မိုး

23 August 2012 at 11:11

ရုတ္တရက္ ေကာင္းကင္က ေမွာင္လာတယ္။
မိုးေတြ ရုတ္တရက္ရြာေတာ့မလိုမ်ိဳး။
ကိုယ္က ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကို ထေဖ်ာ္တယ္။

ျပီးေတာ့
ဖတ္လက္စ သတင္းစာကို လွန္ဖို႔ ေမာက္စ္ကို ကလစ္နွိပ္လိုက္။
အျဖစ္အပ်က္ေတြကို လိုက္ရွာ
သတင္းေတြကို လိုက္ရွာ
သတင္းေတြဟာ သတင္းေတြထဲမွာတင္ ေပါက္ကြဲသြား
သတင္းေတြက သတင္းေတြအခ်င္းခ်င္းပြတ္တိုက္မိၾက
သတင္းေတြဆီက ခပ္တိုးတိုးအသံေတြၾကားရတယ္။
သိပ္ေ၀းလြန္းသလားလို႔ ေတြးရင္းနဲ႔
ကဲ- ေနာက္တစ္မ်က္နွာကို ထပ္လွန္လိုက္
အေညာင္းဆန္႔၊ သမ္းေ၀။
ျပီးေတာ့ ေကာ္ဖီကို တစ္ငံုေသာက္။

ေဟာ..
မိုးေတြရြာလာျပီ
ျပတင္းေပါက္ကေန မိုးစက္ေတြ ၀င္လာတယ္။
မိုးစက္ေတြ စင္မွာစိုးလို႔ ျပတင္းေပါက္ကို အျမန္ပိတ္ရ။
ျပီးမွ..ခုံမွာျပန္ထိုင္ျပီး မိုးရြာတာကို ေငးရတယ္။
ၾကည့္..။
ျပတင္းေပါက္မွန္မွာ မိုးစက္ေတြ...
အျပင္မွာေတာ့
မိုးေတြ... သည္းသည္းမည္းမည္း..
ကိုယ္ကလြဲရင္ တစ္ေလာကလံုး ရႊဲရႊဲစို။   ။


စိမ္းျမလင္းသစ္
(23/08/2012)

ပိတ္ထားတဲ့တံခါး

21 October 2012 at 00:51

                 
ပတ္၀န္းက်င္ကပဲ မခို႔တရို႔ အေမွာင္မို႔လို႔လား ။ မိုးရြာျပီးစ ညေနခင္း၊ တိမ္ေတြျပိဳဆင္းက်ျပီးကာစ အခ်ိန္။ မိုးေရစက္ေတြတြဲလြဲခိုေနတဲ့ သစ္ရြက္ကေလးေတြကို လက္နဲ႔အသာတို႔ထိမိလိုက္ေသးသလား မသိဘူး။ မဲညိဳ႔ေနေသးတဲ့ မိုးသားတိမ္တိုက္ေတြေအာက္မွာ တိမ္ေတြလို တလြင့္လြင့္နဲ႔ ေလွ်ာက္လာမိရင္း ဒီလမ္းေလးကို ျမင္လိုက္ရတယ္။ အို..သိပ္ကိုလွတဲ့လမ္းကေလးပါပဲကြယ္ ။ ကိုယ့္ ႏႈတ္ခမ္းေတြကေနေတာင္ ခပ္တိုးတိုးေရရြတ္မိေလသလားမသိေပဘူး..။ အဲ့ဒီ ေျမနီလမ္းကေလးအတိုင္း ဆက္ေလွ်ာက္လာေနမိေတာ့တယ္။ စကတ္ရွည္ရွည္ကို အသာမ,လို႔ တစ္ခါတစ္ခါ ေျခဖ်ားေထာက္ျပီးေတာင္ေလွ်ာက္ေနရတယ္။ ေရအိုင္ေသးေသးကေလးေတြက အမ်ားသားပဲ..။ ေရအိုင္ေတြကိုေက်ာ္ျပီးေလွ်ာက္ရေပမဲ့..လမ္းကေလးဟာ ျမက္ပင္စိမ္းစိမ္းနုနုေလးေတြနဲ႔ သိပ္ကို စိမ္းလန္းလွပလြန္းပါရဲ႔။ ေရအိုင္ေလးတစ္ခုကို ခုန္ေက်ာ္လိုက္၊ ကိုယ္ဟန္ကိုထိန္းလိုက္နဲ႔ ေပ်ာ္လာတယ္။ ေဟာ မိုးေတြ ထပ္ရြာလာျပန္ျပီ.။ ဒီတစ္ခါ မိုးက ခပ္ဖြဲဖြဲပဲ..။ အင္း..မိုးေရထဲမွာ မေလွ်ာက္ျဖစ္တာ ၾကာျပီပဲ..။ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္မယ္ေလ..။ ဒီအစိမ္းေရာင္လမ္းကေလးအတိုင္း ေလွ်ာက္သြားရင္ ဟိုျခံတံခါးဆီပဲေရာက္မွာပဲေပါ့ေနာ္။ အျပာေရာင္ေဆးသုတ္ထားတဲ့ ျခံတံခါးေပါ့။ ျခံတံခါးကေနၾကည့္လိုက္ရင္ တံခါးကို အျမဲပိတ္ထားတဲ့ အိမ္ကေလးကိုလည္းေတြ႔ရမယ္ေလ။ ျခံထဲမွာ ဘယ္ေတာ့မွလူမေတြ႔ရတဲ့ ဒန္းကေလးတစ္ခုရွိတယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ္ေတြ႔ရသေလာက္ေတာ့ ေရကန္ကေလးတစ္ခုလည္းရွိေသးတာပဲ။ ေရကန္ေလးက ညဘက္ဆိုရင္ ျပာလဲ့ျပီး ေန႔ဘက္ဆိုရင္ ေအးျမေနမယ့္ ပံုစံရွိတယ္။ ေရကန္ကေလးရဲ႕ေဘးမွာ မီးတိုင္အျပာေရာင္ေလးေတြထြန္းထားတယ္။ ေရကန္ျပာျပာေလးဟာ လဲ့ျဖာေနတာပဲ။ ျဖတ္သြားျဖတ္လာနဲ႔ အျပင္ကျမင္ရတာနဲ႔တင္ သိပ္ကိုသာသာယာယာရွိမယ့္ ျခံကေလးမွန္းသိပ္သိသာတာပဲ။ ဒီလမ္းေလးကိုေလွ်ာက္မိတိုင္း ဒီအိမ္ေလးကိုအျမဲၾကည့္မိတယ္။ တစ္ခါတုန္းကေတာ့ ျခံကေလးေရွ႔မွာရပ္မိရင္းနဲ႔ ျခံကေလးထဲကို ၀င္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ ျပင္းျပင္းျပျပ ျဖစ္ဖူးတာ မွတ္မိေနေသးတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက အဲ့ဒီ ဒန္းကေလးမွာ ခဏထိုင္ခ်င္ခဲ့တာ။ ျပီးေတာ့ ကန္ကေလးေဘးမွာလည္း ထိုင္ခ်င္တယ္။ ျပီးေတာ့ အိမ္ကေလးထဲကို ခဏေလာက္၀င္ၾကည့္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ျခံတံခါးေလးဆီကေန အၾကည့္ကို လႊဲခဲ့ရတာပါပဲ။ ဒီေန႔ေတာ့ စိတ္လြတ္လက္လြတ္ေလွ်ာက္သြားမိရင္းနဲ႔ ဒီျခံကေလး ေဘးကေန ျဖတ္သြားရင္း အခု ေနာက္တစ္ခါ ေရာက္လာျပန္ျပီ။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
(2)
ျခံကေလးက ပိုျပီးသစ္လြင္လာသလိုပဲ။ ျခံတံခါးျပာျပာေလးရယ္၊ ျပတင္းတံခါးေတြကို ေဆးျဖဴသုတ္ထားတဲ့ အိမ္ေလးရယ္၊ ေရကန္ျပာျပာေလးရယ္…။ ကိုယ္ေလ ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ရင္တျငိမ့္ျငိမ့္နဲ႔ ေမာလာမိတယ္။ ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ေတာင္ ျမက္ပင္ကေလးေတြက ပိုျပီးစိမ္းလာၾကသလားမသိဘူး။ ျခံကေလးေဘးမွာ စိုက္ထားတဲ့ ပန္းနီနီကေလးေတြကလည္း ရိုးတံစိမ္းစိမ္းကေလးေတြကေန နီေစြးလတ္ဆတ္စြာ ဖူးပြင့္ေနၾကတယ္။ ေလက တိုက္တယ္ဆိုရံုကေလးတိုက္ေနတယ္။ ေလတိုက္တုန္း ပန္းရန႔ံေလးေတြ ရလိုက္မိေသးတယ္ ၊ ခေရပန္းနံ႕လား၊ ညေမႊြးပန္းရနံ႕လား..၊ ညေမႊးပန္းရနံ႔လိုေတာ့ စူးရွမေနဘူးရယ္..။ ေလတခ်က္ ထပ္တုိက္သြားျပန္တယ္ ။ ကိုယ့္ဆံပင္ေလးေတြေတာင္ လႈပ္သြားသလိုပဲ။ ျခံတံခါးေလးမွာလည္း မိုးေရစက္ကေလးေတြနဲ႔ ။ ျခံတံခါးသံပန္းကေလးေပၚတင္ေနတဲ့ မိုးစက္ကေလးေတြကို လက္ကေလးနဲ႔ အမွတ္တမဲ့ နဲ႔ တို႔ထိလိုက္မိတယ္.။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ အဲ့ဒီအသံသဲ့သဲ့ကို စၾကားလိုက္ရတာ။ သူ...။ အရင္းႏွီးဆံုး အသံတစ္ခုကိုၾကားလိုက္ရသလိုလို။ အဲ့ဒီ အသံကိုၾကားလိုက္တာနဲ႔ပဲ အင္အားေတြျပည့္၀သြားသလိုမ်ိဳး။ မိုးေတြ ရြာေနေသးတယ္ ..အထဲမွာခဏမိုးခိုသြားပါလား...တဲ့။ အသံက ဆြဲငင္သံမပါဘဲနဲ႔ ဆြဲငင္တယ္။ ကိုယ္က ေငးေငးေမာေမာ ရပ္ေနမိလို႔။ ဟုတ္ကဲ့ လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္မိသလားမသိဘူး..။ ျပံဳးေနတဲ့ မ်က္၀န္းေတြကို တစ္ခ်က္ၾကည့္မိရင္း ျခံထဲကိုလိုက္လာမိတယ္။ အို..အစိမ္းေရာင္ေတြ..။ ျခံတစ္ျခံလံုးျမက္ခင္းေလးနဲ႔ စိမ္းလန္းလို႔။ ျပီးေတာ့ ပန္းပင္ေတြ။ နာမည္ကိုသိတဲ့ ပန္းေတြေရာ၊ နာမည္မသိတဲ့ ပန္းေတြေရာ..။ ဒါဆို ခုနက ပန္းရန႔ံေတြက ဒီျခံကေလးကပဲျဖစ္မွာ..။ ျခံအျပင္ဘက္ ကိုယ္မျမင္ရတဲ့ေနရာက ရႈေမွ်ာ္ခင္းေလးဟာ မ်က္၀န္းကတဆင့္ ရင္ထဲကိုျဖတ္စီးသြားတယ္။ အို..သိပ္ကိုလွတာပဲကြယ္..။ လွလိုက္တာ..လုိ႔မ်ား တဖြဖြေျပာမိေသးသလားမသိဘူး။ သူက ကုိယ့္ကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္တယ္..မ်က္လံုးေတြျပံဳးေနၾကတာေတာ့ သတိထားမိလိုက္တယ္..။ ကိုယ္ကေရာ ျပန္ျပံဳးျပမိသလားမသိဘူး။ သူက ေကာ္ဖီေသာက္လိုက္ပါလား ဆိုျပီး ထထြက္သြားတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔အတူျပန္လာတယ္။ ေကာ္ဖီအန႔ံက သိပ္ကိုေမႊးလြန္းေနတာသိတယ္။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
(3)
ေရကန္ေဘး က ခံုေလးမွာ သြားထိုင္မယ္ေလ..တဲ့။ သူက ေကာ္ဖီခြက္ကို ကိုင္ျပီး ေရွ႕ကထြက္သြားတယ္။ ကိုယ္..သူ႔ေနာက္ကို ဘာလို႔ သတိလက္လြတ္လိုက္ေနမိတာလဲ။ ကန္ေဘးက ခံုတန္းလ်ားေလးမွာ ႏွစ္ေယာက္သား ၀င္ထိုင္လိုက္ၾကတယ္။ သူက ျခံတံခါး၀ဘက္ကို တစ္ခ်က္၀ဲၾကည့္ရင္းနဲ႔ ညီမကို ေတြ႔ေတြ႔ေနတာၾကာျပီတဲ့ ။ ကၽြန္မက ရွင့္ကို မေတြ႔မိဘူး လို႔ျပန္ေျပာမိေတာ့ သူက ေရကန္ဆီကို ေငးၾကည့္ေနလ်က္က ျပံဳးတယ္။ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းက ျပံဳးလိုက္ေတာ့ မ်က္လံုးေတြပါ လုိက္ျပံဳးသြားျပန္တယ္။ ေရွ့စားပြဲခံုေပၚခ်ထားတဲ့ ေကာ္ဖီက အေငြ႔ေလးေတြ တလိပ္လိပ္နဲ႔တက္လာတာေတြ႔လိုက္တယ္။ ေကာ္ဖီနံ႔ေလးက ေမႊးေနတာပဲ။ ေကာ္ဖီရနံ႔ေတြ ၾကားက ေန ‘ညီမက ျခံေရွ႔ကိုခဏခဏျဖတ္ေလွ်ာက္တတ္တယ္ေလ’ လို႔ တိုးတုိးေလး ေျပာလိုက္သံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ အသံေလးက တစ္မ်ိဳးေလးပဲ လုိ႔ ေတြးမိရင္းနဲ႔က အိမ္ေလးက သိပ္လွတယ္လို ႔လႊတ္ခနဲ႔ ေျပာမိေသးသလားပဲ။ သူေငးေနတယ္။ ကိုယ္ သူ႔ကို တစ္ခ်က္ ဖ်တ္ခနဲၾကည့္မိတယ္။ မ်က္လံုးေတြ တဖ်က္ဖ်က္ေတာက္ေနတယ္။ မ်က္လံုးေတြထဲမွာ အျဖဴေရာင္ကလြဲရင္ ဘာကိုမွမေတြ႔ဘူး..။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္တစ္ခြင္လံုးက ၾကည္ျပာေရာင္ေတြ လဲ့ျဖာလို႔..။ ျပီးေတာ့ အေရာင္မ်ိဳးစံု..။ ကိုယ္က ကိုယ့္စကတ္ေလးက ဘာေရာင္လဲလို႔ အမွတ္မဲ့ ၾကည့္ေနမိေသးတယ္။ ဘာအေရာင္ေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ..။ အေရာင္ဆိုတာ သူရွိခ်င္သလို ရွိေနနိုင္တာပဲမို႔လား။ သူက စားပြဲေပၚမွာ ခ်ထားတဲ့ ေကာ္ဖီခြက္ကို ၾကည့္ျပီးေတာ့ ေကာ္ဖီေသာက္လိုက္ဦးေလလို႔ လွမ္းေျပာတယ္.။ ရွင္ေရာ လို႔ျပန္ေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေကာ္ဖီမေသာက္တတ္ဘူး..တဲ့။ ‘အဲ့ဒါဆိုရင္ တျခားဟာ တစ္ခုခု…’ ကိုယ့္အသံ တစ္ပိုင္းတစ္စမွာပဲ သူက က်ေနာ္ ေရကန္ဆီခဏသြားလိုက္ဦးမယ္လို႔ ေျပာရင္း ထရပ္လိုက္တယ္.။ မိုးေတြရြာေနေသးတယ္..။ သူက အမိုးေအာက္ကေနထြက္ျပီး ေရကန္ဆီထြက္သြားတယ္..။ ျပီးေတာ့ ကန္ေပါင္မွာ ေျခေထာက္တြဲေလာင္းခ်ျပီးထိုင္ေနတယ္.။ မိုးစက္ေတြက သူ႔ေပၚကိုခပ္ဖြဲဖြဲ ရြာခ်တယ္။ သူက ကိုယ့္ကိုေက်ာခိုင္းထိုင္ျပီး ကန္ေရျပင္ကို ေငးၾကည့္လို႔ ေနရဲ႔..။ ကိုယ္က အမိုးေအာက္ကေန ေကာ္ဖီပူပူကိုေသာက္ရင္းနဲ႔ မိုးေရထဲက သူ႔ေက်ာကို ေငးမိတယ္။ သူက ကန္ေရကိုေငးေနတယ္။ သီခ်င္းေတြေတာင္ ညည္းလို႔ေနလားမသိဘူး..။ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးလိုက္တာေလ..။ ပတ္၀န္းက်င္ ခပ္ေအးေအးေလးမွာ ေကာ္ဖီေႏြးေႏြးေလးနဲ႔ ကိုယ္ကေရာ…။ အျပာေရာင္ေရကန္ေလး၊ အျဖဴေရာင္အိမ္ကေလး၊ အျပာေရာင္ ျခံတံခါးေလး..၊ ျပီးေတာ့..သူ..။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
(4)
မ်က္လံုးကို တစ္ခ်က္ေ၀ွ႔ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ဟုတ္ပါရဲ႕..အိမ္တံခါးကို ပိတ္ထားတာပဲ..။ ဒီေနရာကိုေရာက္တိုင္း ျခံကေလးကိုပဲၾကည့္မိေတာ့ အိမ္ကေလးကို သိပ္သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ အိမ္ကေလးက တံခါးကို ေသေသခ်ာခ်ာေစ့ပိတ္ထားတယ္။ အိမ္ထဲမွာ မီး၀ါ၀ါေလးက တလဲ့လဲ့ လင္းေနတယ္။ အိမ္ခန္းေလးက ျမင္ရသေလာက္အထိေတာ့ ရွင္းလင္းလို႔ေနျပန္တယ္။ ျမင္ေနက အိမ္ေတြမွာ ရွိတတ္တဲ့ ဓာတ္ပံုေတြ လည္း နံရံေပၚမွာ မရွိျပန္ဘူး။ အထဲကိုျမင္ရသေလာက္ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေနတဲ့ ဧည့္ခန္းေလးရယ္၊ ျပီးေတာ့ ဖတ္လတ္စ မဂၢဇင္းတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ ဒီဗီဒီခ်ပ္ တစ္ခ်ိဳ႕တင္ထားတဲ့ ဆက္တီခံု ရယ္ ၊ ျပီးေတာ့ စာအုပ္ဗီရို၊ ဒီေလာက္ပဲေတြ႔ရတယ္။ ဧည့္ခန္းကို ေဆးအျဖဴသုတ္ထားတာ ေတြ႔ရတယ္။ နံရံကပ္မီး၀ါ၀ါေတြက လွလြန္းလိုက္တာ။ ျမင္ကြင္းကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ပိတ္ထားေပမဲ့ ျပတင္းေပါက္ေတြေတာ့ ရွိသားပဲကြယ္။ ျပတင္းေပါက္ေတြကို ခန္းဆီးမတပ္ထားဘူးပဲ။ ကိုယ္က ျပတင္းေပါက္ေတြကေနတစ္ဆင့္ အိမ္ေလးထဲကို စပ္စုေနမိလိုက္တာ။ အထဲမွာ ဘာေတြရွိမလဲ။ ေႏြးေထြးေနမလား။ သူ႕နဲ႔အတူေနထိုင္မယ့္ မိသားစုေတြမ်ား ေတြ႔ရမလားလို႔..။ မသိစိတ္က ဆက္ေတြးမိေတာ့ တစ္ခုခုကို ႏွေျမာသြားသလိုပဲ..။ ဘာကိုႏွေျမာမိမွန္းမသိတဲ့စိတ္ကို ဆက္မစဥ္းစားဖို႔ ရပ္လိုက္တယ္။ အိမ္ကေလးထဲ ၀င္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ေပၚလာမိတယ္။ ဟင့္အင္း..ခြင့္မျပဳဘဲ ခြင့္မေတာင္းဘဲ ၀င္မၾကည့္သင့္ဘူးမဟုတ္လား။ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ ရွက္သြားလို႔ အၾကည့္ကို ျမန္ျမန္လႊဲလိုက္မိရင္း သူ႔ကို တစ္ခ်က္ေငးမိေတာ့ သူက ေရကန္ဆီေဘာင္မွာထိုင္ရင္း ေျခကိုလႊြဲရင္း ေငးေနတုန္းပဲ..။ ေကာ္ဖီေတြက ခပ္ေႏြးေႏြးက်န္ေနေသးတယ္.။ ေသာက္လက္စ ေကာ္ဖီကို တစ္က်ိဳက္ထပ္ေသာက္ လိုက္မိျပန္တယ္။ မုိးက ခပ္ဖြဲဖြဲက်ေနတုန္း။ ပတ္၀န္းက်င္က ေအးစိမ့္ေနတုန္းပဲ..။ ရင္ထဲမွာ ေမာလာသလိုျဖစ္လာတာနဲ႔ပဲ အသက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္းေလးရွဴလိုက္မိတယ္။ ေခါင္းကိုေမာ့ရင္း မ်က္လံုးေတြကိုပါ မွိတ္ထားလိုက္တယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ေအးျမမႈဟာ အေရျပားေတြကို ညင္သာစြာ ဖြဖြပြတ္သပ္ေနသလိုပဲ။ ထူးဆန္းလိုက္တာလို႔တစ္ခ်က္ေတြးမိရင္းနဲ႔ မ်က္လံုးေတြဟာ ဖြင့္လို႔မရနိုင္ေလာက္ေအာင္ကိုပဲ…။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
(5)
‘ မိုးက နည္းနည္းေတာ့ရြာေနေသးတယ္ဗ်..’
ရုတ္တရတ္မို႔ လန္႔သြားျပီး မ်က္လံုးကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ကိုယ့္မ်က္ႏွာေပၚ ငံု႔မိုးၾကည့္ျပီး စကားလာေျပာတဲ့ သူ႔ကို ေတြ႔ရတယ္။ ဘာေျပာလိုက္တာလဲလို႔ တစ္ခ်က္ျပန္စဥ္းစားလိုက္ရေသးတယ္။ ျပီးမွ သူ႔ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္မိလိုက္တယ္။ သူ႔ဆံပင္ေတြ စိုေနတာပဲ..။ မ်က္လံုးက ထံုးစံအတိုင္း ျပံဳးေနတယ္။ အင္း..နည္းနည္းေတာင္ ေမွာင္လာျပီ၊ က်မ ျပန္မွျဖစ္ေတာ့မယ္ ..လို႔ေျပာလုိက္မိတယ္။ ရာသီဥတုက ညိုမႈိင္းေနတုနး္ပဲ ။ မိုးေတြျပန္ရြာလာျပီ..ဒီတစ္ခါပိုသည္းလာသလိုပဲ။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခြင္လံုး ညို႕မႈိင္းျပီး ေအးေနတယ္။ ေကာ္ဖီကုန္ေအာင္ေသာက္လုိက္ပါဦး၊ ရာသီဥတုက ေအးေနတယ္။ ျပီးေတာ့ မိုးေတြရြာလာျပီ..။ ရုတ္တရက္ မိုးက တရစပ္ သည္းလာတယ္။ ျမင္ကြင္းတစ္ခုလံုး တရစပ္သည္းေနတဲ့ မုိးေရစက္ေတြနဲ႔ ျဖဴေဖြးသြားတယ္။ ကန္ေရျပင္ကုိေတာင္ ေသခ်ာမျမင္ရေတာ့ဘူး ..။ ညီမ ခဏေလာက္ေတာ့ေနပါဦး၊ က်ေနာ္ လုပ္စရာနည္းနည္းသြားလုပ္လုိက္ဦးမယ္..။ သူက စကားသံနဲ႔အတူ ထထြက္သြားျပန္တယ္။ ဘယ္ကိုသြားမွန္းမသိဘူး။ ေရကန္ေဘးက မီးအျပာေတြရုတ္တရက္လင္းလာတယ္။ သူ မီးသြားဖြင့္တာျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ႕။ အရင္တုန္းက ညဘက္မျဖတ္သြားဖူးေတာ့ ဒီအျပာေရာင္ေရကန္ ေလးဟာ ဒီေလာက္လွမွန္း ကိုယ္တကယ္မသိခဲ့ဘူး။ အျပာေရာင္ေရကန္ေလးမွာ ကူးခတ္ခ်င္စိတ္ေပါက္သြားျပန္တယ္။ သူ႔လို ေျခဆင္းျပီးသြားထိုင္ရင္ေကာင္းမလား။ ဟင့္အင္း…မိုးေတြသည္းလာျပန္ျပီ။ ရုတ္တရက္ ၀မ္းနည္းလာတယ္။ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း..။ အိမ္တံခါးပိတ္ထားတယ္။ ပိတ္ထားတဲ့ အိမ္တံခါးနဲ႔ တံခါးပိတ္ထားတဲ့ အိမ္ငယ္ေလးကို ၾကည့္ျပီး ကိုယ္ေလ ပို ၀မ္းနည္းလာတာပဲ။ အိမ္ေလးက ေႏြးေထြးေနမလားလို႔ ေတြးျပီး တစ္ခ်က္ေပ့ၾကည့္မိျပန္တယ္။ ရုတ္တရက္ ကိုယ့္အိမ္ေႏြးေႏြးေလးကို သတိရလာတယ္။ အိမ္အျပင္က ေရကန္ေဘးမွာထိုင္ေနရင္းနဲ႔ အိမ္ကေလးဆီၾကည့္မိတဲ့ အၾကည့္ေတြကို အျမန္လႊဲပစ္ရတယ္.။ မိုးျမန္ျမန္တိတ္ပါေစ..။ ဘာလို႔ ဒီလမ္းကေလးကို ျဖတ္ေလွ်ာက္မိမွန္းမသိဘူး။ ဘာလို႔ ဒီျခံေလးထဲကို လုိက္လာမိလည္းမသိဘူး။ ေနာင္တရသလိုစိတ္နဲ႔ ၀မ္းနည္းလာလိုက္တာ..။ မိုးျမန္ျမန္တိတ္ပါေစလို႔ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ဆုေတာင္းရင္း ေကာ္ဖီကို တစ္ငံု ထပ္ေသာက္လိုက္မိတယ္..။ ေကာ္ဖီေတြေတာင္ ေအးကုန္ျပီပဲ။+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
(6)
‘ ေရေႏြး ယူလာတယ္ဗ်..’
သူက အေငြ႔တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ့ ေရေႏြးအျပည့္ထည့္ထားတဲ့ ခြက္ကိုလွမ္းေပးတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔ ေျပာမိတယ္ထင္ရဲ႕..။ ပန္းေတြက ေမႊးေနတာပဲေနာ္ လို႔ ေျပာမိတယ္…။ ဟုတ္တယ္ဗ်..က်ေနာ္စိုက္ထားတာေလ ..ဘာရယ္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး..အေပ်ာ္သေဘာပါပဲ..လို႔ သူကေျပာတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူပါေသာက္မယ္ထင္တယ္။ သူ႔လက္ထဲမွာ အေငြ႔တေထာင္းေထာင္းနဲ႔ ခြက္တစ္ခြက္ကို ကိုင္ထားတယ္။ သူက ေရေႏြးကို တစ္ခ်က္ေမာ့ေသာက္လိုက္တယ္။ အေငြ႔ေတြ သူ႔မ်က္နွာနားတစ္၀ိုက္မွာ ျဖတ္ေျပးသြားၾကတယ္။ ပန္းပင္ေတြလိုက္ၾကည့္ဦးမလား.. လုိ႔ ေမးတယ္။ ဟင့္အင္း..က်မက ေရကူးခ်င္ေနတာ လို႔ ေျပာခ်င္မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာမွ မေျပာျဖစ္ဘူး။ အေတာ္ၾကာေအာင္ အသံေတြ တိတ္သြားတယ္။ မိုးေတြေမွာင္ေနလိုက္တာေလ..။ အိမ္ကေလးက အထဲမွာ မီး၀ါ၀ါေတြ လင္းျပီး အျပင္မွာ အျပာေရာင္မီးေတြ လင္းထိန္ေနတုန္းပဲ။ ေတာ္ပါေသးတယ္လို႔ ေတြးမိတယ္။ နည္းနည္း ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ျဖစ္လာတာနဲ႔ လက္ဖ၀ါးေတြအခ်င္းခ်င္း ပြတ္ေနမိတယ္။ လက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္ေနတာပဲ။ ကိုယ္ ေတာ္ေတာ္ေလးခ်မ္းေနျပီ။ ေလက တစ္ခ်က္တိုက္လာျပန္တယ္။ မိုးနည္းနည္းစဲသြားျပီ။ မိုးေရစက္ေတြ တစ္ေပါက္ တစ္ေပါက္ က်ေနတာကို အမွတ္တမဲ့ ေငးေနမိၾကတယ္။ သူလည္း ေရေတြရႊဲေနတုန္းပဲ..။ ရွင္လည္ းမိုးေရေတြ စိုေနတယ္..လို႔ ေျပာမိေတာ့ သူက ရပါတယ္ဗ် ဆိုျပီး တစ္ခြန္းျပန္ေျပာတယ္။ က်မျပန္ေတာ့မယ္ လို႔ ေျပာမလို႔ ျပင္လိုက္တယ္။ ပါးစပ္က ဘာလို႔ ေျပာမထြက္ရတာလဲ ။ တကယ္ဆိုအျမန္ျပန္လိုက္ဖို႔သင့္တာ။ တိတ္ဆိတ္ျပီး ခ်မ္းစိမ့္လွတဲ့ ေနရာတစ္ခုမွာ တစ္ခါမွမသိဖူးတဲ့ သူစိမ္းတစ္ေယာက္နဲ႔အတူရွိမေနသင့္ဘူး မဟုတ္လား။ သူစိမ္းလို႔ ေတြးမိေတာ့ သတိလက္လြတ္ နဲ႔ သူ႔ကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္မိျပန္တယ္။ သူကေတာ့ ေရေႏြးကို တက်ိဳက္ျပီးတက်ိဳက္ေသာက္လို႔ေနရဲ႕..။ သူက တစ္ခုခု ေျပာမလို႔ ဟန္ျပင္ျပီး ကိုယ့္ဘက္ကို လွည့္ၾကည့္တယ္။ အေျပာရခက္ေနဟန္ပဲ..ကိုယ့္စိတ္ထင္တာျဖစ္မွာပါေလ..။ အိမ္ထဲကို ၀င္ဖို႔ ဖိတ္မလို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ ျပန္သင့္ျပီလို႔ေျပာမလို႔လား…။ တကယ္လို႔ အိမ္ထဲ၀င္ပါလို႔ေျပာရင္ ကိုယ္ကလက္မခံလိုက္သင့္ဘူးမဟုတ္လား။ ဒါမွမဟုတ္ ျပန္သင့္ျပီလို႔ေျပာလာခဲ့ရင္ ကိုယ္ဘယ္လုိခံစားရမလဲ..။ စိတ္ထဲမွာ အျပာေရာင္မီးေတြ ၊ အ၀ါေရာင္မီးေတြ ျပီးေတာ့ မိုးစက္မႈန္မႈန္ေတြ…။ သက္ျပင္းကို တစ္ခ်က္ရႈိက္လုိက္ရင္း သူ႔ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္တယ္။
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
(7)
‘ က်မ ျပန္ေတာ့မယ္..’
ရုတ္တရက္လႊတ္ခနဲေျပာမိလိုက္တယ္။ သူက ထီးယူသြားပါလားဗ် ..က်ေနာ္ ထီးသြားယူေပးမယ္၊ ခဏေစာင့္ေနာ္ ဆိုျပီး ထြက္သြားမလို႔ျပင္တယ္။
‘ေနပါေစ ၊ မိုးစက္ေလးေတြ နည္းနည္းေလးပဲ ရွိေတာ့တာပါ။ ျပီးေတာ့ က်မက မိုးဖြဲဖြဲေလးေတြၾကားထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရတာၾကိဳက္တယ္’
အေလာတၾကီး ေျပာမိလိုက္ေတာ့ သူက ျပံဳးရင္း ေကာင္းျပီေလ..က်ေနာ္ျခံတံခါး၀ကို လိုက္ပို႔မယ္ လို႔ေျပာရင္း လိုက္လာတယ္။
ျခံတံခါးေလးကို အသာအယာတြန္းဖြင့္လိုက္ရင္းနဲ႔ ဂရုစိုက္ျပန္ လို႔ေျပာျပီး ျပံဳးျပတယ္။ ကိုယ္က သူ႔ကို ျပန္ျပံဳးျပလိုက္ျပီး ပတ္၀န္းက်င္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္မိတယ္။ မိုးတိတ္စျပဳေနျပီ။ ရာသီဥတုက ေအးစိမ့္ေနတုန္းပဲ..။ လမ္းမီး၀ါ၀ါေလးေတြေတာင္ ထြန္းထားျပီးျပီ..။ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေအာက္က ေက်ာက္ခဲေလးေတြ ခင္းထားတဲ့ လမ္းေလးေတြက သိပ္ကိုလွတာပဲ..။ အို..ဒီေက်ာက္ခဲေလးက နင္းလို႔ ေကာင္းလိုက္တာ..ဟိုမွာတစ္လံုး..။ ေဟာ..ဟိုမွာ ေနာက္တစ္လံုး..။ ၾကည့္ပါဦး..ျမက္ခင္းေတြကလည္းသိပ္ကို စိမ္းျမလွပလြန္းလိုက္တာ..။ လက္တစ္ကမ္းအမီ မွာရွိတဲ့ သစ္ပင္ခပ္ပုပုေလးေတြမွာလည္း မိုးေရစက္ေတြသီးလို႔။ ဟိုခပ္လွမ္းလွမ္းက ခေရပင္ၾကီးဆီက ခေရရန႔ံေလးေတြေတာင္ တစ္ခ်က္ရလိုက္မိေသးတယ္..။ လက္ႏွစ္ဘက္ကို ဆန္႔တန္းျပီး ေခါင္းကို ေမာ့လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ အသက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္းေလး တစ္ခ်က္ရွဴလိုက္တယ္။ ရင္ထဲမွာ ေပါ့ပါးလန္းဆန္းသြားတာပဲ..ျခံကေလးကို ေနာက္တစ္ၾကိမ္ထပ္ၾကည့္ခ်င္လာမိတယ္။ မီးေရာင္လဲ့လဲ့ေလးေတြ လင္းေနတုန္းပဲ..။ သူ႔ကိုမေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ အိမ္ကေလးက လွလိုက္တာ..။ ၾကည့္ေနရင္းမွာပဲ မီးမွိတ္သြားတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ မီးေတြ တစ္ပြင့္ျပီးတစ္ပြင့္ပိတ္သြားတယ္..။ ေရကန္ကေလးေပ်ာက္သြားတယ္။ ျခံ၀င္းကေလးေပ်ာက္သြားျပီး..ျပီးေတာ့ အိမ္ကေလးေပ်ာက္သြားတယ္..။ ျမင္ကြင္းထဲမွာ တစ္ကြက္ခ်င္း တစ္ကြက္ခ်င္းပဲ..။ ကုိယ့္ရင္ထဲမွာ လႈိက္ခနဲ လႈိက္ခနဲ..။ ဘာသာမျပန္ေတာ့ဘဲနဲ႔ အၾကည့္ကိုပဲ အျမန္လႊဲလိုက္တယ္..။ ကိုယ္ဒီေနရာမွာ မရွိသင့္ဘူးဟင့္အင္း..ဒီေနရာမွာ ကိုယ္မရွိသင့္ဘူးေလ..။ အိမ္ျပန္ခ်င္လာတယ္။ ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ ေမေမတို႔ ညစာစားဖို႔ေစာင့္ေနၾကေတာ့မွာ…။ စိတ္ထဲမွာ လႈိက္ခနဲေပ်ာ္လာတယ္..။ ကိုယ့္အိမ္ကို အျမန္အေျပးကေလးသြားရမွာေပါ့..။ မိုးမိေနလို႔ပါေမေမရယ္ လို႔ ေျပာရမယ္..။ ျပီးေတာ့ ကိုယ္ေလ ဒီအိမ္ကေလးမွာခဏ မိုးခိုခဲ့တဲ့အေၾကာင္း အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ေျပာျပရဦးမယ္..။
ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ လမ္း၀ကေန ျခံကေလးဆီကို တစ္ခ်က္ၾကည့္မိေတာ့ ပိတ္ထားတဲ့ ျခံတံခါးေလးကိုပဲ ထင္ထင္ရွားရွားေတြ႔လိုက္ရေတာ့တယ္..။
စိမ္းျမလင္းသစ္
(19/10/2012)

မိုးေရထဲ ျဖတ္ေလွ်ာက္ၾကစို႔ ဂၽြန္.. အရာအားလံုးဟာ အကန္႔အသတ္ေတြနဲ႔မို႔..။

21 January 2013 at 09:56

                                                   
ေနေရာင္ျခည္ေအာက္မွာ ေခါငး္ကို ခါလိုက္မိတယ္။
ေဆြးေျမ႔ေနတဲ့ အေတြးေတြ အေထြးလိုက္က်သြား
အခန္းထဲမွာ မီးေရာင္၀ါ၀ါ
မ်က္ႏွာက်က္မွာ စကၠဴငွက္ရုပ္ကေလး
အသက္ရွဴလိုက္တိုင္းမွာ ပန္းရနံ႔ေတြခ်ည့္ပဲ..
အေတြးထဲမွာ….။

ဂၽြန္...။
လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တာနဲ႔
အသက္ရွဴလိုက္တိုင္း
ရင္ခြင္တစ္ခုလံုးလင္းရတယ္
ခက္ေရာပဲ။
ဒီေန႔ ေနသာတယ္ ..ဂၽြန္။
ေကာင္းကင္က အျပာလဲ့လဲ့ေအာက္
ေလထုထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေငြမႈန္ေတြ တလက္လက္
သစ္ရြက္ငယ္ေလးေတြ
ေနေရာင္ျခည္ ၀တ္ရံုနဲ႔ အတူ ကခုန္ေနၾကေပါ့။

အျပစ္ကင္းပါတယ္ ဂၽြန္။
ကိုယ့္ ရယ္သံေတြမွာ ေပ်ာ္ပါ။
မနက္ျဖန္ေတြမွာေနထိုင္ပါ။

ေက်းဇူးျပဳျပီး
ကိုယ့္ရဲ႔ၾကက္ေျခခတ္ အနီေရာင္ေတြကို ခပ္ေ၀းေ၀းလႊင့္ပစ္ေပးပါ
အနာဂတ္မွာ

ကမာၻအသစ္နဲ႔
အစိမ္းရင့္ရင့္ျမင္ကြင္းေတြနဲ႔
ဂၽြန္နဲ႔ကိုယ္နဲ႔…။

ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းအက်ီၤကို အိပ္မက္အတိုင္းနဲ႔ ခ်ဳပ္လုပ္၀တ္ဆင္ဖို႔
ေနေရာင္ျခည္ထဲမွာ ဆႏၵအေသေတြ စြန္႔ပစ္လိုက္ဖို႔
တံခါးတစ္ခ်ပ္ကိုဖြင့္ဖို႔ ေစာင့္ေနတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း

ယံုၾကည္ခ်က္၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ
အခန္းငယ္ေလးဟာ ေႏြးေထြးတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း
စသျဖင့္ .. စသျဖင့္
ဘယ္ဘက္အိပ္ကပ္ထဲက စကားလံုးေတြရဲ႕အသံက
တိုးတိုးတစ္မ်ိဳး က်ယ္က်ယ္တစ္မ်ိဳး..။

သိပ္ထူးဆန္းတယ္ ဂၽြန္
ေစာင့္စားရျခင္းဆိုတဲ့ စကားလံုးမွာ ဆူးေတြနဲ႔။        ။


စိမ္းျမလင္းသစ္
21/01/2013

S P A C E S

24 April 2013 at 11:08

space ေတြ ၾကားထဲ ခုန္ခ်လိုက္တယ္

ေနေပ်ာ္မယ္ဆိုတာေသခ်ာသလား

အလိုမက်သမွ်ေတြကို တစ္တိုး တစ္ေလွ်ာ့ ေနရ။

ဘယ္သူဟာ ဘယ္မွာ ဘာေၾကာင့္ ညာေၾကာင့္ ဒီအခ်ိန္ ဒီအခါ

အေတြးေတြကို ေသခ်ာျဖန္႕က်က္ၾကည့္ေတာ့

ကိုယ္ကလြဲရင္ကိုယ့္အျပင္ ဘယ္သူမွမရွိျပန္ဘူး။

ေနာက္ဆံုး
လိမ္မာေတာ့မယ္လို႔ ေျပာျပီး

စေပ့စ္ ေတြ ထဲ ခုန္ခ်လိုက္တယ္

အရိပ္ေတြ မလိုက္ခဲ့နဲ႕ ...။

SMLT

ဂၽြန္…တစ္ေယာက္တည္းပဲေပ်ာ္တယ္ဆို ဘာလို႔ကိုယ့္ကိုေခၚေသးသလဲ။

6 May 2013 at 10:45

မနက္ခင္းမွာနုိးလာေတာ့ ျပတင္းေပါက္မွန္မွာ မိုးေရေတြေတြ႔ရတယ္။
နိုးတစ္၀က္အိပ္တစ္၀က္ျဖစ္ေနတဲ့
ကိုယ့္ရင္ထဲကအိပ္မက္ကေလးကိုနႈိးလုိက္ရင္ေကာင္းမလားလုိ႔ စဥ္းစားမိရင္း
အိပ္မက္ဟာနိုးလာတဲ့အခါအိပ္မက္မဟုတ္ေတာ့ဘူးလို႔ေတြးမိျပန္ေတာ့
အိပ္မက္ကေလးကိုအိပ္မက္ေလးအတိုင္းထားလိုက္ရတယ္…။
ဂၽြန္…ခင္ဗ်ားေပးခဲ့တဲ့အိပ္မက္ေလးနိုးသြားရင္ ခင္ဗ်ားဆီပဲျပန္သြားခိုင္းမွာပါ.။
အိမ္တံခါးကိုပိတ္ျပီးလမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာေတာ့ ျမင္လိုက္ရတဲ့ ေလခါးလက္ရမ္းမွာ ခိုေတြအမ်ားၾကီးပဲ။
သူတို႔ေတြပ်ံမသြားေအာင္ေျခသံကိုေဖာ့ျပီးနင္းလိုက္ရတယ္။
ငွက္ကေလးေတြျငိမ္းခ်မ္းပါေစ။
မနက္ခင္းေလထုဟာမိုးရြာျပီးစမို႔လို႔ ေအးေနတာပဲ။
တိမ္ျဖဴျဖဴတစ္ခ်ိဳ႕တေလရွိတယ္။
အလုပ္ကိုကသုတ္ကရက္သြားေနၾကတဲ့လူေတြရွိတယ္။
နွစ္ေယာက္တြဲလမ္းေလွ်ာက္လာၾကတဲ့လူေတြၾကည့္ျပီးတစ္ေယာက္တည္းျပံဳးလိုက္ရတယ္… ဂၽြန္။
ကန္ပတ္လမ္းေဘးကစကားပင္က ေမႊးရနံ႕ဟာ ေအးျပီးေမႊးေနတာပဲ။
ဒီမနက္ အခ်ိန္မရလို႔ေပါင္မုန္႔မ၀ယ္နိုင္ေတာ့ဘူး ။
မနက္စာမစားျဖစ္လည္းေကာ္ဖီေတာ့ ေသာက္ျဖစ္မွာပါ။
ညစာမစားျဖစ္လည္းနြားနို႔ေတာ့ေသာက္ျဖစ္မွာပါ။
တနဂၤေႏြေန႔ေတြမွာအိပ္ေရး၀၀ အိပ္ျပီး ပ်င္းတဲ့အခါ တစ္ေယာက္တည္း ရုပ္ရွင္ၾကည့္ျဖစ္မွာပါ။
ေက်ာင္းစာေတြခက္လာတဲ့အခါ၊အလုပ္မွာ စိတ္ရႈပ္စရာေတြ႔ရတဲ့အခါ
ညတုန္းကလိုပဲ…တစ္ခါတေလပန္းျခံထဲ ထြက္ထိုင္မွာပါ။
သီခ်င္းေတြဆိုျပီးရုပ္ရွင္ေတြၾကည့္မွာပါ။
တစ္ခါတေလစာေတြဖတ္ျပီး တစ္ခါတေလ စာေတြေရးျဖစ္မွာပါ။
တစ္ခါတေလအိမ္နဲ႔ ဖုန္းေျပာျပီး တစ္ခါတေလ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ထြက္ေတြ႔မွာပါ။
၀မ္းနည္းတဲ့အခါတစ္ေယာက္တည္းမ်က္ရည္၀ဲျပီး ေပ်ာ္တဲ့အခါ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ျပံဳးမွာပါ။
အမွန္တကယ္ေတာ့အထီးက်န္တယ္ဆိုတာ
တစ္ေယာက္တည္းရွိတဲ့အခ်ိန္မွျဖစ္တတ္တာမဟုတ္မွန္းကိုယ္သိပါျပီ …ဂၽြန္။
ဒီလိုဆို
တစ္ေယာက္တည္းေလွ်ာက္လို႔ရတဲ့လမ္းေတြမွာဘာလို႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ပါစရာလိုပါ့ဦးမလဲ။
ျပီးေတာ့…
ခင္ဗ်ားက
တစ္ေယာက္တည္းလည္းျဖစ္တယ္ဆို…ဘာေၾကာင့္ကိုယ့္ကို ေခၚေသးသလဲ…။
တစ္ေယာက္တည္းပဲေပ်ာ္တယ္ဆို…ဘာလို႔ ကိုယ့္ကိုေခၚေသးသလဲ…။


SMLT

ဆက္ရန္ရွိေနဆဲခရီးက ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္...

3 December 2011 at 12:01

           
ခုလတ္တေလာမွာ ျပီးဆံုးသြားေတာ့မယ့္ နွစ္ကာလတစ္ခုအေၾကာင္းဟာ ရုတ္တရက္ဆိုသလိုပဲ
ေခါင္းထဲကိုေရာက္လာပါတယ္..။ လက္ရွိေနထိုင္ေနတဲ့ နွစ္ကာလတစ္ခုဟာ မသိလိုက္မသိဘာသာနဲ႔ တိတ္တဆိတ္ထြက္ခြာသြားေတာ့မယ့္အေၾကာင္း သြားရင္းလာရင္းၾကားေနမိလို႔ပါပဲ..။ အျမဲေတြ႔ေနက် မ်က္မွန္းတန္းမိေနက် အိမ္နီးခ်င္း တစ္ေယာက္ အိမ္ေျပာင္းသြားေတာ့မယ္ဆိုတာ ရုတ္တရက္သိလိုက္ရမွ
 စိတ္၀င္စားသြားသလိုမ်ိဳး ျဖတ္သန္းသြားမိတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္က ခရစ္စမတ္ထီးရွဴးပင္ေလးေတြ နဲ႔ ခရစ္စမတ္သီခ်င္းသံေတြကို  ၾကားလိုက္ရတဲ့အခါ ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ရေတာ့မယ့္ႏွစ္ကာလေလးအေၾကာင္းကို
ေသေသခ်ာခ်ာကိုပဲစိတ္၀င္စားေနမိပါတယ္။ ဘာေတြလုပ္ခဲ့သလဲ..၊ ဘယ္လိုေတြျဖတ္သန္းခဲ့ရသလဲ
ဆိုတာေတြဟာ တစ္ခါတခါ မွတ္မွတ္ရရ၊ တစ္ခါတခါ တမင္တကာ လႊတ္ခ်..ေန႔ရက္ေတြဟာ မႈန္တလွည့္
ျပာတရီခ်ည့္ ပါပဲ။ လူဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တည့္တည့္မၾကည့္ရဲတာကလြဲရင္ က်န္တာအကုန္ စိတ္၀င္စားတတ္တယ္ဆိုတာ ကုန္လြန္ေတာ့မယ့္နွစ္ကာလအေၾကာင္းစဥ္းစားလိုက္မိတဲ့အခါမွ ကၽြန္မ အေသအခ်ာနားလည္လက္ခံမိပါတယ္။ ပိုင္ဆိုင္ေနရတုန္းကတန္ဖိုးထားရမွန္းမသိဘူး..၊ ဆံုးရွံဳးရခါနီးက်မွ တန္ဖိုးၾကီးတယ္ ဆိုတဲ့ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ စာသားေလးဟာလည္းေခါင္းထဲမွာလက္ခနဲ လင္းခနဲ..။
အတိတ္အေၾကာင္းျပန္စဥ္းစားလိုက္ရင္ ဘာကို၀မ္းနည္းမွန္းမသိ၀မ္းနည္းလာရပါတယ္.။
အခုျပန္စဥ္းစားလိုက္မိရင္ တကယ့္ကိုဘာမွမၾကာခဲ့ဘူးလို႔ထင္ရတဲ့ ကာလအပိုင္းအျခားေလးကို ျဖတ္သန္း
ခဲ့ရတုန္းက ေသြးပ်က္တုန္လႈပ္စြာနဲ႔အခ်ိန္ေတြအျမန္ကုန္လြန္ေစခ်င္တဲ့စိတ္နဲအားတင္း႔ျဖတ္သန္းေနခဲ့ရတာကို မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ အိမ္အျပန္လမ္းေတြမွာ မိုးစက္ေတြနဲ႔ ေအးစက္ေနခဲ့ျပီး ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း မပိုင္တဲ့အခန္းေလးထဲမွာ ကိုယ္မသိခဲ့ဖူးတဲ့ အခန္းေဖာ္မိန္းကေလးနဲ႔ အတူတူစကားတစ္ခြန္းအျပံဳးတစ္ခ်က္
မပါဘဲေျခာက္ကပ္စြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရဖူးတယ္.။ တစ္ကိုယ္တည္းေခ်ာက္ခ်ားခဲ့တဲ့ (ေခ်ာက္ခ်ားတယ္လို႔
ထင္ခဲ့ရတဲ့)ေန႔ရက္ေပါင္းမ်ားစြာဟာ ထိုအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ေသြးပ်က္ဖြယ္ေျခာက္လွန္႔ခဲ့ပါတယ္..။ ပစၥဳပၸန္ကေနေျပးထြက္ခ်င္ေနတဲ့စိတ္က အေ၀းမွာရွိေနတဲ့ ေႏြးေထြးျခင္းေတြျပည့္ႏွက္ေနမယ့္ အိမ္ကေလး
ကိုျပန္ေရာက္ေနတာကမ်ားပါတယ္.။ တစ္ေယာက္တည္းရပ္တည္ရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အေတြးဟာ ခုအရြယ္
ထိ မရင့္က်က္ မေထာင္မတ္နိုင္ေသးတဲ့ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ကို ေျခာက္လွန္႔ေနသလိုပါပဲ..။ အသက္ကို ခပ္ျပင္ျပင္းရႈိက္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္အားတင္းထားရတဲ့ရက္ေတြထဲမွာ တကယ့္ကိုပဲအသားတက်
ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္..။ တစ္ခါတရံ ဘာေၾကာင့္မ်ား ေအးစက္ေျခာက္ေသြ႔တဲ့အရပ္ဆီကို လာခ်င္ခဲ့ရတာလဲလို႕႔
႔ေတြးမိခဲ့ရတာ မၾကာခဏပါပဲ။ တကယ္ဆိုရင္ ကုန္လြန္ခဲ့တဲ့ မနွစ္ကခရစ္စမတ္ဟာ ျပန္မေတြးခ်င္ေတာ့
ေလာက္ေအာင္ေအးစိမ့္ ေသြ႔ေျခာက္ခဲ့ပါတယ္..။
မွတ္မွတ္ရရပါပဲ..။ စိတ္သက္သာရာရမလားဆိုတဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ အိမ္ကိုလြမ္းတဲ့ အလြမ္းေတြကိုေပြ႔ပိုက္ျပီး
ျပီးခဲ့တဲ့ခရစ္စမတ္ေန႔မွာ တစ္ေယာက္တည္း အျပင္ကိုထြက္လည္ပါတယ္..။ မိမိကိုယ္တိုင္ဆီကေျပးထြက္ ခ်င္ေနတဲ့စိတ္နဲ႔ ကိုယ္မဟုတ္တဲ့သူမ်ားေတြကိုအကုန္လိုက္ၾကည့္ပစ္မိတယ္.။ေပ်ာ္ရႊင္စြာသီဆိုေနၾကတဲ့
သီခ်င္းသံေတြ၊ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြ၊ ၾကည္နူးစဖြယ္ကေလးငယ္ေတြရဲ႔ရယ္သံေတြ၊ ဆြတ္ပ်ံ႕ၾကည္နူးဖြယ္ မိသားစုစံုစံုညီညီရယ္ေမာသံေတြဟာ ကၽြန္မရင္ကိုတည့္တည့္ထိမွန္ပါတယ္။ ဖုန္းမဆက္ျဖစ္ေအာင္ အားတင္း ထားတဲ့ၾကားက အသားက်ေနတဲ့လက္ေတြက ႏွိပ္ေနက်ဖုန္းနံပါတ္ကို နွိပ္မိသြားတဲ့အခါ ၾကားေနက်ေလသံခပ္တိုးတိုးေတြဟာ ကၽြန္မကို MRT ေပၚမွာ မ်က္ရည္က်ေစခဲ့ပါတယ္။ အားနည္းသူအတြက္ေသြးပ်က္ဖြယ္..။ ေႏြတစ္လွည့္ မိုးတလွည့္ ၾကီးစိုးေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ဟာ ကၽြန္မကို ခပ္တိုးတိုးစိန္ေခၚေနခဲ့ပါတယ္။ ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္ပစ္ခ်င္တဲ့စိတ္တစ္၀က္၊ မြန္းက်ပ္ေနတဲ့စိတ္တစ္၀က္ တို႔ဟာ ခဏတာလြတ္ေျမာက္ေစနိုင္တဲ့ စိတ္ရဲ႔ ျပတင္းတံခါးေတြကို ရွာေဖြေနေတာ့တာပါပဲ..။ ကၽြန္မအတြက္တကယ့္ကိုနီးနီးေလးလို႔ထင္ရမယ့္ ပတ္၀န္းက်င္ေလးတစ္ခုကို ဖန္တီးပစ္ခဲ့ပါတယ္..။
အရင္းႏွီးဆံုး(လို႔) ခံစားရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအနည္းငယ္ရွိတဲ့ အီးေမးလ္အေကာင့္ေလးထဲကေန သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြနဲ႔ မိသားစုေတြကို အျမဲေခ်ာင္းၾကည့္ေနခဲ့တယ္..။ ေဖ့စ္ဘြတ္အေကာင့္ေလးကေန သူငယ္ခ်င္း
ေတြကိုၾကည့္ရပါတယ္..။ ခံစားရသမွ်ကို စကားလံုးေတြနဲ႔ဖြဲ႔သီပစ္ခဲ့ပါတယ္..။ ကေလးကလားလို႔ေတာင္ မေတြးမိခဲ့သေလာက္ေအာင္ စိတ္သက္သာရာရခဲ့ရပါတယ္..။
ျပန္ေတြးလိုက္တဲ့အခါ တကယ့္ကိုခဏေလးပါပဲ..။ ခိုင္မာတယ္ထင္ရတဲ့အရာေတြဟာလည္း အရိပ္ေတြ ပဲျဖစ္ျပီး စိတ္ဟာ  ပတ္သတ္မႈေပါင္းမ်ားစြာကို ၾကိဳးလိုခ်ည္ခဲ့တာပါ..။ အစ္ကိုတစ္ေယာက္လို ခင္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ကၽြန္မကိုေျပာဖူးပါတယ္.. သူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္ေရာ၊ ေမာင္နွမသံေယာဇဥ္ပါ ခိုင္မာတဲ့အတြက္ ဘာမွအားမငယ္ေစဖို႔ေျပာတုန္းက ကၽြန္မ ျပံဳးမိခဲ့ပါေသးတယ္..။ တကယ္ဆိုရင္ စကားလံုး ေတြဟာ သိပ္ကိုအေငြ႔ပ်ံလြယ္တတ္ေၾကာင္းသင္ခန္းစာတစ္ခုကိုကၽြန္မသင္ယူရေတာ့မယ္မွန္း အဲ့ဒီတုန္းကမသိခဲ့လိုက္ပါဘူး..။ ခင္မင္ရင္းနွီးျပီးခဲ့ျပီးသားလူေတြကို အားကိုးမွီတြယ္ခ်င္တဲ့စိတ္ဟာ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုေျပာင္းလဲသြားပါတယ္..။ ေအးေအးစက္စက္နဲ႔ မိုးေတြရြာတဲ့တစ္ရက္မွာပဲ ဘာမဟုတ္တဲ့ (သိပ္မမွတ္မိေတာ့တဲ့) အေၾကာင္းအရာတစ္ခုေအာက္မွာ သံေယာဇဥ္ဟာ ခ်က္ခ်င္း အေငြ႔ပ်ံ သြား ပါေတာ့ တယ္.။ ကၽြန္မဘာကိုမွအယံုအၾကည္မရွိေတာ့ပါဘူး..။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းက Idiots အဖြဲ႔ရဲ႔ မင္းအတြက္ မင္းရွိတယ္ဆိုတဲ့သီခ်င္းကိုဆိုရတာ သိပ္ကိုႏွစ္ျခိဳက္ခဲ့ပါတယ္..။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းစိတ္ရဲ႔ျပတင္းတံခါး လို႔နာမည္ တပ္ထားတဲ့အရာေတြကို အျပီးအပိုင္ပိတ္ပစ္ခဲ့ပါေတာ့တယ္..။
ထြက္ေပါက္တစ္ခုတစ္ေလအတြက္ စကားလံုးေတြမွာခံစားခ်က္ေတြလိမ္းခ်ယ္ရင္း စာေလးတစ္ခ်ိဳ႔တေလ
ေရးပါတယ္..။ ဘယ္သူ႔အတြက္မွမဟုတ္တဲ့ ကၽြန္မအတြက္သီးသန္႔ ေနရာေလးတစ္ခုကိုဖန္တီးျပီးေပ်ာ္ရႊင္
တယ္။ အားလပ္ရက္ေတြကို အြန္လိုင္းရုပ္ရွင္ေတြနဲ႔သီခ်င္းသံေတြနဲ႔ အားျဖည့္ပါတယ္။ စိုစိုေျပေျပဆိုတဲ့ စာသားကို ကၽြန္မ မေငးေမာေတာ့ပါဘူး။ ရသေလာက္အတိုင္းအတာတစ္ခုအတြင္းမွာ တတ္သမွ် သီခ်င္း ေတြ ဆိုျပီး နိုင္သေလာက္ျပံဳးပစ္ပါေတာ့တယ္..။အခန္းထဲမွာစိုက္ပ်ိဳးထားတဲ့ပန္းအိုးထဲက
သစ္ပင္ေလးဟာစိုစိုေျပေျပနဲ႔ လန္းဆန္းေနတုန္းပါပဲ။ျပီးခဲ့တဲ့နွစ္က၀တ္ခဲ့တဲ့အ၀တ္အစားေလးေတြ
ေဟာင္းႏြမ္း သြားျပီျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းကို ဒီေန႔ အက်ီၤ၀တ္ဖို႔ျပင္ဆင္ရင္းေတြ႔ရွိသြားတဲ့အခါ ကၽြန္မရဲ႔ စိတ္ကေလးေဟာင္းႏြမ္းသြားလို႔မျဖစ္ပါဘူးဆိုတဲ့အေၾကာင္းအရာက လင္းခနဲေတာက္ပလာပါတယ္..။ စိတ္အေပၚမွာတင္ေနျပီျဖစ္တဲ့ ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့စိတ္ေတြကို အထူးတလည္ ေဆးေၾကာရပါေတာ့မယ္..။ မနက္မိုးလင္းတိုင္း မွာ ဘယ္ကိုခရီးလြန္ေနမွန္းမသိေတာ့တဲ့ အရင္တစ္ခ်ိန္ေတြဆီတုန္းက ကၽြန္မရဲ႔ အေကာင္းျမင္တတ္ခဲ့ဖူးတဲ့စိတ္ကေလးကိုျပန္လည္ရွာေဖြရပါဦးမယ္..။ေတးသီတဲ့ငွက္ကေလးေတြနဲ႔ ကေလးငယ္ေတြရဲ႔ ရယ္ေမာသံေတြထဲမွာ ေပ်ာရႊင္ျခင္းကို ရွာေဖြလို႔ရနိုင္ပါရဲ႔လားဆိုတာ သိပ္ကိုမေသခ်ာ
ေတာ့တဲ့အေၾကာင္းအရာ တစ္ပုဒ္ျဖစ္ခဲ့ပါျပီ။ ေဖေဖ့ဆံပင္ေတြေဖြးေဖြးျဖဴေနျပီလား..၊ေမေမ့မ်က္လံုးေတြ
ျပာရီေနၾကျပီလား ၊ဒီႏွစ္ေဆာင္းဟာ အရင္ႏွစ္ေတြကအတုိင္း ေအးသလား ဆိုတာေတြကို တတ္နိုင္သမွ်
မစဥ္းစားမိေအာင္ၾကိဳးစားပစ္ရပါဦးမယ္..။ ေလလႈိင္းတစ္ေလွ်ာက္ျဖတ္သန္းေရာက္ရွိသြားမယ့္ကၽြန္မအသံေတြထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္တက္ၾကြျခင္းသက္သက္ပဲပါသြားေစဖို႔႔
ပါသြားေစဖို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ စစ္ထုတ္သန္႔စင္ပစ္ရဦးမွာပါ။ သီခ်င္းသံေတြျမဴးျမဴးၾကြၾကြၾကားရတဲ့အခါမွာ ကၽြန္မႏႈတ္ခမ္းေတြ တဖြဖြလိုက္ရြတ္ဖတ္ရပါမယ္..။ စိတ္၀င္စားေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို စာအုပ္ေတြ၊ စာသားေတြ၊ စကားလံုးေတြ၊ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာလိုက္လံရွာေဖြရပါမယ္..။ ျပီးခဲ့တဲ့နွစ္ကာလဟာ ကၽြန္မအတြက္ အေရာင္ေတြသိပ္ကိုစံုလင္ခဲ့ပါတယ္..။ေနာက္နွစ္မွာေရာက္ရွိလာေတာ့မယ့္ေန႔ရက္ေတြထဲကေန က်န္ရစ္ခဲ့
ေတာ့မယ့္နွစ္ေဟာင္းေလးကိုတည္ျငိမ္တဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ ၾကည့္ပစ္ဖို႔ အေသအခ်ာေလ့က်င့္နိုင္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ ပစ္သင့္ပါသလား..ဆိုတဲ့အေၾကာင္းအရာကို ေခါင္းထဲက ခဏဖယ္ထုတ္ထားပါဦးမယ္။ မနက္ျဖန္ေတြ ဆီခရီးဆက္နွင္ဖို႔ မင္းအတြက္မင္းရွိတယ္ဆိုတဲ့သီခ်င္းကိုေခါင္းမာမာနဲ႔ ဆက္ညည္းရင္း လာမယ့္ေန႔ရက္ ေတြသစ္လြင္ေတာက္ပေနေစဖို႔  ဒီေန႔ထဲမွာပဲ စိတ္ကို ႏွစ္ျမႈပ္ထားလိုက္ပါဦးမယ္..။
စိမ္းျမလင္းသစ္
03/12/2011


စိမ္းျမလင္းသစ္


03/12/2011
http://www.seinnmyalinnthit.blogspot.sg/2011/12/blog-post.html

ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္

3 October 2013 at 10:13

ငါ ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္ေမြးမယ္ေလ။
တစ္ခုခုကို စိုးရိမ္္ေနတာထက္စာရင္
နားမလည္နိုင္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းတရားေတြအတြက္
နားမလည္ျခင္းေတြထဲ ၀ဲလည္ေနတာထက္စာရင္
ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္ကို ေမြးရတာ ပိုေကာင္းမလားလို႔။
ေနသာတဲ့မနက္ခင္းေတြဆို ျမက္ခင္းျပင္မွာ ေၾကာင္ေလးကစားတာကို
ငါထိုင္ၾကည့္မယ္။
ေၾကာင္ေလးက ျမက္ခင္းေတြေပၚေျပးလႊားရင္း
မမီမကမ္းနဲ႔  လိပ္ျပာေလးေတြကိုလိုက္ဖမ္းတဲ့အခါ
ငါက တထိတ္ထိတ္နဲ႔ လိပ္ျပာေလးအတြက္ စိုးရိမ္သလို
ေၾကာင္ေလးအတြက္ အားမလိုအားမရ ျဖစ္မိမယ္။
ေၾကာင္ေလးက တေျမွာင္ေျမွာင္ေအာ္တဲ့အခါ
ငါက စားစရာေတြခ်ခ်ေကၽြးလို႔။
ေၾကာင္ေလးက ငါ့ကို ခၽြဲနြဲ႕တိုးေခြ႕တဲ့အခါ
ငါ့မွာ ေၾကာင္ေလးကို ျမတ္နိုးစြာအခ်စ္ပိုလို႔။
ငါအိမ္ျပန္လာတဲ့အခါ
ငါ့ကို ေစာင့္ေနမယ့္ေၾကာင္ေလးကို
ငါက ဦးစြာနႈတ္ဆက္လို႔။
ေၾကာင္ေလးက ငါ့ကိုတေျမွာင္ေျမွာင္နဲ႔ အစာေတာင္းတဲ့အခါ
ငါက ေၾကာင္ေလးကို ၾကင္နာစြာ ေကၽြးေမြးလို႔။
ေအးစက္တဲ့ ေဆာင္းညေတြဆို
႔ေၾကာင္ေလးခ်မ္းမွာစိုးလို႔  ငါျခံုတဲ့ေစာင္ျခံဳထဲ ေထြးသိပ္လို႔။
ေၾကာင္ေလးရဲ႕လက္ရဲရဲေလးေတြကို ငါက တို႕ထိကစားမိတဲ့အခါ
ေၾကာင္ေလးနုိးသြားမွာ စိုးရိမ္မွာေပါ့။
ငါက ေၾကာင္ေလးကိုခ်စ္တာ ေၾကာင္ေလးက သိသလို
ေၾကာင္ေလးက ငါ့ကိုခ်စ္တာ ငါကသံသယ မျဖစ္ဘူး။
ေၾကာင္ေလးဘယ္ကိုသြားသြား
ငါျပန္လာမယ့္အခ်ိန္ကို ေၾကာင္ေလးက ေစာင့္ေနမွာေလ။
ေၾကာင္ေလးက ငါ့ကို ပြတ္သပ္ခၽြဲနြဲ႕ျပီး ေျမွာင္လို႔ တစ္ခ်က္ေအာ္လိုက္ရင္
ငါ့ကို ခ်စ္တယ္လို႔ေျပာလုိက္သလိုိုမ်ိဳး..ငါဟာေက်နပ္လို႔။
ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္ေမြးလုိက္တဲ့အခါ
ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြငါ့ဆီကိုေရာက္လာလို႔
ငါဟာ ငါအျဖစ္အရာရာ ျပည့္စံုသြားသလိုမ်ိဳး။
ဒါေၾကာင့္ ဒီမနက္ခင္းမွာ ငါစဥ္းစားတာ
ငါက ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္ကိုေမြးဖို႔။
ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္က ငါ့ကိုေမြးဖို႔။

ဒီညမွာ လကတစ္၀က္တိတိသာတယ္

27 June 2012 at 11:20

           


မင္းအဆင္ေျပတယ္မဟုတ္လားလို႔ရုတ္တရက္ အေမးခံလိုက္ရေတာ့ ရုတ္တရက္ဘာေျဖရမွန္းမသိဘူးျဖစ္
သြားတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း ထံုးစံအတိုင္း ႏႈတ္ဆိတ္ေနသလိုလိုနဲ႔ လက္ထဲကစီးကရက္ကိုပဲ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ဖြာေနမိေတာ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ထံုးစံအတိုင္း ၀တ္ေက်တမ္းေက်အေမးစကားတစ္ခုအေပၚမွာ အေျဖတစ္ခုကိုေစာင့္ေနဟန္လည္းမရွိပါဘူး။ တျခားသူေတြနဲ႔သာ စကားဆက္ေျပာလို႔ေနေတာ့တယ္။ မေတြ႔တာၾကာျပီျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတြ႔ဆံုပြဲမွာ က်ေနာ္နႈတ္ဆိတ္ေနလို႔လည္း မျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့လည္းစကားစျမည္ေျပာခ်င္စိတ္ေလးေတာင္မရွိတာေၾကာင့္ အားလံုးကို ျပံဳးျပျပီး ေခ်ာင္က်က်စားပြဲ၀ိုင္းဆီမွာ လာထိုင္ေနမိတယ္။ ေလက ရုတ္တရက္တိုက္လာတာေၾကာင့္ က်ေန႔ာ္ဆံပင္ေတြပြသြားတယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ သူသာရွိေနရင္ ဆံပင္ေတြရွည္ေနျပီ ဘာလို႔မညွပ္တာလဲ ဆံပင္ေလးဘာေလးညွပ္ဖို႔ေတာင္အခ်ိန္မအားဘူးလား စသျဖင့္ က်ေနာ္စိတ္ညစ္ရေလာက္ေအာင္ သူတဖြဖြေျပာမွာမွန္း က်ေနာ္အမွတ္ရလိုက္တယ္။ အခ်ိန္ေတြၾကာေတာ့ၾကာပါျပီ။ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲလို႔ က်ေနာ္ လည္းမမွတ္ထားဘူး။ လြမ္းတယ္ရယ္လည္းမဟုတ္ပါဘူး။ လြမ္းတယ္လို႔ေျပာရေလာက္ေအာင္ က်ေနာ့္အသက္အရြယ္ကလည္း မငယ္ေတာ့ဘူး။ တိုက္ဆိုင္တဲ့အခါ အမွတ္ရတယ္ဆိုရံုေလာက္ပါပဲ။ ဒါကိုသူသိရင္ စိတ္ဆိုးဦးမယ္။ အမွန္တကယ္ဆိုရင္ ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္းမသိဘူး ၊ ခဏခဏကေတာက္ကဆျဖစ္ခဲ့ရတာပဲ။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း က်ေနာ္က ေပ်ာ္တယ္။ သူစိတ္ဆိုးတာကိုၾကည့္ရင္းေပ်ာ္တယ္။ သူစိတ္ဆိုးရင္ က်ေနာ့္ကိုရန္ေတြ႔တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြက ေထာ္ေထာ္ေလး။ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္ထင္လို႔ က်ေနာ္ခဏခဏစမိတယ္။  ဒါေတြက သူသူငါငါ သူလိုကိုယ္လို သမီးရည္းစားကိစၥေတြပဲ မဟုတ္လား။ အခုအခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြးေနမိတာကိုေတာင္ ရွက္ခ်င္သလိုလုိျဖစ္ေနမိတယ္။

က်ေနာ့္ကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္စနွစ္ေယာက္စ စကားလာေျပာၾကတယ္။ ဘယ္လိုျဖစ္တယ္ဆိုတာမသိဘူး။ က်ေနာ္ကလည္း ခုအခ်ိန္မွာ စကားမေျပာခ်င္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ က်ေနာ္ဆိုလိုတာက တစ္ကိုယ္တည္း ေတြးမယ္၊ ထိုင္မယ္။ ေတြးမယ္ဆိုတာက ဘာအေၾကာင္း ညာအေၾကာင္း ေသေသခ်ာခ်ာရွိတဲ့ကိစၥတစ္ခုကို ေတြးဖို႔မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ့္အေတြးေတြေနာက္ကို စီးေမ်ာပစ္မယ္။ စိတ္ကိုေမွ်ာထားမယ္။ ဒါက က်ေနာ့္၀ါသနာျဖစ္တယ္ရယ္လို႔လည္းမေတြးမိဘူး။ က်ေနာ္ဆိုလိုတာက က်ေနာ့္၀ါသနာဟာ ဘာလဲလို႔ေတာင္ေတြးမိခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ လူဟာ လူရယ္လို႔ျဖစ္လာရင္ စိတ္၀င္စားမႈတစ္ခုခုရွိတယ္၊ အားသန္ရာသန္ရာ အေလ့အက်င့္တစ္ခုခုရွိၾကတယ္လို႔ေျပာၾကတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ အထူးတလည္ မေတြးမိခဲ့ဘူး။ ၀ါသနာေတြ၊ အေလ့အက်င့္ေတြ၊ ဘာေတြညာေတြ၊ စည္းေတြ ေဘာင္ေတြ က်ေနာ္မေတြးဘူး။ က်ေနာ္လုပ္ခ်င္တဲ့အရာကို လုပ္မယ္။ စိတ္ကိုလြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနမယ္။ ဘာနဲ႔မွ ခ်ဳပ္ေနွာင္ထားတာမၾကိဳက္ဘူးလို႔ပဲဆိုရမယ္။ က်ေနာ့္ကို သူမ်ားေတြနဲ႔မတူဘူး..စည္းအျပင္ထြက္ေနတယ္လို႔ တခ်ိဳ႔ကေျပာတတ္တယ္။ က်ေနာ္က စည္းေတြဘာေတြေတာင္စဥ္းစားခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ ခုေတာင္ ဘာေၾကာင့္ ဒီကုိေရာက္ခဲ့တာလည္းမသိဘူး။ က်ေနာ္လာခ်င္ရင္လာမယ္၊ ျပန္ခ်င္ရင္ျပန္မယ္။ ဘာအတြက္ေၾကာင့္မွ ဘာကိုမွ ခ်ဳပ္ေနွာင္ထားဖို႔မလိုဘူးထင္တာပဲ။

ရုတ္တရက္ထျပန္ခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ျပန္တာကို ဘယ္သူ႔ကိုမွအသိမေပးခဲ့ဘူး..။ က်ေနာျပန္ခ်င္လို႔ျပန္လာတာ။ က်ေနာ္ျပန္လာတယ္ဆိုတာကိုေတာင္ လမ္းေလွ်ာက္ေနတုန္းမွာ သတိထားမိသြားတာ။ ညေနခင္းဟာ ညစစ္စစ္ကိုကူးေျပာင္းေနျပီ..။ လမ္းဟာ မီးေရာင္ေတြထိန္ေနတယ္။ တခ်ိဳ႔လမ္းေတြမွာ ၀ါက်င္က်င္မီးေတြထြန္းထားတယ္။ က်ေနာလမ္းေလွ်ာက္လာေနတုန္းပဲ.။  ေလတျဖဴးျဖဴးနဲ႔ တိုက္ခတ္ေနတယ္။ မိုးရိပ္မိုးသက္ေလးေတာင္ ပါေနသလိုပဲ။ မိုးရြာရင္ေကာင္းမွာပဲလို႔ က်ေနာ္ေတြးမိတယ္။ က်ေနာ္လမ္းေလွ်ာက္ေနတုန္း မိုးဖြဲကေလးမ်ားက်လာရင္ ဆိုျပီးေတြးမိေတာ့ေပ်ာ္လာတယ္။ မိုးတဖြဲဖြဲေအာက္မွာ လမ္းေလွ်ာက္ရတာကို က်ေနာ္ၾကိဳက္တယ္။ မိုးေတြ၀ုန္းဒိုင္းၾကဲရြာခ်တဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးဆိုရင္ အခန္းထဲမွာတစ္ေယာက္တည္း သရဲကားၾကည့္ရတာေတာ္ေတာ္သေဘာက်တာပဲ။ လမ္းေလွ်ာက္ရတာကိုေတာ့ မၾကိဳက္ဘူးေပါ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုလို ေလကေလးတိုက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာလည္း ဟိုေတြးဒီေတြးနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ရတာကိုၾကိဳက္တာပဲ။ က်ေနာ္ကေတြးသာေတြးေနမိတာပါ။ မိုးလည္းရြာမလာပါဘူး..။ ေလကေတာ့ တျဖဴးျဖဴးနဲ႔တိုက္ေနတယ္။ ညက ေအးတယ္ဆိုရံုေအးေအးေလး။ ခုမွ ညစေရာက္ရံုကေလးနဲ႔ ညက ပ်ိဳနုေနတယ္။

လမ္းေတြ၊မီးတိုင္ေတြ၊ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ခပ္က်ဲက်ဲ ခ်ထားတဲ့ထိုင္ခံုေတြ..။ က်ေနာ့္ေဘးကေန ခပ္သုတ္သုတ္ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားၾကတဲ့လူေတြ..။ ၀ါက်င္က်င္မီးေရာင္ေလးေတြ လင္းေနတဲ့လမ္းတေလွ်ာက္ကို က်ေနာ္ ခပ္ေအးေအးပဲလမ္းေလွ်ာက္လာတယ္။ လမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္မွာ အပင္ပုပုေလးေတြကို တညီတညာတည္း အလွစုိက္ထားေသးတယ္။ မထူးဆန္းေပမဲ့ အခုမွ အထူးအဆန္းလုပ္ျပီးၾကည့္ေနမိတယ္။ ကားလမ္းမေပၚမွာေတာ့ ကားေတြ တ၀ီ၀ီ ေမာင္းေနၾကတုန္းပဲ။ လူေတြဘာအတြက္ အလ်င္စလို ျဖစ္ေနၾကပါလိမ့္။ အမွန္တကယ္ဆိုရင္ ဘာကုိမွအလ်င္စလိုရွိစရာမလိုေလာက္ေအာင္ကို ပဲ ဘ၀က ပ်င္းစရာေကာင္းတယ္မဟုတ္လား။ အသက္ရွင္ေနရတာ ပ်င္းစရာေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့အေတြးဟာ က်ေနာ္မၾကာခဏ ေတြးမိတဲ့အေတြးပဲ။ လူေတြက စိတ္၀င္စားမႈတစ္စံုတရာ မရွိေတာ့တဲ့အရာအေပၚမွာ ပ်င္းတယ္လို႔ ေခၚေလ့ရွိၾကတာပဲ။ ျပီးရင္ေတာ့ စိတ္၀င္စားစရာတစ္ခုခုနဲ႔ အစားထိုးဖို႔ၾကိဳးစားၾကမယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ အသက္ရွင္ရတာပ်င္းတယ္။ အသက္ရွင္ရတာကို ရပ္တန္႔ပစ္လိုက္ဖို႔ေတာ့ က်ေနာ္မၾကိဳးစားခ်င္ပါဘူး..။ ပ်င္းေနရတဲ့အရာသာကို က်ေနာ္ခံစားၾကည့္ခ်င္ေနတယ္။ က်ေနာ္ဆိုလိုတာက ေန႔စဥ္ အလုပ္သြားမယ္။ အခ်ိန္ကို ထံုးစံအတိုင္းျပီးဆံုးေစမယ္.။ ညေရာက္တဲ့အခါ က်ေနာ္ အနီးအနားမွာရွိတဲ့ လက္လွမ္းမီတဲ့ က်ေနာ္ စိတ္ေပ်ာ္တယ္လို႔ယူဆရတဲ့ အလုပ္တစ္ခုခုမွာ စိတ္ကိုနွစ္ထားလိုက္မယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သီတင္းတစ္ပတ္ ကုန္ဆံုးသြားမယ္။ ဒီလိုန႔ဲ ေန႔ေတြ လေတြ ႏွစ္ေတြ ကုန္ဆံုးသြားတဲ့အခါ တျခားသူေတြလိုပဲ အသက္၀ိညာဥ္ေလးထြက္ခြာသြားမယ္။ က်ေနာ္စိတ္၀င္စားတာက က်ေနာ္ဟာ ဘယ္လိုဘယ္ပံုအဆံုးသတ္မယ္ဆိုတာရယ္ ဘာေတြဘယ္လို ထပ္ျဖစ္မယ္ဆိုတာရယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္က်ရင္ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းမွာျဖစ္ေပမဲ့ ခုအခ်ိန္မွာ ဒီလိုၾကီး ေစာင့္ေနရတာကေတာ့ ပ်င္းစရာအေကာင္းသား။

ထိုင္ခံုအလြတ္တစ္ခုေတြ႔ေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ၀င္လိုက္လိုက္တယ္။ ရာသီဥတုက အိမ္ခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲကို မျပန္ခ်င္ေအာင္ဆြဲေဆာင္ေနတာပဲမဟုတ္လား။ က်ေနာ့္ေဘးကထိုင္ခံုမွာ အတြဲတစ္တြဲထိုင္ေနၾကတယ္။ ရယ္လိုက္ေမာလိုက္နဲ႔အဆင္ေျပေနပံုပါပဲ။ က်ေနာ္လည္း ရိုင္းမွာစိုးလုိ႔အၾကည့္ကိုခ်က္ခ်င္းလႊဲမိတယ္။ သူ႔ကို သတိရျပန္တယ္။ အရင္ကဆို သူနဲ႔က်ေနာ္ သူတို႔လို ထိုင္ေလ့ရွိၾကတာပဲ။ ေရာက္တတ္ရာရာစကားေတြေျပာမယ္။ ခုေနစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လည္း ရယ္စရာေကာင္းသားပဲ။ က်ေနာ့္အေၾကာင္းေတြ သူ႔အေၾကာင္းေတြ၊ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း၊ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း..။ ေနာက္ပိုင္းက်ေနာ္က ျငီးေငြ႔သြားလို႔ ဘာမွမေျပာေတာ့တဲ့အခါ သူက က်ေနာ့္ကို စကားနာေတြထိုးမယ္။ မခ်စ္ေတာ့လို႔လား ဘာညာေမးမယ္။ က်ေနာ္က ဒါေတြကို သိပ္စိတ္ကုန္တယ္။ အမွန္ဆိုရင္ က်ေနာ္က ခ်စ္တယ္ဆိုတာဘာမွန္းမသိဘူး။ ခ်စ္တယ္ဆိုတာကိုလည္း အယံုအၾကည္မရွိဘူး။ ဘ၀ဆိုတာ ဗလာ ဘာညာလို႔ သူ႔ကိုေျပာမိတဲ့ေနာက္ပိုင္း သူက က်ေနာ့္ကို ျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔စၾကိဳးစားေတာ့တာပဲ။ အမွန္တကယ္ကို သူဟာ ရူးခဲ့တယ္လို႔ဆိုရမယ္။ က်ေနာ္လည္း အထူးတလည္ ဆက္ျပီးမရွင္းျပေတာ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်ေနာ့္ဆီက ဗလာစစ္စစ္ ျဖစ္တည္မႈကို သူသေဘာေပါက္သြားသလား၊ တကယ္ပဲ က်ေနာ့္ကို စိတ္ပ်က္သြားသလားမသိဘူး။ က်ေနာ့္ကို လမ္းခြဲသြားတယ္။ ရုပ္ရွင္ေတြ ၀တၳဳေတြ ထဲကလို မ်က္ရည္ေတြဘာေတြလည္း မက်ပါဘူး။ က်ေနာ္ကလည္း မတားခဲ့ပါဘူး။ ဒီလိုပါပဲ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးအဆံုးသတ္သြားတာပဲ။ အဆံုးသတ္တယ္လို႔ေျပာရေအာင္ ဒါကတကယ့္အဆံုးသတ္လားဆိုတာလည္း က်ေနာ္မေသခ်ာပါဘူး။ ေသခ်ာမႈဆိုတာဟာ ဘာေတြျဖစ္မလဲလို႔ ေတြးဖုိ႔ ခႏၶာကိုယ္ကို ခပ္ေလ်ာေလ်ာျပင္ထိုင္ျပီး မိုးေပၚကို ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ တစ္၀က္တိတိသာေနတဲ့ လကို ဒီညမွာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။


စိမ္းျမလင္းသစ္

(27/06/2012)
www.seinnmyalinnthit.blogspot.com

ရယ္မိခဲ့ၾကတယ္

13 July 2012 at 09:59

           
           
ရယ္မိခဲ့ၾကတယ္
by Seinn Mya Linn Thit (Notes) on Friday, 13 July 2012 at 09:59
ဒီေန႔ မနက္နိုးလာေတာ့ မိုးက ခပ္ဖြဲဖြဲရြာေနတယ္ လို႔ စုက ေျပာေတာ့ ကိုယ္ကေငးေနတုန္း။ အင္းေနာ္ မနက္ကမိုးရြာေနတာပဲလို႔ ေနာက္မွ ျပန္ေျပာလိုက္ရတယ္။ ငါက အိပ္ခ်င္တဲ့ဟာကို နင္ကအတင္းဖုန္းေခၚေနေတာ့ ကိုင္လိုက္ရတာ၊ အမွန္ကအိပ္ခ်င္ေသးတာတဲ့။ စုကေျပာျပီး မ်က္ႏွာကိုပုပ္ထားလိုက္တယ္။ ဒီလိုပဲ သူက မၾကိဳက္တာဆိုရင္ တတြတ္တြတ္နဲ႔ ျပီးခဲ့တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကို မျပီးနိုင္မစီးနိုင္ ျပန္ျပန္ေျပာေနၾက။ သူရပ္လိုက္ခ်င္တဲ့အေၾကာင္းအရာဆိုလည္း တိခနဲကိုရပ္ပစ္တတ္တာ။ အမွန္က ကိုယ္ကဖုန္းမဆက္လည္း သူကကိုယ့္ကိုဖုန္းဆက္မွာပဲဆိုတာ သူ႔ကိုဒီအခ်ိန္မွာ ျပန္မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ခုအခ်ိန္မွာ စိတ္ခ်မ္းသာသလိုေနပါေစလို႔ သူ႔ကို လႊတ္ထားေပးရတယ္။ ငါက နင္နဲ႔အတူတူ ေလွ်ာက္သြားခ်င္လို႔ပါဟ လို႔ သူ႔ကို ေျပရာေျပေၾကာင္းေျပာလိုက္ရတယ္။ သူကေတာ့ ၾကားပံုမရပါဘူး။ အေ၀းကိုေငးေနေတာ့တယ္။ ခဏေနေတာ့ ထိုင္ခံုမွာထိုင္ေနရာကေန ထျပီးေတာ့ ကန္အစပ္က ျမက္ခင္းေပၚမွာ ေျခဆင္းျပီးေတာ့ ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ ဟဲ့ နင္ ကၽြတ္တြယ္ဦးမယ္လို႔ လွမ္းေအာ္လိုက္ရေသးတယ္။ ကၽြတ္မရွိေလာက္ပါဘူးဟ.. ျပီးေတာ့ ေျခာက္ေနတာပဲ.. ငါထိုင္ခ်င္လို႔တဲ့။ ကိုယ္လည္း ဘာမွဆက္မေျပာေတာ့ပါဘူး..။ လမ္းက ၀ယ္လာတဲ့ ပလတ္စတစ္ဗူးထဲက အေအးကိုပဲ ပိုက္နဲ႔စုပ္ေသာက္ေနလိုက္တယ္။ အေအးက ေအးလြန္းလို႔လားမသိဘူး လည္ေခ်ာင္းထဲမွာ စူးက်င္သြားတယ္။
 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 စုက ျမက္ေတြကို အဖ်ားေလးေတြလိုက္ႏႈတ္ေနတယ္။ ဟဲ့ မလုပ္နဲ႔ေလ ရဲလာဖမ္းရင္ ငါမကယ္ဘူးေနာ္ လို႔ လွမ္း ေအာ္လိုက္တယ္။ ဘာျဖစ္လဲလို႔ သူကျပန္ေျပာတယ္။ ငါ့ဟာငါ ဘာလုပ္လုပ္တဲ့ ။ စုက မ်က္ရည္ေတြ၀ဲေနတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ပဲ ကိုယ္လည္းသူ႔ေဘးနားမွာ လိုက္ထိုင္လိုက္ရတယ္။ စိတ္ထိန္းပါဟာတို႔ မလြမ္းေလာက္ပါဘူးတို႔  ဘာဘာညာညာေတြေတာ့ ေျပာဖို႔စိတ္မကူးေတာ့ပါဘူး။ ဒီအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ဒီလိုမ်ိဳးစကားေတြေျပာရင္လည္း ဒါဟာ စကားလံုးသက္သက္ၾကီးေတြပဲျဖစ္ျပီး နားေထာင္ရတဲ့သူ နားကေလာရံုပဲျဖစ္မယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ သူ႔ေဘးနားမွာ ထိုင္ရံုေလးပဲထိုင္လုိက္တယ္။ ဟဲ့ နင္ ဟိုေကာင္ေတြဆီသြားခ်င္လား ငါလုိက္ပို႔ေပးမယ္ေလဟာဆိုေတာ့ ငါ ဒီမွာပဲေအးေအးေဆးေဆးထိုင္ခ်င္တယ္တဲ့။ ေအးေအး လို႔ျပန္ေျပာလိုက္ရျပီး ကိုယ္လည္း ျငိမ္ျငိမ္ေလးေနလိုက္ရတယ္။ ေန႔ခင္းတစ္ခင္းလံုးလည္း ေရွာ့ပင္းေမာမွာ ေျခတိုေအာင္ေလွ်ာက္သြားၾကျပီးျပီ။ အမွန္က ကိုယ္သြားတဲ့ေနာက္သူ လုိက္ရတာ။ သူကေတာ့ ထံုေပေပနဲ႔ ကိုယ္သြားသမွ်လုိက္ေနေတာ့တာ။ ဘာမွလည္းမေျပာဘူး။ ေမးလိုက္မွ တစ္ခြန္းထထေျဖတယ္။ အခုလည္းအဲ့လိုပဲ။ ဘာမွမေျပာဘဲ ထိုင္ေနတယ္။ ကိုယ္လည္း ဘာေျပာရမွန္းမသိဘူး။ ဘာအေၾကာင္းအရာကိုစေျပာရမလဲ မသိဘူး။ တကယ္က စကားေတြဆိုတာ ခံစားခ်က္ရွိမွေျပာလို႔ရတာမ်ိဳး။ သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔က စိတ္ခံစားခ်က္တူတယ္ေျပာရမယ္၊ အရင္ကဆို အေၾကာင္းအရာအေတာ္မ်ားမ်ား တိုက္ဆိုင္ျပီး စကားေတြလုေျပာရတယ္။ ကိုယ္ကေျပာလို႔မျပီးေသးဘူး၊ သူက လုလုေျပာလို႔ ရန္ခဏခဏျဖစ္ရေသးတယ္။ ခုေတာ့ ဒီေကာင္ ျငိမ္ခ်က္သားေကာင္းေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားျပီ။ သူ႔ကိုဘယ္လိုနွစ္သိမ့္ေပးရမလဲမသိဘူး။ မသိေတာ့လည္း ျငိမ္ျငိမ္ေလးပဲေနေပးဖို႔တတ္နိုင္ေတာ့တယ္။
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 ငါေလ အဲ့လိုမ်ိဳး အဘိုးၾကီးအဘြားၾကီးစံုတြဲေတြကိုေတြ႔ရင္ စိတ္ထဲမွာတစ္မ်ိဳးပဲ တဲ့။ ရုတ္တရက္ သူခပ္တုိးတိုး ေျပာလိုက္ေတာ့မွ သူေငးၾကည့္ေနတဲ့ေနရာဆီလိုက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႔ လက္တြဲျပီးေလွ်ာက္သြားၾကတဲ့ အဘိုးအဘြားစံုတြဲတစ္တြဲကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ တြဲထားၾကတဲ့ အဘိုးအဘြားလက္ေတြက အေရတြန္႔ေနမွာေသခ်ာတယ္။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ေဖးမျပီး အားကစားဖိနပ္ကိုယ္စီနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္သြားၾကတဲ့ အဘိုးအဘြားစံုတြဲကို စုက အားက်သလိုမ်က္၀န္းေတြနဲ႔ ေငးၾကည့္လို႔။ ျပီးေတာ့ ဆက္ေျပာတယ္။ သူတို႔ဘ၀မွာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႔ နားလည္မႈေတြနဲ႔ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရတာလို႔ ငါေတာ့ ခံစားရတယ္ဟ။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့မသိဘူးတဲ့။ ဟုတ္ရင္လည္းဟုတ္မွာေပါ့။ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကို ဘယ္ႏွၾကိမ္ေျမာက္သညး္ခံခြင့္လႊတ္ခဲ့ရလဲ။ ျပီးေတာ့ တကယ္ေရာ ေမတၱာနဲ႔ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရတာလား။ ဒါေတြကိုေတာ့ ကာယကံရွင္ေတြကိုယ္တိုင္ပဲသိမွာေပါ့။ ဟုတ္ခ်င္ရင္လည္း ဟုတ္မွာေပါ့။ မဟုတ္ခ်င္လည္းမဟုတ္ဘူးေပါ့။ ကိုယ့္အတြက္သိပ္ကိုမထူးဆန္းလွေပမဲ့ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ စုက အဲ့လိုပဲ။ ခံစားခ်က္ကို ေရွ႔တန္းတင္တာမ်ားတယ္။ သူမ်ားေတြအတြက္ဘာမွမဟုတ္တာေတြက သူ႔အတြက္ အၾကီးၾကီးေတြျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနတတ္တာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေကာင္းဖို႔ျဖစ္လာတာလို႔ပဲေတြးေပါ့ ၊ အေကာင္းဘက္ကေနပဲေတြးေပါ့လို႔ ကိုယ္က ေျပာလိုက္ေတာ့ စုက ရယ္တယ္။ သူ႔ရယ္သံက ခပ္အက္အက္ရယ္။ မရယ္ခ်င္ရယ္ခ်င္ရယ္တယ္ေခၚရမလား။ ေသခ်ာတာကေတာ့ စုရယ္သံထဲမွာ နာက်င္ျခင္းအရိပ္အေငြ႔ေတြနဲ႔။ ဘာလဲ ဒါဆိုရင္ ငါက အားလံုးကို ေပ်ာ္စရာေတြပဲလို႔ ေတြးပစ္ရေတာ့မွာလား ၊ ေပၚလီယာနာဆိုတာ စာအုပ္ထဲမွာပဲ ရွိတာေလဟာ.. ငါကေတာ့ ေကာင္းရင္ေကာင္းတဲ့အတိုင္းေတြးမယ္။ ဆိုးရင္ဆိုးတဲ့အတိုင္းေတြးရမွာပဲ ၊ မေကာင္းတာကို ေကာင္းတာပါလို႔ မေတြးနိုင္သလို ေကာင္းတာကို မေကာင္းဘူးလို႔လည္းမေတြးနိုင္ဘူး လို႔ စုကျပန္ေျပာေတာ့ ကိုယ္က ဒါဆိုရင္ နင္က ေကာင္းတယ္ဆိုးတယ္ဆိုတာကို ဘာနဲ႔ တိုင္းတာလဲ လို႔ျပန္ေမးလုိက္မိတယ္။ အေျဖကိုတကယ္သိခ်င္တယ္လို႔လည္းမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္က စုကို သူ႔ ခံစားခ်က္တစ္စံုတစ္ခုကေန ေဖာက္ခြဲထြက္ေစခ်င္တာ။ ပတ္၀န္းက်င္က နည္းနည္းေမွာင္စျပဳလာျပီ။ ဒါေပမဲ့ လမ္းမီးေတြမထြန္းေသးဘူး။ အလင္းေရာင္နည္းနည္းက်န္ေသးတယ္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ျမင္ေနရတဲ့ ေရကန္ေပၚမွာ ထင္ေနတဲ့ တိမ္ေတြကိုအမွတ္တမဲ့လိုက္ေငးေနမိတယ္။ ကိုယ္က မိုးခ်ဳပ္တဲ့အထိ သူနဲ႔တူတူေနေပးဖို႔ဆံုးျဖတ္ထားတာေၾကာင့္ ဘာမွေတာ့မျဖစ္ပါဘူး။ သူေရာကိုယ္ေရာ မနက္ျဖန္အလုပ္ျပန္တက္ရမွာမို႔လို႔ သိပ္ညဥ့္နက္ေအာင္ေတာ့ေနလို႔မရဘူးေပါ့ေလ။
 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ေလကေလးတစ္ခ်က္ေ၀ွ႔လိုက္ေတာ့ စုဆံပင္ေတြ ၀ဲခနဲပဲ..။ မိုးအန႔ံပါမလာလို႔ေတာ္ေသးတယ္။ ဆံပင္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေအာက္က မ်က္နွာေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေအာက္မွာ မ်က္၀န္းေတြ အေရာင္ေတာက္လာၾကတယ္။ မ်က္နွာတစ္ခ်က္တင္းသြားတယ္ (ထင္ရတာပဲ)။ ကိုယ္ကေတာ့ စုကိုေငးလို႔…။  စုက ေျပာတယ္..အမွန္က လူေတြမွာ ေပတံတစ္ေခ်ာင္းစီရွိထားၾကျပီးသားပဲဟာ၊ ကိုယ့္ေပတံန႔ဲကိုယ္ အမွန္ေတြအမွားေတြ ေကာင္းတာေတြ မေကာင္းတာေတြ လုိက္တိုင္းတာေနၾကတာပါ။ ကိုယ္ၾကိဳက္ရင္ ေကာင္းတယ္လို႔ သတ္မွတ္ျပီးေတာ့ မၾကိဳက္ရင္ မေကာင္းဘူးလို႔သတ္မွတ္ၾကတယ္။ အမွန္က ဒါေတြက အလကားေတြပဲ။ ဒါေပမဲ့ ငါကေတာ့ ေကာင္းတယ္ဆိုးတယ္ဆိုတာကို ငါ့ၾကိဳက္ႏွစ္သက္မႈက သူတပါးကို ထိခိုက္ျခင္း ၊ မထိခိုက္ျခင္းနဲ႔တိုင္းမယ၊ ျပီးေတာ့ အခုအခ်ိန္ကစျပီး ငါလုပ္ခ်င္တာကို လုပ္ေတာ့မယ္ တဲ့..အဲ့လိုေျပာျပီးေတာ့ စုက ေမာသြားသလိုပဲ ၊ သူ႔အေအးဘူးကို ခုမွ လွမ္းယူျပီး ေသာက္တယ္။ ျပီးမွ …ငါလုပ္ခ်င္တာေတြက သူမ်ားကို မထိခိုက္ရင္ေတာ္ျပီေပါ့တဲ့။ ျပီးေတာ့…တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ထိခိုက္ေစခဲ့ျပီးမွ လိပ္ျပာလံုတယ္လို႔ ေျပာရဲတဲ့လူေတြကို ငါထိုင္ရယ္မယ္ဟာ တဲ့။ ေျပာရင္း စုက ရယ္တယ္ (ရယ္လိုက္တယ္ပဲဆိုၾကပါစို႔)။ အသံကနာက်င္မႈစြက္ျပီး ခပ္အက္အက္ရယ္။ ရယ္ရင္းနဲ႔ မ်က္ရည္၀ဲလာလို႔ ေခါင္းကိုေမာ့လိုက္တာေတြ႔လိုက္ရေသးတယ္။ ခုမွ ထြန္းလိုက္တဲ့ လမ္းမီးေရာင္ ၀ါေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေအာက္မွာ လက္ခနဲျဖစ္သြားတဲ့စုမ်က္၀န္းက မ်က္ရည္စက္ေလးေတြနဲ႔ အာတင္းထားတဲ့ စု မ်က္ႏွာေလးကို ကိုယ္က ေငးမိေနမိေတာ့တာပဲ။ ကိုယ္က သက္ျပင္းခပ္ဖြဖြ ခ်မိရင္း နင္သူတို႔ကို ေတြ႔လိုက္ေသးလို႔လားဟာ…လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ ဟိုရက္က ငါနဲ႔ ပြဲတစ္ခုမွာဆံုတယ္ဟ တဲ့။ သူတို႔က လွမ္းျပံုးျပႏႈတ္ဆက္တယ္…အဲဒါကိုငါအံ့ၾသလို႔မဆံုးဘူးတဲ့။ စုရယ္… လို႔ လႊတ္ခနဲ ေရရြတ္လိုက္မိတယ္..။ စုရယ္ နင္ကငါတို႔ကိုမေျပာဘူး၊ အခုမွေျပာတယ္ဟာ လို႔ေျပာမိေတာ့ ငါစိတ္ကုန္သြားလို႔ပါဟာတဲ့။ ဒါဆိုလည္း လိုက္ မခံစားေနနဲ႔ေတာ့ေပါ့ လို႔ ကုိယ္ေျပာလိုက္တဲ့အသံဟာ သိပ္မမာေလာက္ဘူးလို႔မွန္းရတာပဲ။ ကရုဏာေဒါသမွန္းစုသိမွာပါေလ။ စုက ဘာလဲ ငါက အကုန္လံုးကို ေပ်ာ္စရာလို႔ လိုက္ေတြးေနရမွာလား၊ ေပၚလီယာနာလို ၀မ္းသာတမ္းကစားရမွာလားလို႔ ျပန္ေျပာတယ္။ ျပီးေတာ့ ရယ္လိုက္ေသးတယ္။ စုရယ္..နင္ကလည္းဟာ လို႔ ေျပာမိျပီး ကိုယ္က ဘာေျပာရမွန္းမသိျပန္ဘူး။ သူ႔ေခါင္းကို ခပ္ဖြဖြပြတ္သပ္ေပးေနခ်င္မိေတာ့တာပဲ..။ အခ်စ္သူရဲေကာင္း အလကားေကာင္ေတြပါဟာ၊ ငေပါေတြ ဆိုျပီး စုက ပ္္ဆတ္ဆတ္ေျပာျပီး ရုတ္တရက္ ထိုင္ရာကထရပ္လိုက္တယ္။ ဟဲ့ ..ေညာင္းတယ္ဟာ..ဟိုနားကမုန္႔ဆိုင္ဆီ မုန္႔သြား၀ယ္္ၾကရေအာင္ဆိုလို႔ကိုယ့္ကိုေျပာေတာ့ ေအးေအးလို႔ဆိုျပီး မုန္႔၀ယ္စားၾကေသးတယ္။
 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
လမ္းေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ စုက ေျပာေသးတယ္…။ ငါ…ဟိုရက္က သူတို႔အတြဲကို လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ျမင္လိုက္ေသးတယ္ဟ။ သူက ေကာင္မေလးကို အေတာ္ၾကင္နာတဲ့ပံုပဲတဲ့ ဟိုေကာင္မေလးလက္ကိုကိုင္ထားတယ္။ ခံုေလးမွာထိုင္ရင္းနဲ႔ တတြတ္တြတ္နဲ႔စကားေတြေျပာေနၾကတာ..အမ်ားအျမင္မွာ အေတာ္ၾကင္နာတဲ့အတြဲေလးပဲ။ ေကာင္မေလးကလည္း ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ပံုပဲတဲ့။ ငါ့ကိုမျမင္ဘူး။ ငါလည္း မျမင္ေစခ်င္ဘူး။ သူတို႔ကိုအေစာကတည္းကမျမင္လိုက္တဲ့ငါ့ကိုယ္ငါ စိတ္တိုလိုက္တာ။ ျမင္မိရင္ အဲ့ဒီနားက ေလွ်ာက္မိမွာမဟုတ္လူး..တဲ့။ ဘာလဲ နင္က မနာလိုျဖစ္ေနတာလား လို႔အလိုက္ကန္းဆိုးမသိကိုယ္က စ,လိုက္မိေသးေတာ့..စုကေအးေဆးပဲျပန္ေျဖတယ္။ မဟုတ္ဘူးဟ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက ငါ့ခံစားခ်က္ကို ခုထိေမ့လို႔မရေသးတာဟာ..ဘာနဲ႔တူလဲဆိုရင္ ..လူပံုၾကားထဲမွာ အက်ီၤအျပဲၾကီး ၀တ္လာမိတာကို လူေတြအမ်ားၾကီးေရွ႕က်မွပဲရုတ္တရက္ သိလိုက္ရသလိုမ်ိဳး ခံစားလုိက္ရတယ္။ ရုတ္တရက္ၾကီး ဟာခနဲ..။ ျပန္ေတြးမိတိုင္း အဲ့လိုခံစားေနရတုန္းပဲ။ မလံုမျခံဳျဖစ္သြားတဲ့စိတ္မ်ိဳး…တဲ့။ စုက ခုနက ၀ယ္လာတဲ့ ကိတ္မုန္႔ကိုစားရင္း အေအး ေသာက္လိုက္ေသးတယ္။ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကိုခ်လိုက္တာျမင္လိုက္ရတယ္။ ခုေတာ့ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ျဖစ္သြားပံုပဲ။ နင္သူတို႔ကို စိတ္နာသြားတာ၊ ရွက္သြားတာျဖစ္မွာလို႔ေျပာမိေတာ့ စုကသစၥာေဖာက္ခံရတဲ့ခံစားမႈက အရမ္းနာက်င္တယ္တဲ့။ ကိုယ္က ၾကာရင္ေမ့သြားမွာဟာ လုိ႔ ေျပာလိုက္တယ္။ တကယ္ေမ့မေမ့ကိုယ္မသိဘူး။ ဒါဟာေမ့စရာလားဆိုတာလည္းကိုယ္မေသခ်ာဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စုကိုေတာ့ အဲ့ဒီအေၾကာင္းအရာေတြကို ေမ့သြားေစခ်င္တာပဲ။ စုက.. မဟုတ္ဘူး.. အဲ့ဒါ အျမဲအမွတ္ရေနမယ့္သင္ခန္းစာလို႔ ေျပာရင္းျပံုးတယ္ ျပီးေတာ့ ဟက္ခနဲ တစ္ခ်က္ရယ္တယ္။ ေနာက္သင္ခန္းေတြက်ရင္ သတိထားေပါ့ဟာ..လို႔ကိုယ္က လူတတ္ၾကီးလုပ္လိုက္မိတယ္။ အံမယ္..စုကဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ ဟဲ့ၾကံဳလာရမယ့္ ပုစာၦက တစ္ပုဒ္နဲ႔တစ္ပုဒ္ မတူရင္ဘယ္လုိလုပ္မလဲ ၊ ဘာလဲ နင္ကငါ့ကိုခဏခဏတြက္ေစခ်င္လို႔လားလို႔ ေျပာေတာ့ စုအေျပာမွာ ကိုယ္က စုစိတ္ဆိုးသြားျပီအထင္နဲ႔ ၾကည့္မိေတာ့ ျပံဳးေနတဲ့စုကိုေတြ႔ရတယ္။ ကိုယ့္ကိုၾကည့္ျပီး စုက ရယ္ေတာ့တာပဲ။ ကိုယ့္မွာလည္း လုိက္ရယ္ရတယ္..။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ႏွစ္ေယာက္သားရယ္လိုက္ၾကတာ..။ ေအးေနာ္ တစ္ပုဒ္နဲ႔တစ္ပုဒ္ေပးထားခ်က္ေတြကလည္း တူခ်င္မွတူမွာ လို႔စုကေျပာေသးတယ္။ ျပီးေတာ့လည္း ငါက သခ်ၤာဆိုရင္ သိပ္ကိုည့ံေသးတာတဲ့..။ ဒီပုစာၦမို႔လို႔ မွားတယ္၊ ေနာက္တစ္ပုဒ္က ေနာက္တစ္မ်ိဳးမို႔လို႔မွားတယ္ ဆိုသလိုလည္းျဖစ္ေနဦးမယ္ လို႔ေျပာမိၾကျပီး နွစ္ေယာက္သားရယ္မိၾကေသးတယ္။ ရယ္သံေတြမွာ နာက်င္ျခင္းေတြ ေရာစြက္ေနမေန ကုိယ္ ဒီအခ်ိန္မွာ မသိခ်င္ေတာ့ဘူး။
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

မီးေတြေတာင္ ထြန္းထားျပီေနာ္ လို႔လႊတ္ခနဲ ေျပာမိေတာ့ စုက နင္ကျပန္ခ်င္ျပီလားတဲ့။ နင္လည္းမနက္ျဖန္အလုပ္သြားရမွာမဟုတ္လား မနက္မထနိုင္ဘဲေနမယ္လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ရတယ္။ ေအးပါဟာ လို႔ေျပာရင္း စုက ဒါဆို ျပန္ၾကရေအာင္ေလ တဲ့..။ သူ႔ၾကည့္ရတာ ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့နဲ႔..ပိန္လည္းပိန္သြားတယ္။ သူ႔ကိုၾကည့္ရင္းနဲ႔ အစားမွန္မွန္စား၊ ေပ်ာ္ေအာင္ေန လို႔ ေျပာမိရင္း ေခါင္းေလးကို အသာပုတ္လုိက္ခ်င္တဲ့စိတ္ကို ထိန္းလိုက္ရတယ္..။ စုက ျပံဳးေနတယ္။ ေနာက္ဆိုရင္ နင္ ေအးေဆးျဖစ္သြားမွာပါဟာ ဆိုလို႔စုကိုေျပာမိေတာ့ ငါကအခုေရာ ဘာျဖစ္ေနလို႔လဲတဲ့..။ မဟုတ္ဘူးေလဟာ ငါအခုလို အေဖာ္လုပ္ေပးလိုက္တာ အခုေတာ့ သက္သာသြားျပီမဟုတ္လားဆိုေတာ့..ဟဲ့ ဒီဒဏ္ရာက ပုရြက္ဆိတ္ကိုက္တဲ့ဒဏ္ရာမွမဟုတ္တာဟာ တဲ့..ေျပာျပီးဟက္ခနဲရယ္ျပန္တယ္..။ သူ႔ရယ္သံက ခပ္အက္အက္နဲ႔၊ စုမ်က္နွာေလး ခပ္မဲ့မဲဲ့ျဖစ္ေနမွန္း ကိုယ္ သိသားပဲ။ ကိုယ္ရင္ထဲမွာ က်င္ခနဲ ျဖစ္လာရတာနဲ႔ ေခါင္းကိုငံု႔ပစ္မိရင္း ကိုယ္က 'နင္ဟာေလ ခုတမ်ိဳး ေတာ္ၾကာတစ္မ်ိဳး..တတ္လည္းတတ္ႏိုင္တယ္' လို႔ေျပာလိုက္မိတယ္။  စုက ခပ္ဖြဖြရယ္ရင္း ငါက အကုန္လံုးကို ေပ်ာ္စရာလို႔ေတြးပစ္လိုက္တာေလ တဲ့ ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္းကပဲအားကိုးရတယ္..တျခားသူေတြက အလကားပဲ တဲ့..ကိုယ္က အျမင္ကတ္ေတာ့ နင္ကအခုမွ ငါ့ကိုသတိရတာ..လို႔ ဆိုျပီး ခ်ီးမ လို႔ခပ္တိုးတိုး ခ်စ္စနုိးေရရြတ္လိုက္မိတယ္္..အမယ္..သူက မ်က္နွာေျပာင္စပ္စပ္နဲ႔...။ ျပီးေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္တာရိုးရိုးမေလွ်ာက္ဘူး.. လက္ကိုလႊဲရင္းလႊဲရင္း ေလွ်ာက္ေနေသးတယ္။ ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ စု လြတ္လပ္ေပါ့ပါးပါေစေလ။ လမ္းမီးေရာင္ ခပ္၀ါ၀ါေလးနဲ႔ ေလေအးေအးေလးၾကားမွာ သူရယ္ ကိုယ္ရယ္။ စုက လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ဲ့ MRT ရထား လိုင္းကိုၾကည့္ျပီးေတာ့ ငါတို႔ လမ္းတူတဲ့အထိ အတူတူသြားလို႔ရတယ္၊ တူတယ္လို႔ထင္တဲ့ေနရာအထိ အတူတူသြားလို႔ရတယ္တယ္။ ခြဲရမယ့္ေနရာမွာ ခြဲရမွာပဲတဲ့။ အင္းေလ လို႔ကိုယ္ကေျပာရင္းနဲ႔ ငါနဲ႔နင္နဲ႔ အဲ့ဒီေနရာအထိ တူတူသြားလို႔ရတယ္ေလဟာလို႔..သူနဲ႔အတူတူစီးလို႔ရမယ့္ဘူတာနာမည္ကို ေျပာမိတယ္။  ဘယ္သူမဆို လမ္းတူတဲ့ေနရာအထိ အတူတူ သြားလို႔ရတာပဲ၊ ျပီးရင္ေတာ့ခြဲရတာပဲ လို႔ စုကေျပာရင္း ဟက္ခနဲတစ္ခ်က္ရယ္တယ္။ ျပီးေတာ့ တိုးညင္းညင္းဆက္ရယ္တယ္..ရယ္ရင္းနဲ႔လည္း လက္ကိုလႊဲရင္း လႊဲရင္းေလွ်ာက္ေနေသးတယ္။ အင္းေပါ့ဟာ လမ္းတူတဲ့အထိေတာ့ ဒီလုိပဲ သြားၾကတာေပါ့လို႔ ကိုယ္က သံေယာင္လုိက္ေျပာရင္း… စုဘာေျပာတာလဲလို႔ေတြးမိရင္း ကိုယ္ကရယ္မိေတာ့ စုကလည္း လုိက္ရယ္လို႔..ကိုယ္တို႔ အဲ့ဒီညေနက ဒီလိုပဲရယ္မိခဲ့ၾကတယ္။


စိမ္းျမလင္းသစ္


(13/07/2012)
www.seinnmyalinnthit.blogspot.com

အလြမ္း

3 October 2013 at 17:00

လြမ္းတယ္။
မိုးလင္းလာရင္ အရင္ဦးဆံုး
ျပတင္းေပါက္ဖြင့္ျပီး တိမ္ေတြကိုၾကည့္လိုက္ရသလိုမ်ိဳး ခံစားခ်က္။
ဒါမွမဟုတ္ ျခံထဲမွာစိုက္ထားတဲ့ပန္းေတြပြင့္မပြင့္ လိုက္ၾကည့္လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ေတြ။
ျခံထဲကဇီဇ၀ါပန္းေတြ ပြင့္တဲ့အခါ တစ္ေပြ႔တစ္ပိုက္လိုက္ခူးရတဲ့အရသာမ်ိဳး။
အေမ၀ယ္ခိုင္းတဲ့ မုန္႔ဟင္းခါးကို သြား၀ယ္ရင္း
အေငြ႔ေတြထေနတဲ့ မုန္႔ဟင္းခါးအိုးၾကီးကို
ေငးခြင့္ရခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြ။
အသက္ေလးနည္းနည္းၾကီးလာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆံုရင္း
ေကာ္ဖီဆိုင္မွာထိုင္၊ မုန္႔တီဆိုင္မွာထုိင္ရင္း
ငါတို႔ၾကီးလာရင္ ဘာလုပ္မယ္..၊ ဘ၀ဟာ ဘာညာ နဲ႔..ေလကန္။
အရင္ကျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာေတြဟာ
ခုျဖစ္ေနတာေတြနဲ႔တူမတူေတာ့ ငါမသိဘူး..။
ဒါေပမဲ့ အဲ့တုန္းက မနက္ခင္းေတြ ဟာပိုျပီးေပါ့ပါးသလိုပဲ..လို႔ေတြးမိတယ္။

ခုမနက္ေတြဆို အသင့္ေဖ်ာ္ေကာ္ဖီကို ေအးေအာင္မေစာင့္နုိင္လို႔
ေရေႏြးနဲ႔ေဖ်ာ္ ေရေအးနဲ႔စပ္ျပီး
အျမန္ေမာ့လို႔ ေကာ္ဖီနဲ႔မ်က္နွာသစ္ရတဲ့ရက္ေတြ
စာသင္ခန္းမွာပဲ စားလုိက္ရတဲ့ညစာေပါင္မုန္႔ေတြ။
လမ္းေရာက္မွ ဖိနပ္ၾကိဳးခ်ည္ရတဲ့ရက္ေတြ။
ဒီေန႔မလုပ္ျဖစ္လုိ႔ ေနာက္ေန႔ေရႊ႕လိုက္ရတဲ့အလုပ္ေတြနဲ႔
ဒီေန႔ငါမအားလို႔ ေနာက္မွေတြ႔မယ္လုိ႔ ေျပာရင္း မဆံုျဖစ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြ။
မနက္ ၊ ည အခ်ိန္ေတြလည္ရင္း

တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း
အရင္အခ်ိန္ေတြကို
အခုလုိမ်ိုးေပါ့
စိတ္လိုလက္ရ လြမ္းတယ္..။

SMLT

How can I make my life simpler?

24 April 2014 at 16:08

• ပ်င္းပ်င္းရွိတာနဲ႔ အင္တာနက္မွာ ဟိုေရးဒီေရးေရးထားတာေလးေတြ ေလ်ာက္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ဘ၀ကို ပုိျပီး ရိုးရိုးရွင္းရွင္းနဲ႔ေနဖုိ႔ဆိုျပီး ေမးထားတဲ့ ေမးခြန္းေအာက္မွာ ဆိုက္တိုးဆိုတဲ့ ဂ်ပန္းၾကီးကေနျပီးေတာ့ ဒီအခ်က္ေလးေတြေျဖထားပါတယ္။
• Ask for help (လိုအပ္တဲ့အကူအညီေတာင္းပါေပါ့။ လိုအပ္တဲ့အကူအညီေတာင္းဖုိ႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔ လုိ႔ ေျပာခ်င္တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ဆိုရင္ မာနၾကီးခံျပီးေတာ့ အကူအညီမေတာငး္ဘဲ ကိုယ္တိုင္ မနိုင္မနင္းလုပ္ရတာ ပင္ပန္းတယ္မဟုတ္လား )
• Carry less stuff in your pockets/purse ( အိတ္ကပ္ထဲ၊ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲ က ပစၥည္းပစၥယေတြကို နည္းနည္းပဲသယ္ပါတဲ့။ သူေျပာမွပဲ ကိုယ့္ပိုက္ဆံအိတ္ထဲ၊ လက္ကိုင္အိတ္ထဲ မလုိအပ္ပဲ အမ်ားၾကီးျဖစ္ေနတဲ့ ေဘာက္ခ်ာအစုတ္ေတြ၊ အေၾကြေစ့ေတြ နဲ႕ တျခားေထြလီကာလီေတြ ရွင္းရဦးမွာပဲ )
• Clean out your house, purge your belongings of anything you haven't used in five years ( အိမ္ရွင္းပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးနွစ္ေလာက္ကတည္းက မသံုးျဖစ္တဲ့ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေတြကို ရွင္းလင္းပစ္ပါတဲ့။ အဲ့ဒါလည္း ဟုတ္တာပဲ။ အိမ္မွာဆို ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ကအစ အဖံုးမရွိေတာ့တဲ့ ေကာ္ဗူးအဆံုး ဥထားေတာ့ အိမ္ေျပာင္းရမယ္ဆိုမွ လႊင့္ပစ္။ တစ္ခ်ို႔ပစၥည္းေတြဆိုလႊတ္လည္းမပစ္ရက္ သယ္လို႔လည္းမျဖစ္နဲ႔ ငိုခ်င္သလုိ ရယ္ခ်င္သလို ရူးမလို ျဖစ္ရတယ္။ အမွန္ဆို ဒီလို ပစၥည္းအစုတ္ေလးေတြေပၚေတာင္ စြဲလန္းတာ မစြန္႔လႊတ္နုိင္ရင္ ေသရင္ဘယ္လုိလုပ္မလဲေနာ္ း( )
• Eliminate clutter on your desk ( သင့္စားပြဲေပၚက ရႈပ္ပြေနတာေတြကို ရွင္းလင္းပစ္လိုက္ပါေတာ့ တဲ့။ အိမ္က စာၾကည့္စားပြဲမွာဆို ေဘာပင္စိုက္တဲ့ မက္ခြက္တင္ ၂ ခြက္ ၃ ခြက္ ျဖစ္ေနတာပါ ။ တစ္ခါတေလဆို စာအုပ္ခ်ဖုိ႔ေတာင္ေနရာမရွိ။ )
• Eliminate time wasting activities ( အခ်ိန္ကုန္အက်ိဳးမဲ့ျဖစ္ေစတဲ့ အလုပ္ေတြ ရပ္တန္းက ရပ္လိုက္ပါေတာ့တဲ့ ၊ ( ဥပမာ ခုလို ေဖ့စ္ဘုတ္မွာ လတ္လ်ားလတ္လ်ား လုပ္ေနတာေတြျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာ.. :P )
• Eliminate two things for every new thing you acquire ( ပစၥည္းအသစ္တစ္ခု၀ယ္တုိင္း နွစ္ခုကိုရွင္းပစ္တဲ့..။ ကိန္ လုိ႔ပဲ ေအာ္ခ်င္တာပဲ။ ဗီရိုထဲက မ၀တ္ျဖစ္ေတာ့တဲ့အ၀တ္ေတြ သတိရသြားလို႔.. အေပၚထပ္ေရာက္ေနတဲ့အ၀တ္ေတြပဲ ၀တ္ျဖစ္တာ။ ေအာက္ေရာက္သြားလုိ႔ မျမင္ရရင္၀တ္ဖို႔သတိမရေတာ့ဘူး။ ျပီးရင္ ၀တ္စရာမရွိဘူးေျပာေသးတာ း( )
• Hire some help, housekeeper, gardener, etc. ( ဥယ်ာဥ္မွဴး၊ အိမ္အကူ စသျဖင့္လူငွားေခၚပါတဲ့။ ဟင့္အင္း..ကြကိုယ္ေတာင္ အနိုင္နိုင္ရယ္..:P)
• Know your limitations ( ကိုယ့္လစ္မစ္ကိုယ္သိပါတဲ့..။ ကိစၥတစ္ခုကို ကိုယ္ဘယ္ေလာက္အထိလုပ္နိုင္မလဲ ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိပါ ေပါ့..။ အီအီးပါရင္း ရွဴရွဴးေပါက္လို႔ရေပမဲ့ ထမင္းစားရင္းေတာ့ လုပ္မရဘူးေပါ့ေလ.. :D - အဟုတ္ထင္မေနနဲ႕ စတာ..။ :P)
• Learn to identify and toss junk mail before it even gets to your desk ( သင့္အလုပ္စားပြဲေပၚေရာက္မလာခင္မွာ ဘယ္အလုပ္ေတြကေတာ့ျဖင့္ အေရးမပါဘူး၊ လုပ္စရာမလိုဘူးရယ္လို႔ ခြဲျခားသတ္မွတ္တတ္ျပီး ေရွာ္သြားတတ္ဖို႔ သင္ယူပါတဲ့..။ အေရွာ္လြန္ရင္လည္း လုပ္စရာမလိုဘဲျဖစ္ဦးမယ္..။)
• Learn to say no ( ျငင္းဆိုတတ္ဖို႔ သင္ယူပါတဲ့ ။ အဲ့ဒါအဟုတ္ပဲ။ အားနာလို႔ လုပ္ေပးမယ္ေျပာျပီးမွ မနိုင္၀န္ထမ္းရသလိုျဖစ္ျပီး စိတ္ထဲမွာ မေက်မနပ္ျဖစ္ေတာ့ မိေအး နွစ္ခါနာပါတယ္။ အစကတည္းက လုပ္နိုင္ရင္ လုပ္ေပးမယ္ ေျပာျပီး လုပ္ေပး။ မလုပ္ေပးနုိင္ရင္ ျငင္းလိုက္ေတာ့လည္း စိတ္ရွင္းတာေပါ့။ တစ္ခုပဲ ... ၊ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ျငင္းဆိုတတ္ဖို႔ လိုတာပါ။ )
• Let go of perfectionism ( ေျခာက္ပစ္ကင္းသဲလဲစင္ျဖစ္ခ်င္စိတ္ကို စြန္႔လႊတ္ပါေပါ့။ အင္းေလ လူဆိုတာဘယ္သူမွ အမွားလည္းမကင္းဘူး။ ဘယ္သူမွ အရာရာ ျပည့္စံုျပီး ေျခာက္ပစ္ကင္းသဲလဲစင္ ျဖစ္မေနဘူးမဟုတ္လား။ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေျဖေတြးေတြးေပးတတ္ရမွာေပါ့။ အျမဲတမ္းေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့.. )
• Let go of the past ( အတိတ္ေတြထဲက ရုန္းထြက္ပါ ေပါ့။ အရင္ကဗိုက္ဆာခဲ့တာကို ထမင္းစားျပီးသြားေတာ့ သတိမရေတာ့သလိုေပါ့။ အတိတ္ကဗိုက္ဆာခဲ့တာကိုေမ့ျပီး အနာဂတ္မွာ ဘာစားရမလဲလို႔ စားဖုိ႔ပဲ အျမဲေတြးေနဖို႔လိုတာပါ... ဥပမာ အေပးၾကမ္းခ်က္..ခိခိ )
• Live frugally, want less (ျခိဳးျခံေခၽြတာပါ။ လိုခ်င္စိတ္ကိုထိန္းပါေပါ့။ ဒီထက္ျခိဳးျခံေခၽြတာလို႔မရေတာ့ဘူးေတာ္ေရ႕လို႔ပဲေအာ္လိုက္ခ်င္တယ္.. ဂယ္ပဲ )
• Limit time you spend on any given activity (TV, media, Internet) ( တီဗီၾကည့္တာတို႔ ရုပ္ရွင္သတင္းဘာညာတို႔ အင္တာနက္တုိ႔ ဘာတို႔ စသျဖင့္ သံုးဖို႔ ေပးထားတဲ့အခ်ိန္ေတြကို ကန္႔သတ္ပါတဲ့။ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္တယ္.. ရုပ္ရွင္ၾကည့္တာေတာ့ ေလ်ာ့လို႔မျဖစ္ဘူး။ အဲ ဘယ္ဟာမွလည္းေလ်ာ့လို႔မျဖစ္ပါဘူး )
• Move closer to work ( အလုပ္ကိုပိုျပီးအာရံုတစုိက္လုပ္ပါေပါ့.. ဟတ္ကဲ့.. အခုလို အလုပ္အားေနတုန္းေလး ဒီလုိအပ်င္းေျပေရးတာေလာက္ေတာ့ရပါတယ္ေနာ္..အဟီး )
• Sever unhealthy relationships ( သင့္ကိုေကာင္းက်ိဳးမေပးဘဲ ဆုိးက်ိဳးပဲေပးတဲ့ ပတ္သတ္မႈေတြအကုန္ ရွင္းပစ္ပါေတာ့တဲ့... ကြကိုယ္သေဘာေပါက္ေပါ့ေနာ.. )
• Simplify your financial life and consoledate debt ( သင့္ဘဏ္`ဋာေရးအေျခအေန နဲ႔ ေပးစရာေၾကြးေတြကိုစုစည္းလိုက္ျပီး  အရွင္းဆံုးအေနအထားျဖစ္ေအာင္ လုပ္ပါေပါ့ ကိုယ့္မွာဘယ္ေလာက္ရွိျပီး ဘယ္ေလာက္ေပးစရာရွိလဲဆိုတာ သိထားမွ ဘာဆက္လုပ္ရမယ္ဆိုတာ သိမွာေပါ့ေလ....။ မဟုတ္ရင္ ပဲဟင္းနဲ႕ နြားနို႔ ေရာေသာက္သလို ျဖစ္မွာေပါ့ေနာ္ )
• Simplify your online life ( သင့္ရဲ႕ အြန္လိုင္းေပၚကဘ၀ကို ရုိးရွင္းစြာထားပါ တဲ့။ အေကာင့္ေတြ ၂ခု၃ခုနဲ႔ ပ်ာယာခပ္မေနနဲ႔ေပါ့ေလ )
• Tell the truth ( အမွန္ကိုေျပာပါတဲ့..။ အမွန္ကိုပဲေျပာေတာ့ လိမ္စရာမလိုဘူးေပ့ါ။ တစ္ခါေလာက္လိမ္မိရင္ တစ္သက္လံုး အလိမ္ဇာတ္ၾကီးခင္းျပီး ထပ္ခါထပ္ခါ လိမ္ရမွာေလ..။ အစကတည္းက ရွင္းထားေတာ့ လိပ္ျပာသန္႔ေရာ.. )
• Turn off your smart phone (it's really smart how to chew up your time) ( စမတ္ဖုန္းကို ပိတ္လုိက္ပါ... စမတ္ဖုန္းဆိုတာက သင့္အခ်ိန္ေတြကို ၀ါးျမိဳပစ္ဖို႔ သိပ္ကို စမတ္ျဖစ္တာကလား.. တဲ့ ။ ကိုယ့္အတြက္ကေတာ့ စမတ္ဖုန္းထဲက ေဖ့စ္ဘုတ္နဲ႔ ကန္ဒီခရပ္ရွ္ကို ပိတ္ပလိုက္ပါ။ သတင္းမ်ားမ်ားဖတ္ပါ လုိ႔ ေျပာရမလားပဲ .. )

မူရင္းလင့္က ဒီမွာ..။ အဲ့ဒီေနရာကေန သြားဖတ္လာတာပဲ။

http://www.quora.com/How-can-I-make-my-life-simpler/answer/Garrick-Saito?srid=tnYt&share=1

တစ္ခါတုန္းကရြာတဲ့မိုး

11 March 2014 at 11:46

အဲ့ဒီေန႔က အေၾကာင္းကို ျပန္ေတြးရင္ သက္ကယ္မိုးထားတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ အမိုးေလးေပၚကမိုးေရစက္ေတြက သဲထူထူခင္းထားတဲ့ ေျမေပၚကိုတေပါက္ေပါက္က်ေနတဲ့ ျမင္ကြင္းေလးကို သတိရတယ္။ ကိုယ္က ကိုယ္ထိုင္ေနတဲ့ ေခြးေျခပုေလးကိုဒီဘက္တိုးေပးလိုက္ျပီးေတာ့ မိုးေတြစိုကုန္မယ္ .. ဒီဘက္တိုးေလ မိုး.. လုိ႔ ေျပာခဲ့မိလိုက္တယ္ထင္တယ္။ မိုးေရစက္ေလးေတြစင္ကုန္လုိ႔ ေက်ာတေလ်ာက္ျဖန္႔ခ်ထားတဲ့ ဆံပင္စင္းစင္းေလးေတြမွာ မိုးစက္မႈန္မႈန္ေလးေတြ တြယ္ျငိေနၾကတာကိုလည္းမွတ္မိေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ မိုးေလ.. ငိုေတာ့မယ့္မ်က္နွာေလးနဲ႔..။ မဟုတ္ဘူး။ မိုးေတြရြာေနလို႔သာ မိုးေငြ႔ေတြၾကားမွာ မိုးငိုေတာ့မယ္လ႔ို ထင္မိတာ ျဖစ္မွာ။ မိုးေတြသိပ္သည္းေနလို႔သာ မုိးမ်က္နွာေပၚက မ်က္မွန္ေလးက ကိုယ္ေငြ႔ေႏြးေႏြးေတြနဲ႔ အခိုးရိုက္ေနတာ ေနမွာ။ မိုးက ထိုင္လက္စေနရာကေန မခြာဘဲ ကိုယ္နားမလည္နိုင္တဲ့ အၾကည့္နဲ႔ တစ္ခ်က္ နဲ႔ ကိုယ့္ကို စူးစူးနင့္နင့္ၾကည့္တယ္..။ ျပီးေတာ့ တစ္ခုခုေျပာတယ္..။ တစ္ခုခု.. ကိုယ္ခုအခ်ိန္မွာ ျပန္ျပီး မမွတ္မိခ်င္ေတာ့တဲ့ စကားတစ္ခုခု..။ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္လက္မွာ ပတ္ထားတဲ့ လက္ပတ္ၾကိဳးကေလးကို တစ္ခ်က္ၾကည့္တယ္။ ျပီးေတာ့ ရုတ္ခနဲဆိုင္ထဲက ထြက္သြားတယ္။ ကိုယ္က မိုးေနာက္ကို ေျပးလိုက္မသြားမိဘူး။ ကိုယ့္အသိစိတ္ထဲက ဒီျမင္ကြင္းတစ္ခုလံုးမွာ ဒီတစ္ခ်က္ေလးပဲ ခိုင္ခိုင္ျမဲျမဲ စြဲထင္က်န္ခဲ့တယ္။ သိပ္ကိုေခါင္းမာတဲ့မိုး။ တစ္ခ်က္ေလးေတာင္ ကိုယ့္ကို ေနာက္ျပန္လွည့္မၾကည့္ေတာ့တဲ့ မိုး ။ ကိုယ့္ကို ေက်ာခိုင္းသြားတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ မိုးတစ္ေယာက္ငိုသြားေသးလား ကိုယ္မသိဘူး။ မိုးမငိုပါေစနဲ႔လို႔ ကိုယ္ဆုမေတာင္းရဲဘူး။ မိုး စိတ္သက္သာရာရေအာင္ နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ငိုပါေစလုိ႔လည္း ကိုယ္ ဆုမေတာင္းရဲဘူး ။ တကယ္ဆို မိုးက မငိုတတ္သူပါ လို႔  ကိုယ္ ေနာက္က်မွ သိခဲ့ရတာပဲ..။ တကယ္ဆို ကိုယ္ကသာ ေပ်ာ့ညံ့သူပါ..။ အပူကိုအလင္းထင္ျပီး ေအးရိပ္က ကိုယ္တိုင္ေျပးထြက္ခဲ့မိသူ..။ ကိုယ္က ကိုယ့္ရင္ထဲကိုမျမင္နိုင္ေလာက္ေအာင္ကို အေမွာင္ဖံုးမိခ့ဲသူပါ မိုးရယ္..။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"မိုးဆီကိုလာမေတြ႔တာ ၾကာေနျပီေနာ္" လို႔ ခေရပန္းေတြေကာက္ေနရင္းနဲ႔ မိုးက တစ္ခ်က္လွမ္းေျပာတယ္။
ဘုရားေပၚမွာ ခေရပင္အၾကီးၾကီးေတြ ကို ျဖတ္ျပီးတိုက္လာတဲ့ ေလက သိပ္ကို ေမႊးေနတာပဲ။ ခေရပန္းေတြကို လက္တစ္ဖက္ကလက္ကိုင္ပု၀ါေလးထဲ စုထည့္ထားျပီးေတာ့ တစ္ဖက္က ေၾကြက်ေနတဲ့ ခေရေတြကို ေကာက္ေနတဲ့ မိုးဟာ သနပ္ခါးေဖြးေဖြးေလးနဲ႔ သိပ္ကိုခ်စ္စရာေကာင္းေနတယ္။ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ျပန္လည္ ပူေလာင္လာတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ရင္ ဟာ မိုးန႔႔ဲေတြ႔တိုင္း ေအးျမသြားတာကိုသတိထားမိရတယ္။ မိုးကို ဘာမွ ျပန္မေျပာမိဘဲ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္..။ ခေရပန္းေတြ လာကူေကာက္ေပးပါဦး လို႔ လွမ္းေျပာေတာ့မွ မိုးအနားကို သြားမိတယ္။ မိုးနဲ႔အတူတူ ခေရပန္းအေၾကြေတြ လာမေကာက္ျဖစ္တာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနျပီပဲ။ အေအးဆိုင္မထိုင္ျဖစ္တာ၊ စကားေတြမေျပာျဖစ္တာ၊ မိုးအတြက္ ေရးေနက် ကဗ်ာေလးေတြ မေရးျဖစ္တာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနျပီပဲ။

"ဟိုတေလာက ခရီးထြက္သြားေသးတယ္ဆို"

မိုးက တစ္ခ်က္လွမ္းေမးတယ္။ ဟုတ္တယ္.. မိုးကို မေျပာျဖစ္ခဲ့ဘူး။

"ဟုတ္တယ္.. အိမ္ကအမ်ိဳးေတြနဲ႔ လိုက္သြားတာ ၊ ခဏပဲေလ.. နွစ္ရက္တည္းပဲေလ "

ကိုယ့္မ်က္နွာအတန္ငယ္မာသြားလိမ့္မယ္ထင္တယ္။  မိုးက ဘာမွမျဖစ္သလို ပံုစံနဲ႔ မ်က္နွာကိုတစ္ခ်က္တည္လိုက္ရင္း ခေရပန္းေတြေကာက္ေနရာကေန မတ္တပ္ရပ္လိုက္တယ္။ မ်က္နွာကိုထီမထင္သလိုခ်ီလိုက္ပံုရတယ္။ မိုးမ်က္နွာေလးတစ္ခ်က္အေမာ့မွာ ညေနခင္း၀င္ခါနီး ေနေရာင္ျခည္ေလးက မိုးရဲ႕ သနပ္ခါးေဖြးေဖြးပါးျပင္ေလးေပၚကို က်ေနတယ္။ မိုးက ေကာက္လို႔ရလာတဲ့ ပန္းေတြကို လက္ကိုင္ပု၀ါေလးနဲ႔ ဖြဖြကေလး ခ်ည္လုိက္တယ္။ ကိုယ့္ဆီကိုေပးထားတဲ့ လြယ္အိတ္ကေလးထဲကို ခေရပန္းေလးေတြထည့္ျပီးထုတ္ထားတဲ့ လက္ကိုင္ပု၀ါေလးကို ထည့္လိုက္ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုေမာ့ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ေျပာတယ္။
" မိုးကိုေတာ့ အသိေပးသြားသင့္တာေပါ့ ေနာ္။ အိမ္ကအမ်ိဳးေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ ဟိုမမေရာ ပါေသးလား"

မိုးရဲ႕အသံကထိန္းထားရမွန္းသိသာေနတယ္။ ဘုရားေပၚက တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေအာ္ျမည္လိုက္တဲ့ ငွက္သံၾကားမွာ မုိးရဲ႕အသံေလး ေပ်ာက္သြားရွာတယ္။ ကိုယ့္လက္မွာပတ္ထားတဲ့ လက္ပတ္ၾကိဳးေလးကိုၾကည့္ျပီးေတာ့ ေမးေနတဲ့မိုးကို တကယ့္ကို ဘယ္လုိေျဖရမွန္း မသိခဲ့ဘူး။
တကယ္ဆို ကိုယ္ မိုးနဲ႔ မေတြ႔ရဲဘူးမိုး..။ မေျဖပါရေစနဲ႔လို႔ စိတ္ထဲကေန မိုးကိုအထပ္ထပ္ေတာင္းပန္ေနမိတာပဲ။

" ဒီ လက္ပတ္ၾကိဳးေလးေတြ ၀တ္တာေတြ႔ေနရတာၾကာျပီေနာ္... "

မိုးရဲ႕အသံက တိုးတိုးတိတ္တိတ္ေလးထြက္လာတယ္။ မမနိုင္ငံျခားအျပန္လက္ေဆာင္ေပးထားတဲ့ ဒီဇိုင္းလွလွလက္ပတ္ၾကိဳးေလးေတြကို တစ္ေန႔တစ္မ်ိဳး ၀တ္ေနမိတဲ့ ကိုယ့္ကို မိုး သတိထားမိသြားတာပဲ။ ကိုယ္ဘာမွျပန္မေျပာျဖစ္လုိက္ျပန္ဘူး။

" မမတက္ေနတဲ့ေက်ာင္းကိုလည္းလိုက္လိုက္သြားတယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာေနၾကတယ္ .။"
ကိုယ္မိုးမ်က္နွာကို မၾကည့္ရဲေတာ့ဘူး။ မိုးရဲ႕ေရွ႕ေနရာကေန အရည္ေပ်ာ္ေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်င္လုိက္တာ။

ႏႈတ္ဆိတ္ေနမိတဲ့ ကိုယ့္ကို  မိုးက တစ္ခ်က္ျပံဳးၾကည့္တယ္။

" သြားၾကရေအာင္ ေလ..၊ ေန၀င္ေတာ့မယ္.. " တဲ့။

ခံစားခ်က္ကိုထိန္းခ်ဳပ္နိုင္သူဟာ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ျပည့္၀သူမို႔ ထာ၀ရ အနိုင္ရသူပါ မိုးရယ္..။ မ်က္ရည္တစ္ခ်က္ မထြက္တဲ့ မိုး။ မ်က္နွာတစ္ခ်က္ မပ်က္တဲ့မိုး။ ကိုယ္ကသာ ေနာင္တေတြ တေလွၾကီးနဲ႔ က်န္ခဲ့ရမယ္မွန္းသိရင္ မသြားပါနဲ႔လို႔ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက မိုးကို ရင္ခြင္ထဲထည့္ျပီး ကိုယ့္ဘ၀ထဲက ထြက္မသြားပါနဲ႔ မိုးရယ္လို႔ တဖြဖြေျပာျပီး တင္းတင္းဖက္ထားခဲ့မိမယ္ ထင္ပါရဲ႕။ တကယ့္ကိုပဲမ်က္ရည္တစ္စက္မထြက္ဘဲ ေနနိုင္ခဲ့တဲ့မိုးကို ကိုယ္ အံ့ၾသခ်ီးက်ဴးမိပါရဲ႕..။ မိုးဟာတကယ့္ကို မာနေတြနဲ႔ျပည့္နွက္ေနတဲ့သူမို႔ထင္ပါရဲ႕ေလ..။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

တကယ္ဆိုရင္ ေနာင္တေတြနဲ႔ က်န္ခဲ့သူက ပူေလာင္ရသူပါ မိုးေရ။
ေဆာင္းနံနက္ခင္းတစ္ခုမွာ မိုးတက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းကို ကိုယ္ လိုက္လည္ခဲ့တယ္။  ကိုယ့္လက္သန္းေလးကို မရဲတရဲတြဲထားတဲ့မိုးတစ္ေယာက္ အေပ်ာ္ၾကီး ေပ်ာ္ေနခဲ့ေလရဲ႕။ တစ္ခါတစ္ခါ မိုးက နႈတ္နည္းသေလာက္ တစ္ခါတစ္ခါက်ရင္လည္း မိုးဟာ ငွက္ကေလးမ်ားလို စကားမ်ားလြန္းလွျပန္တယ္။ ကိုယ္ေက်ာင္းကိုလိုက္လည္တဲ့ တစ္ေန႔လံုး စကားေတြမ်ားလိုက္တဲ့မိုး။ သိပ္ကိုေပ်ာ္ေနလြန္းတဲ့မိုး။ ဒါေပမဲ့လည္း သိပ္ကို နြမ္းပါးလြန္းေနတဲ့မိုး။ တစ္ခါတရံ ညွိဳးငယ္ဟန္ေပါက္ေနတတ္တဲ့မိုး။ တစ္ခါတရံ သိပ္ကို မာနၾကီးဟန္ေပါက္တဲ့မိုး။ မိုးကိုေဘးနားမွာထားရင္း လွပျပီးအျမဲသြက္လက္ခ်က္ခ်ာတဲ့ မမ ၊ အျမဲ ေတာက္ပေနတတ္တဲ့မမကို တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ သတိရမိေနေသးတယ္။ မမက ကိုယ့္ကို အတင္းကို ျပန္ဆက္သြယ္ေနတဲ့အေၾကာင္း မိုးကို မသိေစခ်င္ဘူး။

" မိုး.. ကို႔ ေက်ာင္းကို တစ္ရက္လိုက္လည္ပါလား.."

အေအးေသာက္ေနရင္းက မိုးကိုေျပာလိုက္ေတာ့ ေသာက္လက္စ အေအးပိုက္ကေလးကိုခ်လိုက္ျပီး ကိုယ့္ကို လွမ္းၾကည့္တယ္။
မိုးမ်က္လံုးေလးေတြ အေရာင္လက္သြားရင္း ကိုယ့္ကိုျပံုးျပီးၾကည့္တယ္.. ျပီးမွ..

" ေပ်ာ္စရာၾကီးေနာ္ ၊ မနက္အေစာၾကီး သြားရမွာလား ..ဘယ္အခ်ိန္လဲ..။ ကားဘယ္လိုစီးၾကမွာလဲဟင္ ၊ ခ်မ္းမလားမသိဘူးေနာ္..ေပ်ာ္စရာၾကီးေနာ္"

တရစပ္ေမးခြန္းေလးေအာက္မွာ မိုးရဲ႕အသံေလး ေတြလြင္ေနတာပဲ။ သူ႔အေပ်ာ္ေတြကူးစက္သြားၾကလို႔လားမသိ.. မိုးရဲ႕ မႈန္ေနတဲ့သနပ္ခါးနံ႕ေလး ကိုယ့္ဆီ သင္းပ်ံ႕လာသလိုပဲ..။ ေမႊးလိုက္တာမိုးရယ္..။

" ကိုတို႔ေက်ာင္းကားပဲ စီးသြားၾကတာေပါ့ မိုးရဲ႕ ၊ မနက္ေစာေစာ ၆ နာရီ အေရာက္ ကားဂိတ္မွာေစာင့္ေန၊ ကိုလာေခၚမယ္ေနာ္ "

အဲ့ဒီေန႔က မိုးတစ္ေယာက္ေပ်ာ္ေနတယ္။ အဲ့ဒီေန႔ မိုးရဲ႕ေက်ာင္းက အျပန္ ကိုယ္တို႔ ဘက္စ္ကား က်ပ္က်ပ္ တိုးစီးခဲ့ရတယ္။ မိုးက ေက်ာင္းကားမစီးဘူးတဲ့။ တစ္ခ်ိဳ႕အတန္းေတြဖ်က္ျပီး စာသင္ရေသးလို႔ ျပန္ရတာလြယ္ေအာင္ ဘက္စ္ကားပဲ စီးတယ္တဲ့။ ကိုယ္ပိုင္ကားလွလွနဲ႔ေက်ာင္းတက္တဲ့ သစ္လြင္လွပလြန္းတဲ့ ခ်စ္ခဲ့ရတဲ့ တစ္ခ်ိန္ကကိုယ့္ရဲ႕မမဟာ ကိုယ့္စိတ္ထဲကို ခဏေရာက္လာတယ္..။ ေပ်ာ့ည့ံလြန္းသူကိုယ့္ကို ခြင့္လႊတ္ပါမိုးရယ္...။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ကိုယ့္ေက်ာင္းကို မိုးလိုက္လည္တဲ့ အဲဒီေန႔က ထူးထူးျခားျခားနွင္းေတြက်ေနခဲ့တယ္။ မွတ္မိေသးလား မိုးေရ..။ ျပတင္းေပါက္ေတြဖြင့္ထားတဲ့ ေက်ာင္းကားအတြင္းထဲအထိ တံတားတစ္ခုကို ျဖတ္ရတုန္း နွင္းေတြ ကားအတြင္းထဲအထိ အလုအယက္၀င္လာၾကတာေလ..။ မိုး၀တ္ထားတာမိန္းမ၀တ္ ရွပ္အက်ီၤလက္စကေလးနဲ႔မို႔  မိုးမ်ား ခ်မ္းေနမလားလို႔ ၾကည့္မိေတာ့ အံ့ၾသတၾကီး ေပ်ာ္ေနတဲ့ မိုးရဲ႕မ်က္နွာေလးဟာ နွင္းေတြၾကားထဲမွာ ျဖဴနု၀င္းပေနလိုက္တာေလ။ မိုးဟာ အသံေလးတိတ္ေနျပီး ျငိမ္သက္ေနရွာတယ္။ ေက်ာင္းကားေပၚမွာ ဆူညံေနၾကတဲ့ သူေတြၾကားထဲမွာ မိုးဟာ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနတယ္။ ကိုယ္ကပထမအတန္းခ်ိန္ကို မိုးနဲ႔တူတူတက္ျပီးေတာ့ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြ အတန္းေျပးျပီး ကိုယ္တို႔နွစ္ေယာက္ ေလွ်ာက္သြားၾကတဲ့အခါ မိုးတစ္ေယာက္မွာ ေပ်ာ္လြန္းလို႔။ ကိုယ္တို႔ေတြ ေျခတေညာင္းပဲ ေနမပူခင္ ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ကင္တင္းမွာ ထုိင္နား ထမင္းစား။ မိုးတစ္ေယာက္ပ်င္းဟန္ေပါက္လာေတာ့ ကိုယ္ကပဲျမို႔ထဲသြားၾကရေအာင္ေလ ၊ စာအုပ္ဆိုင္ေတြဘက္သြားၾကရေအာင္လို႔မိုးကိုေျပာျပီး ထ ျပန္ၾကတယ္။
ျမိဳ႔ထဲမွာထမင္းေပါင္း၀င္စားျပီး အေမ့အိမ္စာအုပ္ဆိုင္ကို၀င္ၾကတာ မွတ္မိေသးလားမိုး..။ ကိုယ္က စာအုပ္ေတြ၀ယ္ေတာ့ မိုးက စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္လုိက္၀ယ္တယ္။ မင္းလူရဲ႕ ငွက္ကေလး ဆိုတဲ့စာအုပ္။ မိုးက မိုးအပိုင္သိမ္းထားခ်င္လို႔လုိ႔ေျပာတယ္။
ကိုယ္ရွင္းလိုက္မယ္ေျပာေတာ့ မိုးက "ဟင့္အင္း.. မုိးကိုယ့္ဘာသာရွင္းပါရေစ"တဲ့...။
ကိုယ္က အတင္းရွင္းမယ္လုပ္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုတစ္ခ်က္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္တဲ့ မိုးရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြဟာ ကိုယ့္ကိုထိတ္လန္႔သြားေစတယ္။ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ္က မိုးကိုယ္ပိုင္ေငြနဲ႔ ၀ယ္လာတဲ့ စာအုပ္ေလးကို အဖံုးေလးပဲဖံုးေပးနိုင္ခဲ့တယ္။ ဖလင္ျပားေလးကို အသဲနွစ္ခုဆက္ေနတဲ့ပံုစံ ညွပ္ျပီး စာအုပ္ညွပ္လို႔ရေအာင္ ၾကိဳးကေလးနဲ႔တြဲခ်ည္ျပီးထည့္ေပးလိုက္တယ္။ မိုးက ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ဖံုးေပးထားတဲ့ စာအုပ္ေလးကို တရိုတေသ ၾကည့္ျပီး "ေက်းဇူးတင္ပါတယ္" တဲ့။
မိုးရယ္.. ဒါေလးကို ေက်းဇူးတင္စရာလိုလို႔လား လို႔ ေတြးမိရင္း ထြက္ခြာသြားတဲ့ မိုးရဲ႕ေက်ာျပင္ကို ပဲ ေငးၾကည့္မိတယ္။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ေဆာင္းမနက္ခင္းတခ်ိဳ႕မွာ ေက်ာင္းပ်က္တာမ်ားလို႔ မလိုက္နိုင္ေတာ့တဲ့ ဘာသာရပ္တစ္ခုအတြက္ မိုးတစ္ေယာက္က်ဴရွင္တက္ရေတာ့ ကိုယ္က မိုးကို စက္ဘီးေလးနဲ႔ လုိက္ပို႔ရေသးတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ရက္ေတြက်ေတာ့ ကိုယ္က မိုးက်ဴရွင္ကိုလာၾကိဳရံုပဲတတ္နိုင္တယ္..။  အေစာၾကီးတက္ရတဲ့မိုးရ႕ဲက်ဴရွင္ကို ပထမဆံုးကိုယ္လိုက္ပို႔ရတဲ့ရက္တုန္းက ကိုယ့္စက္ဘီးေနာက္မွာ မရဲတရဲ ထိုင္စီးရွာတဲ့မိုး၊ တစ္ခါတစ္ခါ စက္ဘီးက မျငိမ္လို႔ လႈပ္သြားတဲ့အခါ ကိုယ့္ခါးကို မရဲတရဲ လွမ္းဖက္လိုက္ေတာ့

"ဖက္ရင္ရဲရဲဖက္ဗ်၊ မရဲတရဲဆို ကိုယ္က ယားတယ္ " လို႔ေနာက္မိတယ္။

ကိုယ္အဲ့လိုေျပာျပီးေနာက္ မိုးေလ ကိုယ့္ခါးကို ဖက္ျပီး မ်က္နွာေလးအပ္ထားလိုက္တာ ကိုယ့္ေက်ာျပင္မွာ သနပ္ခါးနံ႕ေလး စြဲထင္ကုန္တဲ့အထိပဲ။
လြမ္းရပါတယ္ မိုးေရ..။ ခုခ်ိန္မွာ မိုးရဲ႕ ပါးျပင္က သနပ္ခါးရန႔႔ံေမႊးေမႊးကို လြမ္းမိေပမဲ့ တခ်ိန္ကေတာ့ မမရဲ႕ ေရေမႊးရနံ႔ကို ကိုယ္စြဲလမ္းခဲ့ေၾကာင္း မိုးကိုရွက္ရွက္နဲ႔ ၀န္ခံရေတာ့မယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း မုန္းတီးရပါတယ္မိုး။ ဒါဟာ မိုး ကိုယ့္ကို အျငင္သာဆံုးနဲ႔ အထိေရာက္ဆံုး လက္စားေျချခင္းပဲျဖစ္ပါေစေတာ့မိုးရယ္။ မိုးကိုယ့္ကိုေရးျပီးေပးဖတ္တဲ့ ကဗ်ာေလးထဲကလို ေပါ့..။
"ေ၀ဒနာဆိုတာ ခံနိုင္ရည္ရွိမႈနဲ႔ မဆိုင္ဘူး" တဲ့။
ကိုယ္က မိုးကို ခံနိုင္ရည္ရွိတယ္ဆိုျပီး ေ၀ဒနာေတြထပ္ခါတလဲလဲေပးခဲ့မိသူပါမိုးေရ။ မိုးကေတာ့ ကိုယ္ေပးတဲ့ေ၀ဒနာေတြကို မခံစားနိုင္ေတာ့လို႔ အေ၀းကိုထြက္ေျပးသူလို႔ ကိုယ္ေတြးျပီးေၾကကြဲရျပန္တယ္။ အျမဲလိုလို ဒြိဟေတြနဲ႔ ေတြေ၀ေနတတ္တဲ့ကိုယ့္ကိုယ္စား အေျဖတစ္ခုကိုကိုယ္ေခါင္းမရႈပ္ေအာင္ ကိုယ့္ကိုတမင္တကာႏႈတ္ဆက္သြားသလိုပဲလို႔ကိုယ္ေတြးမိပါေသးတယ္..။ သိပ္ကိုေၾကကြဲရပါတယ္မိုးေရ..။ ေတြေ၀တတ္တဲ့သူဟာ မိမိကိုယ္္ကို အမွန္မသိသူမိ႔ု႔ တစ္သက္စာထာ၀ရ ရွံုးသူပါပဲ မိုး..။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

" လိပ္ကေလး.. ပက္လန္လန္ေနတာေတာင္ ျပံဳးစိစိနဲ႔.. ဘယ္လုိအခက္အခဲမ်ိဳးပဲၾကံဳၾကံဳ အဲဒီလိပ္ကေလးကိုသတိရေနာ္ .."
ကိုယ္က အစိမ္းေရာင္လိပ္ကေလး ပက္လက္ကေလးနဲ႔ ျပံဳးစိစိျဖစ္ေနတဲ့ပံုပါတဲ့ ပို႔စ္ကဒ္ ေသးေသးေလးရဲ႕ေနာက္မွာ စာေရးျပီး မိုးကို ေပးတယ္။ ၁ ရက္ ၁ လ  နွစ္သစ္တစ္ရက္မွာ မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့လက္ေဆာင္ေလးကို ရတဲ့ မိုးက အံ့ၾသတဲ့မ်က္နွာေပးေလးနဲ႔ ၊ မထံုတတ္ေတး ။ မိုးက စာသားရဲ႕ေအာက္မွာေရးထားတဲ့ ခ်စ္ရတဲ့ကို ဆိုတဲ့ စာသားကို မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ၾကည့္ေနတုန္းမွာ ကိုယ္က မိုးကို ရည္းစားစကားေျပာမိတယ္။ မထင္မွတ္ထားတဲ့အခ်ိန္ မထင္မွတ္ထားတဲ့ေနရာမွာ လံုး၀မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့လူတစ္ေယာက္ဆီကၾကားရတဲ့စကားမို႔ မိုးဟာ ရွက္ရွက္နဲ႔ ကိုယ့္ေရွ႕ကေန အေျပးတစ္ပိုင္းထြက္သြားတယ္။ ကဒ္ကေလးကိုလႊတ္မခ်ခဲ့ဘူး။ ဒီအေၾကာင္းေတြ မိုးဆီက ျပန္ၾကားရတဲ့အခ်ိန္မွာ မိုးက ကိုယ့္ပုခုန္းစြန္းေလးကို မွီႏြဲ႕ေနျပီ..။ မိုးဟာ မေကြ႔ေကာက္ဘူး။ မကြယ္၀ွက္္ ဘူး။ သေဘာေျဖာင့္လြန္းလွတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ထင္ပါရဲ႕ ေလ.. မမေၾကာင့္ ဒဏ္ရာရခဲ့တဲ့ ကိုယ္က မိုးကို ျငိတြယ္မိေလသလား။ မိုးရင္မွာ ခဏခို၀င္ခဲ့မိေလသလား။ မေကြ႔ေကာက္တတ္တဲ့မိုးဆီက ကိုယ့္အတြက္အေျဖကိုမေစာင့္လိုက္ရသလို မိုးကိုလည္း မယံုမၾကည္ျဖစ္ရျခင္းေတြမရွိခဲ့ဘူး။ မိုးကလည္း ကိုယ့္ကို နည္းနည္းေလးမွ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ေပးတယ္လို႔လည္းမရွိခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ပဲ မိုးဆီရတဲ့ ေအးျမျခင္းေတြဆီက ကိုယ္က ေျပးထြက္ခဲ့မိေလသလား မိုးေရ..။ မမရဲ႕ခ်ဳပ္ေနွာင္မႈေတြေၾကာင့္ က်ဥ္းက်ပ္လာတဲ့ေန႔မွာ မိုးဘယ္ေရာက္ေနျပီလဲ လို႔ အလန္႔တၾကားေတြးမိရတယ္။ မိုးကို အရွက္ရတယ္။ အဲ့လိုအခ်ိန္မွာမ်ားကိုယ့္ကို မိုးက ဘာေၾကာင့္ဒီေလာက္ေပ်ာ့ည့ံသြားရတာလဲ လုိ႔ လာေမးရင္လည္း တစ္ၾကိမ္တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ေပ်ာ့ည့ံခြင့္ေပးပါလို႔ ေျပာမိရေတာ့မွာပါပဲ။ မိုးက လိပ္ကေလးကို သတိမရေတာ့ဘူးလားလို႔ ေလွာင္ရယ္သလိုေမးလာခဲ့ရင္လည္း ကိုယ္က လိပ္ပက္လက္လန္သလို ျဖစ္တာ မိုးထားသြားတဲ့ေန႔ကတည္းကပါလို႔ ေျပာမိမလားပဲမိုးေရ..။ မြန္းၾကပ္ပိတ္ေလွာင္မႈေတြေအာက္မွာ ကိုယ္က မိုးကို ျပန္ရွာမိေတာ့ မိုးဟာ စိတ္အနာၾကီးနာခဲ့သူမို႔ တစ္ေယာက္တည္းအေ၀းကိုေျပးသတဲ့။ ကိုယ္ဟာ အျပစ္ရွိသူမို႔ မိုးရဲ႕အနားကို မခ်ဥ္းကပ္၀ံ့ဘူး။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုမ်ား မိုးၾကားတဲ့အခါ ေလွာင္ရယ္ေနမလားလို႔ ႏႈတ္ခမ္းကိုသာ တင္းတင္းေစ့ပိတ္မိတယ္။ ရင္ထဲကအနာကို မိုးအပါအ၀င္ ဘယ္သူမွမျမင္ေစရဘူး။ ရင္ထဲမွာ က်ိတ္ငိုခြင့္သာ ေပးပါေတာ့မိုးေရ..။ ကိုယ္ဟာ ေအးျမျခင္းရဲ႕အေ၀းကို ေျပးထြက္မိသူမို႔ ေနာင္တေတြနဲ႔သာ ထိိုက္တန္ပါတယ္ ။ လိပ္ျပာမသန္႔သူမို႔ မိုးကို လုိက္ရွာခြင့္လည္း မေပးပါနဲ႔ေတာ့ မိုး...။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

" အကို႔တို႔နွစ္ေယာက္ကို မေန႔က ကၽြန္မဘက္စ္ကားေပၚကေန လွမ္းေတြ႔လိုက္တယ္"

မိုးအသံက ထိန္းထားတဲ့ၾကားကတုန္ခါေနတယ္။ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ထိတ္ခနဲပဲ။ ရုတ္ခ်ည္းဆိုသလို ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ေအးစက္သြားတယ္။ မ်က္နွာတစ္ခုလံုးထူပူလို႔။ ကိုယ္ေလ မိုးမ်က္နွာကို မၾကည့္ရဲဘူး။ အေခၚအေ၀ၚေတြ ေျပာင္းပစ္လိုက္ျပီျဖစ္တဲ့မိုးရဲ႕ ေလသံေတြ ေအးစက္ေနမွန္း ကိုယ္သိပါတယ္။

" မိုးလိုခ်င္တာက နွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ အျပန္အလွန္ အလံုးစံု စိတ္ခ်ယံုၾကည္ရတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာပါ။ ကၽြန္မက အကို႔ကို ခ်စ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ အကို႔အေပၚကိုအထင္ၾကီးျခင္းအေပၚကို အေျခခံျပီးခ်စ္ခဲ့မိတာ။ ကိုယ္အထင္ၾကီးရတဲ့ခ်စ္သူကို ကၽြန္မက အၾကြင္းမဲ့ယံုၾကည္ခဲ့တယ္။ အခုလိုမ်ိဳး ကၽြန္မအေပၚကို ဆက္ဆံခံရတာ စိတ္အနာဆံုးပဲ။ တစ္သက္ေဖ်ာက္မရနိုင္ေတာ့တဲ့ ဒဏ္ရာပဲ။ "

မိုးရဲ႕ စကားေတြက ျမားေတြလုိပဲ ကိုယ့္ရင္ကို လာစူးၾကေလရဲ႕။ စူးပါေစေတာ့မိုးေရ။ မိုးကို ဒဏ္ရာေတြေပးမိတဲ့ကိုယ္ဟာ အျပစ္ရွိသူပါ။ ကိုယ္ကမိုးမ်က္နွာေလးကိုပဲ ေငးၾကည့္ေနမိေတာ့တယ္။ ကိုယ့္တစ္ကိုယ္လံုး မီးခိုးေငြ႔ေတြအျဖစ္ေျပာင္းသြားၾကျပီထင္ရဲ႕။ မိုးလက္ကေလးကို လွမ္းဆြဲလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ မမရဲ႕ လက္ပတ္ၾကိဳးေလးဟာ မိုးလက္ကေလးကို လွမ္းဆြဲမယ့္ကိုယ့္လက္ကို အတင္းဆြဲတားထားၾကသလိုပဲ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက မမကိုရင္ဘတ္ထဲ ထည့္ခဲ့မိတဲ့ကိုယ္မို႔ မိုးဘက္ကို အေလးမသာခဲ့တာကိုေတာ့ ရင္နာနာနဲ႔၀န္ခံပါတယ္မိုး။
အစက ခပ္ဖြဲဖြဲက်ေနတဲ့မိုးေတြ ရုတ္တရက္သည္းသည္းမည္းမည္းရြာခ်လာတယ္။ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးရဲ႕ အစြန္ဆံုးစားပြဲမွာ ထိုင္ေနၾကတာမို႔ မိုးစက္ေတြဟာ မိုးရဲ႕ေက်ာတေလွ်ာက္ကိုလာစင္ေနတယ္။ ေက်ာတေလွ်ာက္ခ်ထားတဲ့ မိုးရဲ႕ဆံနြယ္ေတြမွာ မိုးစက္ေတြ လာျငိတြယ္ေနၾကတာကိုကိုယ္မွတ္မိပါေသးတယ္။ မိုးေတြစိုကုန္မယ္ .. ဒီဘက္တုိးေလမိုးလို႔ ေျပာလိုက္မိတယ္ထင္တယ္မိုးရယ္.. အဲ့ဒီစကားကလြဲရင္ ရင္ထဲမွာဗေလာင္ဆူကာ အခိုးအေငြ႔တစ္၀က္ျဖစ္ေနတဲ့ကိုယ္က ရွက္ရြ႔႔ံျခင္းအျပည့္နဲ႔မို႔ မိုးကို ေျပာဖုိ႔ တျခားစကားလံုးေတြ ထြက္မလာနိုင္ဘူး။ အျပင္မွာသည္းေနတဲ့မိုးေတြ ကိုယ့္အေပၚကိုသာအကုန္ရြာခ်ပါေစေတာ့လို႔ ဆုေတာင္းမိေလသလား မသိဘူးမိုးေရ..။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ မုိးက ကိုယ့္ကို တစ္ခုခုေျပာတယ္..။ အခုအခ်ိန္မွာ ကိုယ္ျပန္မစဥ္းစားခ်င္ဆံုးတစ္ခုခု..။

" အကို ေျခလွမ္းေတြပ်က္တာ ကၽြန္မသိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မသိကၡာကို ဒီေလာက္ထိ ေစာ္ကားလိမ့္မယ္လို႔ မထင္မိေလာက္ေအာင္ အကို႔ကို အထင္ၾကီးမိခဲ့တာေတာ့ ကၽြန္မအမွားေပါ့။ အကိုက သိပ္ေတြေ၀တတ္လြန္းတယ္ဆိုေတာ့ လည္းအကို႔အတြက္ ကၽြန္မကပဲအဆံုးအျဖတ္ေပးခဲ့ပါမယ္။ အကိုတို႔နွစ္ေယာက္လံုးေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ.."

မိုးရဲ႔အသံက ခပ္တုိးတိုးေပမဲ့ ညင္သာျပတ္သားလွတယ္။ ကိုယ့္မ်က္လံုးတည့္တည့္ကို ေအးစက္စက္စိုက္ၾကည့္ျပီးေျပာေနတဲ့ မိုးဟာ ျပတ္သားေနတယ္။ မိုးက ထုိင္ေနရာက ထြက္သြားတယ္။ မိုးေရေတြထဲ..။ မ်က္ရည္တစ္ခ်က္ မထြက္တဲ့မိုး။ သိပ္ကို မာနၾကီးတဲ့မိုး။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵဟာ အခိုးအေငြ႔ေတြအျဖစ္နဲ႕ကိုယ့္တစ္ကိုယ္လံုးေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်င္တဲ့စိတ္ပဲ ျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ႕ မိုးေရ..။ အဲ့ဒီေန႔က ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးမွာ မိုးေတြ စဲတဲ့အထိ ထိုင္ေနမိတယ္။ မိုးထားခဲ့တဲ့ ေကာ္ဖီခြက္ကေလးကို ၾကည့္ရင္းက မ်က္ရည္၀ဲရျပန္တယ္..။ မိုးေရေတြ တစ္စက္စက္က်ေနတဲ့ ေျမသားေတြကိုေငးၾကည့္ရင္းနဲ႔ ကိုယ့္မွာ ေအးစက္ရျပန္တယ္။ ဟင္းလင္းျပင္တစ္ခုထဲမွာ ေမ်ာလြင့္ရသူလို ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားနဲ႔ ကိုယ့္လက္ကိုတင္းတင္းဆုပ္ထားရျပန္တယ္..။ ကိုယ္ဟာ အားငယ္တတ္သူပါလို႔ စိတ္ထဲမွာ မိုးကိုတိတ္တိတ္တမ္းတရတယ္။ မမဟာ ကိုယ့္ကို မေအးျမေစနိုင္သူမုိ႔ မိုးဆိုတဲ့ေအးရိပ္ဆီကို တမ္းတမိတတ္တဲ့အခါ မိုးကိုရွက္ရြံ႕အားနာရတယ္။ ခ်န္ခဲ့ပါေတာ့မိုး..။ ကိုယ့္အနားက အေ၀းဆံုး အေကာင္းဆံုးဆိုတဲ့အရပ္ဆီကိုသာ ထြက္ေျပးပါေတာ့မိုးေရ..။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

မိုးေတြ တစ္ေပါက္ေပါက္က်လာတယ္။ မွာထားတဲ့ေကာ္ဖီကို စားပြဲထုိးေလးက စားပြဲေပၚလာခ်ေပးျပီးသြားတဲ့အခါ မိုးေရစက္ေတြ ပိုစိတ္လာတာကိုသတိထားလုိက္မိတယ္။ မိုးေတြသည္းတဲ့ မိုးရက္တစ္ရက္ရယ္၊ ေကာ္ဖီရယ္.. ဟာ ကိုယ့္ကိုမေမ့နိုုင္တဲ့အတိတ္ေတြဆီေခၚသြားေနၾကေပါ့.. ။ တကယ္ဆို အဲ့ဒီေန႔က အေၾကာင္းကို ျပန္ေတြးရင္ သက္ကယ္မိုးထားတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ အမိုးေလးေပၚကမိုးေရစက္ေတြက သဲထူထူခင္းထားတဲ့ ေျမေပၚကိုတေပါက္ေပါက္က်ေနတဲ့ ျမင္ကြင္းေလးကို သတိရမိတုန္းပဲ။
                                                                                                                            စိမ္းျမလင္းသစ္
                                                                                                                             10/03/2014

ၾကယ္ကေလးနဲ႔ ခဏတာ

2 September 2015 at 13:21

ကိုယ္မခူးျဖစ္ခဲ့တဲ့ သစ္သီးေတြ
သိပ္ကိုခ်ိဳျမိန္တယ္လို႔ ၾကယ္ေလး ကိုယ့္ကိုေျပာတုန္းက...
ဘယ္အရပ္ဆီ ကိုယ့္မ်က္နွာကိုလႊဲခဲ့ရတယ္ မသိေတာ့ဘူး။
သိပ္ခံစားတတ္လြန္းတာဟာလည္း
ေၾကကြဲစရာေကာင္းျခင္းတစ္မ်ိဳးပဲ ၾကယ္ကေလး...။
နွလံုးသားခပ္ထူူထူ
မ်က္နွာထားခပ္ထူထူ လူေတြဟာ
အားက်ဖြယ္ရာ လူသားေတြလို႔ကိုယ္ေျပာရင္
ၾကယ္ေလးေရ...မအံ့ၾသနဲ႔။

ႏွစ္ကာလေတြဟာ ႏွလံုးသားေတြကိုတိုက္စားတတ္တယ္ဆိုတာ
ကိုယ္ကအေကာင္းဆံုးသက္ေသပဲ လုိ႔ ၾကယ္ေလး ကိုယ့္ကိုေျပာတုန္းက...
လိမၼာခ်င္ခဲ့လြန္းလို႔ အမွားမ်ားခဲ့တဲ့ကိုယ္ဟာ
ခုခ်ိန္မွာ စိတ္ထင္ရာေရြ႕လ်ားပစ္ခ်င္မိတယ္လို႔
ၾကယ္ေလးမသိေအာင္ ခပ္တိုးတိုးေရရြတ္မိခဲ့တယ္ ။


ကိုယ္ျဖစ္လိုရာကို ဖန္တီးယူဖုိ႔  ၾကယ္ေလး ကိုယ့္ကိုေျပာတုန္းက...
နွလံုးသားကိုေက်ာခို္င္းမိခဲ့ျပီးေနာက္
ကိုယ့္မနက္ျဖန္ေတြဆီ ဘယ္ေတာ့မွ မေရာက္နိုင္ေတာ့ဘူးလို႔
ရင္ထဲမွာ တဖြဖြရြတ္ေနမိတယ္။

ၾကယ္ေလးနဲဲ႔ ခဏတာအခ်ိန္ေတြကို ရပ္တန္႔ပစ္ခ်င္ေနမိတဲ့အခိုက္
အမွတ္တမဲ့ ၾကည့္မိလုိက္တဲ့ တိမ္တစ္စဟာ
ေလယာဥ္ပ်ံပံုစံအျဖစ္ေျပာင္းသြားတယ္
အကြာအေ၀းဆိုတာ စိတ္ကို နာက်င္ေစတဲ့ ဆူးပဲ...။
ကိုယ္ဟာ ဘ၀အတြက္ေနခဲ့ရတယ္
အခု ဘ၀ထဲမွာပဲ ေနခ်င္ေတာ့တယ္ လို႔ ၾကယ္ေလးကို ေျပာမိေတာ့
ကုိယ္ အဓိပၸယ္မဖြင့္တတ္ခဲ့တဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႔ ၾကယ္ေလး ကိုယ့္ကိုၾကည့္တယ္။

ၾကယ္ကေလးေရ ...
တကယ္ေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ
ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ပေစ ဆိုျပီး ပစ္ခ်ထားလိုက္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့အရာပဲ။
ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ ျပန္ေတြးမိျပီး
၀မ္းနည္းရတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ၾကယ္ေလးကို မေျပာျပခ်င္ဘူး
သိပ္မြန္းက်ပ္လြန္းလာတဲ့အခါ
တစ္ေယာက္တည္းေနျပီး အခန္းေထာင့္မွာငိုမယ္
စိတ္ထဲရွိတာေတြ ခ်ေရးမယ္
ျပန္လည္ေပါ့ပါးလာတဲ့အခါ
ငါ့ဘ၀ဟာ ေနေပ်ာ္စရာပါလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္နားခ်မယ္
ၾကယ္ေလးမသိေအာင္ ၾကယ္ေလးကိုျပံဳးျပမယ္
တစ္ဖန္ျပန္လည္စိမ္းစိုဖို႔
သစ္ရြက္ေတြကိုၾကည့္မယ္
ဖိနပ္ၾကိဳးကို ခပ္တင္းတင္းခ်ည္ျပီးရင္ေတာ့
ေလသာရာအရပ္ဆီကို မ်က္နွာမူျပီးလမ္းေလွ်ာက္ထြက္မယ္ ။

ဒါေပမယ့္...
တစ္ခါတရံေတာ့
သိပ္ကိုသာယာတဲ့ေနရာေလးက
ၾကယ္ေလးနဲ႔ ခဏတာ ကို
ဒိုမီနိုေတြ ေသာက္တိုင္း ကိုယ္ လြမ္းမွာေပါ့
တိမ္ေတြ ေလယာဥ္ပံုစံေျပာင္းသြားတိုင္း ကိုယ္ လြမ္းမွာေပါ့ ။  ။