတြလည္း ဘယ္ရွိေတာ့မလဲ။ အဲ့ဒီစိတ္၀မ္းကြဲမႈဟာ တကယ္ေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ နားမလည္မႈ ေသးေသးေလးကေနစလာတာပဲ။ ျပီးေတာ့ တျဖည္းျဖည္း ၾကီးက်ယ္လာျပီး ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ခါးသီးလွတဲ့စကားလံုးေတြနဲ႔ အျပန္အလွန္ေျပာဆို ေပါက္ကြဲျပီး မေခၚနိုင္မေျပာနိုင္ ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့တယ္။
တစ္မနက္မွာ.. အကိုျဖစ္သူဟာ သူ႔အိမ္ေရွ႕တံခါးကိုလာေခါက္သံၾကားလိုက္ရတယ္။ သြားျပီးဖြင့္လိုက္တဲ့အခါ လက္သမားပစၥည္းကိရိယာေတြနဲ႔အတူ ေယာက္က်ားတစ္ေယာက္ကိုေတြ႔လိုက္ရတယ္။
“ က်ေနာ္ ရက္ပုိင္းေလာက္လုပ္လုိ႔ရမယ့္အလုပ္လာရွာတာပါ…ခင္ဗ်ားမွာ က်ေနာ္ကူညီနိုင္မယ့္ အလုပ္ေလးဘာေလးရွိမလားလို႔ပါ “
“ အင္း.. က်ေနာ့္မွာခင္ဗ်ားအတြက္အလုပ္ရွိတယ္..။ ဒီဘက္ေရနုတ္ေျမာင္းေလးကိုေက်ာ္ျပီးၾကည့္လိုက္၊ အ့ဲဒီဘက္ကဟာက်ေနာ့္အိမ္နီးခ်င္း၊ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ့္ညီပဲ။ ျပီးခဲ့တဲ့အပတ္က အဲ့ဒီေနရာမွာ စာေျခာက္ရုပ္တစ္ရုပ္ရွိခဲ့တယ္ ..ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒါကိုသူက ဘူဒိူဇာနဲ႔ထိုးေကာ္ပစ္ျပီး ကန္သင္းခတ္္ပစ္လိုက္ေတာ့ ခုဆို သူနဲ႔ က်ဳပ္နဲ႔ၾကားမွာ ေရနုတ္ေျမာင္းကေလးျခားေနျပီ။ သူက က်ဳပ္ကိုဒီလုိလုပ္တယ္ဆိုေတာ့ က်ဳပ္ကလည္း သူ႔ကိုဒီထက္ပိုလုပ္ျပဦးမယ္ “
“ ဒီမွာ ပရိေဘာက အေဟာင္းေတြ ျမင္လား။ ဒါေတြနဲ႔ က်ဳပ္ကို ျခံစည္းရိုးကာေပးစမ္းပါ.. ၈ ေပေလာက္ရွိတဲ့ျခံစည္းရိုး။ ဒါဆုိ က်ဳပ္ ဒင္းမ်က္နွာကို ေနာက္ထပ္ျမင္ရမွာမဟုတ္ဘူး “
လက္သမားကေျပာတယ္..
“ အင္း.. က်ေနာ္ အေျခအေနကို သေဘာေပါက္ျပီထင္ပါတယ္။ က်ေနာ္ေသခ်ာေပါက္ ခင္ဗ်ားကိုစိတ္ေက်နပ္မႈရေစမယ့္အလုပ္ကို စလုပ္ဖို႔အတြက္ က်ေနာ့္ကို သံရယ္ ေျမတူးတဲ့စက္ရယ္သာ ျပပါ “
အကိုၾကီးျဖစ္သူဟာ လက္သမားအလုပ္စနုိင္ဖုိ႔အတြက္ ပစၥည္းပစၥယေတြ ျမိဳ႕ေပၚတက္၀ယ္ေပးလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ သူအဲ့ဒီေန႔မွာ အလုပ္မလုပ္ေတာ့ဘဲ အနားယူလိုက္တယ္။
လက္သမားဟာ တစ္ေနကုန္ပဲ တိုင္းထြာလိုက္ ၊ လႊတိုက္လိုက္၊ သံရိုက္လိုက္နဲ႔ အလုပ္ကို သိပ္ကိုၾကိဳးၾကိဳးစားစားလုပ္တယ္တဲ့။ ေနေစာင္းတဲ့အခ်ိန္ေလာက္မွာပဲ လယ္သမားၾကီး ျပန္လာတဲ့အခါမွာ လက္သမားဟာ သူ႔အလုပ္ကိုလက္စသတ္ျပီးသြားျပီ။
လယ္သမားၾကီး မ်က္လံုးျပဴးသြားတယ္။ ပါးစပ္အေဟာင္းသားပါပဲ။ ျခံစည္းရုိးလံုး၀မရွိဘူး။ တံတားတစ္စင္း ျဖစ္ေနတာ။ တံတားမွ.. ေရနုတ္ေျမာင္းကိုတစ္ဘက္တစ္ခ်က္ဆက္ေပးထားတဲ့ တံတား ျဖစ္ေနတာေလ။ တကယ့္ကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလး။ တံတားေလးက လက္ရန္းကေလးနဲ႔..။ သူ႔အိမ္နီးခ်င္းျဖစ္တဲ့ သူ႔ညီဟာ သူတို႔ဆီကို လက္ေတြဆန္႔တန္းျပီးေလွ်ာက္လာတယ္။
“က်ဳပ္ ခင္ဗ်ားကို အလုပ္အပ္ျပီးတာနဲ႔ ခင္ဗ်ားက ဒီတံတားကိုေဆာက္လိုက္တယ္ေပါ့ “


ညီအစ္ကိုနွစ္ေယာက္ဟာ တံတားအစြန္းတစ္ဖက္စီမွာ ရပ္လိုက္ၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ တံတားအလယ္ဆီဆက္သြားရင္း တံတားအလယ္မွာပဲ ဆံုလိုက္ၾကတယ္ ။ တစ္ေယာက္ရဲ႕လက္ကို တစ္ေယာက္ ဆုပ္ကိုင္ထားၾကရင္းနဲ႔ေပါ့။
သူတို႔ဟာ လက္သမားေလးဆီကို ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာ လက္သမားေလးဟာ လက္သမားပစၥည္းေသတၱာေလးကို ပုခံုးေပၚတင္ေနျပီ။
“ ခဏေလးေနပါဦး..။ ရက္အနည္းငယ္ေလာက္ ဒီမွာေနပါဦးလား။ က်ေနာ့္မွာ ခင္ဗ်ားကို အလုပ္အပ္စရာေတြအမ်ားၾကီးရွိေသးတယ္”  အကိုၾကီးက ေျပာလုိက္တယ္။
ဒါေပမဲ့ လက္သမားေလးက ျပန္ေျပာလိုက္တယ္…
“ က်ေနာ္လည္း ေနခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္လည္း တံတားေတြအမ်ားၾကီးလိုက္ထိုးေပးစရာရွိေသးတယ္..” တဲ့။
<photo id="1" />

“မေမွ်ာ္လင့္နဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ပဲခ်ပါ…”

           
           
           
 
 
က်ေနာ့္မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကို အေမရိကား၊ ေအာ္ရီဂြန္ျပည္နယ္ ၊ ပို႔တ္လန္း ျမိဳ႔ကေလးက ေလဆိပ္တစ္ခုမွာ သြားၾကိဳတုန္းက ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ က်ေနာ့္ဘ၀အျမင္ကို ေျပာင္းလဲေစခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခုအေၾကာင္းကို ေျပာျပခ်င္လို႔။ အဲ့ဒီ အျဖစ္အပ်က္ေလးဟာ က်ေနာ့္ကို မေမွ်ာ္လင့္ပါဘဲ သတိေပးလိုက္သလိုပါပဲ။ ျပီးေတာ့ အဲ့ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးဟာ က်ေနာ္နဲ႔ ႏွစ္ေပအကြာေလာက္ေလးမွာတင္ ျဖစ္ပ်က္သြားခဲ့တာ။
ေလယာဥ္ဆိုက္လုိ႔ ထြက္လာၾကတဲ့ ခရီးသည္ေတြၾကားမွာ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြကို အားစိုက္ရွာေဖြေနတုန္းမွာပဲ ေပါ့ေပါးပါးပါးအိတ္နွစ္လံုးကိုဆြဲျပီး က်ေနာ့္ရွိရာအရပ္ဆီေလွ်ာက္လာတဲ့ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ကို သတိျပဳမိလိုက္တယ္။ သူက က်ေနာ့္ညာဘက္ေဘးမွာ ရပ္လိုက္ျပီး သူ႔မိသားစုကို ႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္။  ပထမဆံုး သူဟာ သယ္လာတဲ့အိတ္ေတြကိုခ်လိုက္ျပီးေတာ့ သူ႔သားအငယ္ဆံုးေလးကို စႏႈတ္ဆက္တယ္ ( ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ရွိျပီ ထင္ရတာပဲ ) ။
သူတို႔ေတြဟာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အခ်ိန္အတန္ၾကာ ခ်စ္ျမတ္နိုးစြာ ေပြ႔ဖက္ထားၾကေသးတယ္။ တစ္ေယာက္မ်က္နွတစ္ေယာက္ၾကည့္လို႔ရနိုင္တဲ့အကြာအေ၀းေလာက္အထိ မ်က္နွာေတြကိုခြာ လိုက္ၾကတဲ့အခါမွာေတာ့ အေဖလုပ္သူေျပာတာကို ဒီလိုၾကားလိုက္ရပါတယ္။
“ သားရယ္.. ျပန္ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာလိုက္တာ.. ေဖေဖ သားကို အရမ္းလြမ္းတာပဲကြာ.. “ တဲ့။ သားျဖစ္သူက ရွက္စနုိးၾကီးနဲ႔ ျပံုးလို႔၊ ျပီးေတာ့ အၾကည့္လႊဲလိုက္ျပီး ခပ္တိုးတုိးျပန္ေျပာတယ္..
“ သားေရာပဲ ေဖေဖ.. “ တဲ့။
ျပီးေတာ့ အမ်ိဳးသားက မတ္တပ္ရပ္လိုက္ျပီး အၾကီးဆံုးသားကို ၾကည့္လိုက္တယ္ ( ကေလးက ကိုးႏွစ္ ဆယ္နွစ္ေလာက္ရွိျပီထင္ရတာပဲ)။ သူ႔သား မ်က္နွာေလးကို လက္နွစ္ဖက္နဲ႔ ကိုင္လုိက္ရင္းနဲ႔
“ သားကေတာ့ လူငယ္ေလးျဖစ္လာျပီပဲ။ သားကိုေဖေဖ အရမ္းခ်စ္တာပဲကြာ..” တဲ့။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ၾကင္ၾကင္နာနာ ခ်စ္ခင္စြာနဲ႔ ေပြ႔ဖက္လိုက္ၾကျပန္တယ္။
အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကေလးမေလး ( တစ္ႏွစ္ ၊ တစ္နွစ္ခြဲေလာက္ထင္တယ္ ) က ခုမွျပန္လာတဲ့ သူ႔အေဖကို သူ႔မ်က္လံုးေသးေသးေလးေတြနဲ႔ မခြာတမ္းၾကည့္ရင္း သူ႔အေမ လက္ေပၚကေန တြန္႔လိမ္ျပီး သူ႔အေဖဆီကို ထိုးဆင္းေနေတာ့တာ။ အမ်ိဳးသားက
“ ေဟး..သမီးေလး “ သူ႔သမီးေလးကို ၾကင္ၾကင္နာနာၾကည့္ရင္းေခၚလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ သမီးေလးရဲ ႔ မ်က္ႏွာကို ခပ္ျမန္ျမန္နမ္းလိုက္ျပီး ကေလးကို ခ််ီလိုက္တယ္။ ကေလးမေလးက ခ်က္ခ်င္းကို ဇိမ္က်သြားျပီး သူ႔ေခါင္းကေလးကို အေဖလုပ္သူရဲ႕ ပုခံုးေပၚမွာ အက်အနလွဲခ်လိုက္ေတာ့တာပဲ။
အခ်ိန္အေတာ္ေလးၾကာေတာ့မွ သူက ကေလးမေလးကို သူ႔သားအၾကီးဆံုးဆီကို ေျပာင္းေပးလုိက္ျပီးေတာ့ ေျပာလိုက္တယ္။
“ ကဲ.. အေဖက အထူးစပရွယ္ကို ေနာက္ဆံုးမွာ ခ်န္ထားတာကြ..” ဆိုျပီးေတာ့ က်ေနာ္ျမင္ဖူးသမွ်မွာ အခ်ိန္အၾကာဆံုး ..၊ ျပီးေတာ့ မက္ေမာစရာအေကာင္းဆံုး အနမ္းရွည္ၾကီးကို သူ႔ဇနီးကို ေပးေတာ့တာပဲ။ ျပီးေတာ့ သူဟာ သူ႔အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ မ်က္လံုးေတြကို စိုက္ၾကည့္ျပီး
“ ကိုယ္ မင္းကို အရမ္းခ်စ္တာပဲ “ လို႔ ေျပာလိုက္ေသးတယ္။ သူတို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ လက္ေတြဆုပ္ကိုင္ထားၾကျပီး တစ္ေယာက္မ်က္၀န္းေတြကို တစ္ေယာက္အျပန္အလွန္ၾကည့္လ်က္က ျပံဳးလိုက္ၾကတယ္။
က်ေနာ္က သူတို႔ ဟာ ခုမွ လက္ထပ္ျပီးစ လို႔ ထင္လိုက္မိေသးတယ္ ဒါေပမဲ့ ကေလးေတြရဲ႕အသက္အရြယ္ေၾကာင့္ မျဖစ္နုိင္ဘူးလို႔ က်ေနာ္ထင္တယ္။ ခဏေလာက္က်ေနာ္ ပေဟဠိ ျဖစ္သြားေသးတယ္ ။ ျပီးေတာ့မွက်ေနာ့္မွာ က်ေနာ္နဲ႔ လက္တစ္လွမ္းအကြာေလာက္ေတာင္မရွိတဲ့ေနရာတစ္ခုက တကယ့္ကို အေျခအေနအခ်ိန္အခါမလိုတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ ျပယုဂ္ တစ္ခုေအာက္မွာ တကယ့္ကို နစ္ေျမာေပ်ာ္၀င္သြားခဲ့တယ္ ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိရမိေတာ့တယ္။
ရုတ္တရက္ဆိုသလို တုန္လႈပ္စြာနဲ႔ေမးလိုက္မိတဲ့ ကိုယ့္အသံကုိယ္ အံ့ၾသတၾကီးၾကာလိုက္မိျပီးတဲ့အခါမွာေတာ့  က်ေနာ္ဟာ သူတစ္ပါးရဲ႕ အတြင္းေရးကိစၥကို ၀င္စပ္စုမိျပီလားလို႔ စိတ္မသက္မသာျဖစ္ရေတာ့တာပဲ...  ။
“ အိုး… ခင္ဗ်ားတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ လက္ထပ္တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲ ဗ် “
“ နွစ္ေယာက္အတူရွိခဲ့ၾကတာက စုစုေပါင္း 14 နွစ္၊ လက္ထပ္ထားၾကတာကေတာ့ 12 နွစ္ ရွိျပီ  “ ဟုိလူက သူ႔အမ်ိဳးသမီးကိုၾကည့္တဲ့အၾကည့္ကို မလႊြဲဘဲ ျပန္ေျပာတယ္။
“ဟင္..ဒါဆို..၊ ခင္ဗ်ားတို႔နွစ္ေယာက္ ေ၀းေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲဗ် “ က်ေနာ္ေမးမိျပန္တယ္။
ဟိုလူက ေနာက္ဆံုးမွာ က်ေနာ့္ဘက္ကိုလွည့္လိုက္ျပီး က်ေနာ့ကိုၾကည့္တယ္။ မ်က္နွာက ေပ်ာ္ရႊင္စြာျပံဳးလ်က္နဲ႔ပဲ
“ ႏွစ္ရက္ၾကီးေတာင္ရွိသြားပါျပီဗ်ာ..” တဲ့။
ႏွစ္ရက္…။ က်ေနာ္ ၾကက္ေသေသသြားတာပဲ။ ဒီေလာက္ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ႏႈတ္ဆက္ေနပံုေထာက္ရင္ က်ေနာ္က ဒီလူ ခရီးထြက္တာ လပိုင္းမဟုတ္ေတာင္ အနည္းဆံုးရက္သတပတ္အနည္းငယ္ေလာက္ရွိလိမ့္မယ္ထင္ခဲ့တာ။ ၾကည့္စမ္းဗ်ာ.. မွန္းခ်က္က လြဲလိုက္တာဆိုတာ။
က်ေနာ္လည္း က်ေနာ့္ရဲ႕ သူတစ္ပါးအေပၚ စပ္စုမႈအေပၚ ရပ္ခ်င္တာေရာ၊ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြကို ရွာခ်င္တာေရာေၾကာင့္ သူ႔ကို ေျပာလိုက္တယ္။
“ က်ေနာ့္ အိမ္ေထာင္ေရးဟာလည္း လက္ထပ္ျပီး ေနာက္ ၁၂ နွစ္ၾကာတဲ့အထိ အခုလိုမ်ိဳး မက္ေမာတြယ္တာစရာ ေကာင္းေနလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ ဗ်ာ “
အဲ့ဒီလူက ရုတ္တရက္ဆိုသလို ျပံုးတာကိုခ်က္ခ်င္းတည္ပစ္လိုက္တယ္။
ျပီးေတာ့ က်ေနာ့္မ်က္လံုးေတြကို တည့္တည့္စိုက္ၾကည့္လိုက္ျပီးေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္၀ိညာဥ္ေတြကို တည့္တည့္ထိမွန္ေစတဲ့ အင္အားျပင္းတဲ့စကားလံုးေတြနဲ႔ က်ေနာ့္ကိုေျပာလိုက္တယ္။ သူက်ေနာ့ကိုေျပာလိုက္တဲ့ တစ္စံုတစ္ရာဟာ က်ေနာ့္ကို အရင္ကက်ေနာ္နဲ႔မတူေတာ့ေအာင္ေျပာင္းလဲေပးလိုက္ေတာ့တာပါပဲ။
“  ေမွ်ာ္လင့္ယံုပဲမေမွ်ာ္လင့္နဲ႔ ကိုယ့္လူရ.. ဆံုးျဖတ္ခ်က္ပဲခ်လုိက္စမ္းပါ “ တဲ့။
ျပီးေတာ့ က်ေနာ့ကို လက္ဆြဲ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ျပီး က်ေနာ့ကို အင္အားေတြ အသစ္ျဖစ္သြားေစတဲ့ အျပံဳးကို ျပံုးရင္းနဲ႔
“ ဘုရားသခင္ေကာင္းခ်ီးေပးပါေစ “  လို႔ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ေသးတယ္ေလ။


Ref: Don’t Hope,… Decide! By - By Michael D. Hargrove and Bottom Line Underwriters, Inc. 
<photo id="1" />

ယံုၾကည္မႈျမွင့္တင္ဖုိ႔..

           
           
           
           
           
           

အေမရိကားလူမ်ိဳး ဘုန္းေတာ္ၾကီး ဟင္နရီ၀ါ့ဒ္ဘီခ်ာက သူ ကေလးဘ၀ ေက်ာင္းသားအရြယ္တုန္းက မိမိကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈနဲ႔ပတ္သတ္ျပီးေတာ့ သင္ယူခဲ့ရတဲ့သင္ခန္းစာကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ေတာ့ဘူးတဲ့။
တစ္ရက္မွာေတာ့  စာသင္ခန္းေရွ႕မွာ သင္ခန္းစာကို အလြတ္ရြတ္ျပဖို႔အတြက္ သူ႔ကို အေခၚခံလိုက္ရတယ္။ ဆရာမက မဟုတ္ဘူး မွားတယ္ဆိုျပီးေျပာလို႔ သူ႔မွာ ရျပီးသား သင္ခန္းစာကို အလြတ္ဆိုျပရတာ ေတာ္ေတာ့္ကို အခက္အခဲ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။
“ မဟုတ္ေသးဘူး “
ဟင္နရီေလးဟာ စာကို အစကေန ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ဆို္ရတယ္.. ဒါေပမဲ့ ဆရာမရ႕ဲ မိုးျခိမ္းသံလို က်ယ္ေလာင္လွတဲ့ အသံထြက္လာျပန္ပါေရာ..
“ မွားတယ္ “
ဟင္နရီေလး ရွက္သြားတယ္.. ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ေနရာကိုယ္ သြားျပန္ထိုင္လိုက္တယ္။
စာသင္ခန္းထဲက ေကာင္ေလးေနာက္တစ္ေယာက္ထြက္လာျပီးေတာ့ စာဆိုျပရျပန္တယ္။ ဒီအခါမွလည္း ဆရာမကေေအာ္ျပန္တယ္
“ မွားတယ္ “
ဒါေပမဲ့ အဲဒီ့ေက်ာင္းသားေလးက သူဆိုစရာရွိတဲ့စာကို ျပီးတဲ့အထိ ဆိုသြားတယ္။ စာဆိုျပီးသြားေတာ့ အဲ့ဒီေက်ာင္းသားေလး ကိုယ့္ေနရာကိုယ္ ျပန္ထိုင္ျပီးတဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့ ဆရာမက ေျပာတယ္...
“ သိပ္ေတာ္တာပဲ “
ဟင္နရီေလး နည္းနည္းေတာ့ စိတ္တိုသြားတယ္။
“ သူဆိုသြားတာ သား ဆိုသြားတာနဲ႔ အတူတူပဲေလ .. ဆရာမ” သူဆရာမကို  သြားေျပာပစ္လိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆရာမက ဒီလို ျပန္ေျပာျပတယ္။
“ သင္ခန္းစာေတြကို သိရံု အလြတ္ရရံုနဲ႔ မျပီးေသးဘူး သားရဲ႕။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသခ်ာဖုိ႔လည္း လုိေသးတယ္၊ သားက သားဆိုတာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာလိုက္လို႔ ဆိုေနတဲ့စာကို ရပ္ပစ္လိုက္တယ္ဆိုတာ ့ သားဟာ စာကို ေသေသခ်ာခ်ာ မရဘူးဆိုတဲ့သေဘာပဲေပါ့။ တကယ္လို႔မ်ား တစ္ေလာကလံုးက မင္းမွားေနတယ္ကြ လုိ႔ ေျပာခဲ့ရင္ေတာင္ ‘ ငါမမွားဘူး ငါမွန္တယ္ကြ ‘ လို႔ သက္ေသျပနိုင္ရမယ္ ေလ”
“ကမာၻၾကီးတစ္ခုလံုးက သားကို နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ကို ေျပာၾကမွာ သားရဲ႕…
“ မင္းမလုပ္နုိင္ပါဘူး “
“ မင္းလုပ္တာေတြမွားေနတယ္ “
“ မင္း အရမး္အသက္ၾကီးေနျပီပဲ “
“ မင္းက ငယ္ငယ္ေလးပဲ ရွိေသးတယ္ ‘
“ မင္း သိပ္ကိုအားနည္းပါတယ္ကြာ”
“ အလုပ္ျဖစ္မွာမဟုတ္ပါဘူးကြာ “
“ မင္းမွာ ပညာေရးလည္းမရွိဘဲနဲ႔ “
“ မင္းမွာေက်ာေထာက္ေနာက္ခံလည္းမရွိဘူး “
“မင္းမွာ ေငြေၾကးလည္းမရွိဘူး”
“ အဲ့ဒါကို မင္း ျပီးေအာင္လုပ္နိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူးကြာ “ စသျဖင့္
အဲ့လိုမ်ိဳး တစ္ေယာက္တစ္ခြန္းေျပာၾကတဲ့ မလုပ္နုိင္ဘူး မျဖစ္နိုင္ဘူး ဆိုတဲ့စကားေတြက သားရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္ကို တစ္ျဖည္းျဖည္း တတိတိ တိုက္စားသြားေစျပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုး လက္ေျမွာက္အရွံဳးေပးရတဲ့အထိကို ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္…”
“ တစ္ေလာကလံုးက မျဖစ္နုိင္ပါဘူးလို႔  ေျပာလာခဲ့ရင္ေတာင္ သားက ျဖစ္နုိင္တယ္ဆိုတာကို ငါသက္ေသျပပစ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္နုိင္ရမယ္ေလ..။”.. တဲ့ ..။


Ref: Improving self confidence by Author: Steve Goodier
<photo id="0" />
<photo id="1" />