အပ်င္းေျပ

အမွန္တကယ္ဆိုရင္ ဒီခံစားခ်က္မ်ိဳးေတြ မျဖစ္သင့္ပါဘူးလို႔ စုကေတြးသည္။ ျဖစ္လိုရာျဖစ္ေစဟု ျဖစ္တတ္ေသာသေဘာတရားမ်ားကို လြယ္လင့္တကူ ေျဖေလ်ာ့ေပးခဲ့ျပီးကာမွ ၊ အရာအားလံုးအဆံုးသတ္ခဲ့ျပီးကာမွ ဒါမ်ိဳးဟာ စိုးစဥ္းမွ် မျဖစ္သင့္ေတာ့ပါဘူး။ စုကေတြးရင္း ရင္ဘတ္ကေအာင့္တက္လာေသာ ငိုခ်င္သည့္ ခံစားခ်က္ကို ပ်က္ရယ္ျပဳဖို႔ၾကိဳးစားရသည္။  ခံစားခ်က္ကို ေျပာင္းလဲပစ္ရမည္။ အလုပ္ထဲမွာ မ်က္ရည္က်ခြင့္မရ၊ ခံစားခ်က္အတိုင္း မႈိင္ေတြေနခြင့္မရ။ အရာရာဟာ ဟန္ေဆာင္ေနရတာခ်ည့္ပါလို႔ စုကေတြးရင္း အလုပ္ထဲကို စိတ္ျပန္နွစ္ဖို႔ ၾကိဳးစားရေသးသည္။ တကယ္ဆိုရင္ ေလာကထဲမွာ လူျဖစ္လာရတာကိုက ဟန္ေဆာင္ရဖို႔သက္သက္ျဖစ္သည္ ဟု အရြဲ႕တိုက္ေတြးမိသည္။ ဟန္ေဆာင္ကမာၻေလာကထဲမွာ ဘာေတြကိုမ်ား မက္ေမာတြယ္တာေနရေသးသလဲ။ အရာအားလံုးက ရယ္စရာခ်ည့္ပဲ။ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္အျပန္အလွ

န္ဟန္ေဆာင္ၾကသည္။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ သနားၾကင္နာခ်င္ဟန္ေဆာင္ၾကသည္။ ရယ္စရာခ်ည့္ပဲ။ စုရဲ႔ အလုပ္ခြင္မွာ၊ ပတ္၀န္းက်င္၊ အသိုင္းအ၀ိုင္း၊ မိသားစု။ အားလံုးသည္ စုအျမင္အားျဖင့္ေတာ့ ဟန္ေဆာင္ေနၾကသူခ်ည့္ျဖစ္သည္။ ေဖ့စ္ဘုတ္ေပၚက တစ္ခ်ိန္လံုးမဆင္းတဲ့ စုေဘးမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ေကာင္မေလးက ခုေတာ့ သူေဌးမရွိတုန္း ဖုန္းကေန ယူက်ဳ ၾကည့္ေနသည္။ စုအေရွ႔က ေကာင္မေလးက လည္း ဒီလိုပဲ။ အလုပ္လုပ္ခ်င္ဟန္ေဆာင္ျပီးေတာ့ ဂိမ္းကစားသည္။ သူေဌးလာရင္ အလုပ္မ်ားဟန္ေဆာင္ျပၾကလိမ့္ဦး

မည္။ စုက ပတ္၀န္းက်င္ကို အေသအခ်ာၾကည့္ရင္း ရယ္ခ်င္လာသည္။ ဟန္ေဆာင္အလိမ္အညာေတြကေနမလြတ္။ စုကိုယ္တိုင္လည္းမလြတ္။ ဟန္ေဆာင္ထားရသည္ဟု ေတြးမိျပန္သည္။

အတန္ငယ္ခ်မ္းလာေၾကာင္း စိတ္ကသိသည္။ အဲကြန္းတည့္တည့္ေအာက္ အလုပ္လုပ္ေနရတာကိုက စုအတြက္ စိတ္ညစ္စရာေကာင္းလွသည္။ အမွန္ဆိုရင္ ဒီအလုပ္ကိုမလုပ္ခ်င္။ မလုပ္ခ်င္လို႔ ထြက္လိုက္လို႔မျဖစ္ေၾကာင္း စုသိေနသည္။ ေနာက္အလုပ္တစ္ခုမေသခ်ာဘဲ ထြက္ဖုိ႔ဆိုတာ စုအတြက္ မျဖစ္နိုင္။  စိတ္အလုိကိုလိုက္ဖို႔ဆိုတာ ဆုအတြက္ မျဖစ္နိုင္။ အလုပ္မရွိလွ်င္ တစ္လထက္ပိုျပီးေနခြင့္မရေသာ ေနရာမွာ မေပ်ာ္ေသာ္လည္း ေနေနရသည္။ ေပ်ာ္တယ္ဆိုတာ ဘာလဲလို႔စုမေတြးခ်င္။ မေတြးျဖစ္ေအာင္ေနခဲ့သည္။ အထီးက်န္ေသာ စုရဲ႔စိတ္သည္ တစ္ခုခုကိုတြယ္တာခ်င္လာသည္။ စုရဲ႔စိတ္ေတြက အားငယ္လာသည္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ စုက သူ႔အေပၚ တြယ္တာခဲ့တာျဖစ္နိုင္သည္။ ဒါလည္း ဟန္ေဆာင္တာပဲမဟုတ္လား။ အလုပ္လုပ္ေနရင္း ကီးဘုတ္ကို အမွတ္တမဲ့ အသံက်ယ္ေအာင္ ရိုက္လိုက္မိသည္။ စုရဲ႕စိတ္ေတြတင္းက်ပ္ေနျပီ။ ထြက္ေပါက္တစ္ခုခုလိုအပ္ေနျပီ။ ဒါသည္ပင္ စုရဲ႔ လက္ရွိအရွိတရားျဖစ္သည္။ စုသည္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မထိန္းနိုင္။ စုသည္ ခုအရြယ္အထိ မရင့္က်က္နိုင္။ စုအေပၚ စိုးရိမ္ပူပန္ၾကသူမ်ားကို တစ္ခါတခါ ရယ္ခ်င္သည္။ စုကို ခြင့္မလႊတ္ၾကပါေလႏွင့္။

စားပြဲေပၚတြင္ စာရြက္မ်ား ျပန္႔က်ဲေနသည္။ အခန္းထဲတြင္ စုနားမလည္ေသာ အလြန္နား၀င္ဆိုးေသာ တရုတ္အသံလိုင္းကိုအျမဲဖြင့္ထားေ

သာ ေရဒီယုိတစ္လံုးရွိသည္။ သူေဌးသည္ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္နွင့္စကားေျပာေနသည္။ အျခားသူမ်ားက အလုပ္လုပ္ဟန္ေဆာင္ေနၾကသည္။ စုက လုပ္လက္စအလုပ္မ်ားကို အျပီးသတ္ရန္ၾကိဳးစားေနသည္။ အခန္းတြင္းမွေလသည္ ေအးစက္လြန္းလွသည္။ အခန္းအျပင္ထက္တြင္ မွန္တံခါးမွတဆင့္ ေနအပူ ခပ္စူးစူးကို ျမင္ေနရသည္။ အရာအားလံုးသည္ အတုမ်ားသာျဖစ္ၾကသည္။ စုသည္ ၃ခြက္ေျမာက္ေသာ ေကာ္ဖီကို လက္စသတ္ေသာက္လိုက္သည္။ စုရင္သည္ တုန္ေန၏။ ေကာ္ဖီေၾကာင့္ျဖစ္မည္ဟု ေတြးပစ္ရသည္။ မအိပ္နိုင္ေသာညမ်ားေၾကာင့္ အလုပ္လုပ္နိုင္ေစရန္ ေကာ္ဖီေသာက္ရျပန္သည္။ ဒါသည္ပင္ စုအတြက္ စိတ္ေျဖရာျဖစ္ရျပန္သည္။ စုက တစ္ခါတစ္ခါ စိတ္ကူယဥ္ဖူးသည္။ ညေနေစာင္းတြင္ စီးကရက္လက္ၾကားညွပ္ျပီး ေလွ်ာက္သြားခ်င္သည္။ လက္ထဲတြင္ ဘီယာတစ္ဘူးကိုင္ထားမည္။ စိတ္ကိုေလလိုလႊင့္ခ်င္သည္။ ဒါမ်ိဳးသည္ စုဖတ္ဖူးေသာ ၀တၳဳမ်ားထဲမွ ဇာတ္ေကာင္ မိန္းကေလးမ်ား လုပ္တတ္ၾကသကဲ့သို႔ တစ္ခါတေလ ေလွ်ာက္သြားခ်င္မိသည္။ သို႔ေသာ္ စုက ပတ္၀န္းက်င္ကိုေၾကာက္တတ္ေသာ မိန္းကေလးမွ်သာျဖစ္သည္။ အမ်ားအျမင္ကိုအေလးထားရင္း မိမိ၏ဆႏၵမ်ားေပ်ာက္ဆံုးေနရေသာ မိန္ကေလးမွ်သာျဖစ္သည္ဟု ေတြးမိရင္း ရယ္ခ်င္လာသည္။ အမွတ္တမဲ့ျပံဳးမိေတာ့ မျပံဳးျဖစ္တာၾကာျပီျဖစ္ေၾကာင္း အမွတ္ရသည္။ ေရဒီယိုကတဆင့္ စုနားမလည္ေသာစာသားမ်ားကို ဆြဲဆြဲငင္ငင္ဆိုေနသည့္ တရုတ္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပ်ံ႕လြင့္လာျပန္သည္။

အလြမ္းသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပဲျဖစ္မည္။  ေရဒီယိုကိုထပိတ္ခ်င္လာသည္။ သို႔မဟုတ္တျခားလိုင္းတစ္လိုင္း

ကိုေျပာင္းခ်င္လာမိသည္။ သို႔ေသာ္တျပိဳင္နက္ထဲမွာပဲ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္စြာ ေနခ်င္ေနမိေသးသည္။ စုမသိေသာ သီခ်င္းထဲတြင္ စိတ္ကို ေျဖေလွ်ာ့ခ်လိုက္သည္။ သီခ်င္းသံက ေဆြးေျမ႔ေနေသာေၾကာင့္ စုရဲ႔စိ္တ္က ေဆြးေျမ႔လာသည္ဟု ေတြးမိျပီး အနည္းငယ္ေက်နပ္လ်က္ရွိသည္။ စုသည္ ၀မ္းနည္းျပီး၀မ္းနည္းလို႔သာေနေတာ့သည္။ စုသည္ သနားစရာမိန္းကေလးတစ္ဦးျဖစ္သည္လို႔ ေတြးမိေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရယ္ခ်င္မိသည္။ တကယ္ေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ ကိုယ္မျဖစ္ခ်င္လည္း ကံတရား၏ဦးေဆာင္မႈကို မတြန္းလွန္နိုင္ေသာအခ်ိန္တြင္ ကံတရားေနာက္ လိုက္ရမည္မွန္းသိသည္။ လူတိုင္းဟာ ကိုယ့္တရားနဲ႔ေနေနရတာလို႔ေတြးမိျပန္ေတာ့ စိတ္၏မျငိမ္းခ်မ္းမႈကို မျငိမ္းမႈသက္သက္ အျဖစ္သာ ျမင္ခ်င္မိျပန္သည္။ စုသည္ ပူေလာင္မႈ ေအးခ်မ္းမႈဟူသည္တို႔ကို ပကတိအျမင္တို႔ျဖင့္ၾကည့္ခ်င္လ်က္ရွိသည္။ မေန႔ကညေနတုန္းက စုႏွင့္သူလမ္းခြဲခဲ့ေၾကာင္း ျပန္သတိရသည္။ ထိုအခါတြင္ေတာ့ စုသည္ ေလွာင္အိမ္မွ လြတ္လာေသာ ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္ကဲ့သို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုခံယူမိေတာ့သည္။ စုသည္ လြတ္လပ္ျခင္းနွင့္အတူ မလံုျခံဳျခင္းကိုပါ တျပိဳင္တည္းခံစားေနရသည္နွင့္တူေတာ့သည္။ စုသည္ လြတ္လပ္ေသာငွက္တစ္ေကာင္ကဲ့သုိ႔ စိတ္ကို ပ်ံသန္းပစ္မည္ဟု ခံယူသည္။ ေန႔ရက္မ်ားသည္ ထပ္တူနီးပါးက်လ်က္ရွိေၾကာင္း အမွတ္ရမိျပန္ေသာအခါတြင္ အသက္ရွင္ဆက္ရွင္ရမည္ကို ပ်င္းရိေသာ စိတ္တို႔က လႊမ္းျခံဳလ်က္ရွိသည္။ စုက စိတ္ကူးယဥ္တတ္ေသာစိတ္တို႔ကို ျဖန္႔က်က္ပစ္ဖို႔သာ တတ္နိုင္ေပေတာ့သည္။

စိတ္သည္ ေျခာက္ကပ္ေသာအခန္းထဲတြင္ ၀ဲလည္လ်က္ရွိသည္။ ငယ္ငယ္တုန္းက စုလုပ္ခ်င္သည့္ လုပ္ငန္းခြင္တစ္ခုကိုစိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ဖူးသည္။ စုသည္ အေရးပါေသာရာထူးၾကီး၀န္ထမ္းတစ္ဦးျဖစ္ေနရမည္။ မၾကာခဏၾကည့္ဖူးေသာ နိုင္ငံျခားရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းမ်ားထဲကလို ေခတ္မီသြက္လက္ထက္ျမက္ေသာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားလည္းအမ်ားအျပားရွိရဦးမည္။ အေရးၾကီးေသာ လုပ္ငန္းကိစၥမ်ားကို ေအာင္ျမင္စြာ ေျဖရွင္းေပးနိုင္ရမည္။ စု၏ခ်စ္သူသည္ စုကိုသိပ္ခ်စ္၍စုကလည္းထပ္တူခ်စ္ရဦးမည္။  စုက ရယ္ခ်င္လ်က္ႏွင့္ အေတြးေတြကို လုိက္ဖမ္းမိေသာခဏတြင္ လုပ္လက္စအလုပ္မ်ားလည္း ျပီးသေလာက္ရွိျပီ။ ျပတင္းမွန္ကိုတခ်က္လွမ္းလို႔ၾကည့္မိေတာ့ ေနေစာင္းသြားျပီ။ ကြန္ျပဴတာေထာင့္တြင္ ညေန ၄နာရီခြဲေတာ့မည္ျဖစ္ေၾကာင္းျပေနသည္။ တရုတ္သီခ်င္းသံတို႔သည္ စု၏နားစည္ကို ယားက်ိက်ိကလိလို႔သာေနေတာ့သည္။ အလုပ္ခ်ိန္ကိုအကုန္ျမန္ေစခ်င္လွျပီ။ အသက္ရွင္ရျခင္းသည္ ပ်င္းရိဖြယ္ေကာင္းေၾကာင္း ေတြးမိျပန္ေတာ့ စုက အသက္၀ိဥာဥ္ထြက္သြားမည့္ေန႔ကိုေစာင့္ေနရတာ ပ်င္းလို႔သာေနေတာ့သည္။ တကယ္ေတာ့ အသက္ရွင္ရတာပ်င္းစရာၾကီးလို႔ စုကတစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေျပာျပခ်င္ေနမိသည္။  ပ်င္းစရာ ေကာင္းေၾကာင္းေျပာျပရန္ပင္ ေျပာစရာလူမရွိမွန္း သတိရမိေသာအခါ ပို၍ပ်င္းေျခာက္သြား၏ ။ အျပင္ဘက္ျခမ္းတြင္ေတာ့ ညေနခင္းကေတာ့ တအိအိျပိဳဆင္းလာလ်က္ရွိေတာ့သည္။

စိမ္းျမလင္းသစ္

26/06/2012

ညွိဳ႔ခ်က္

တိမ္ေတြဟာအထပ္ထပ္နဲ႔
တိမ္ညိဳညိဳ တိမ္ျဖဴျဖဴ ၊
ေကာင္းကင္အျပာေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ကိုေအာက္ခံမွာထားလို႔
တိမ္ေတြဟာသိပ္ကိုလွတယ္လို႔ ကိုယ္ကေတြးမိေတာ့ ရင္ဘတ္ကိုအသာဖိထားရေသးတယ္
အမွတ္တမဲ့ၾကည့္မိတာပဲ။
တိမ္ေတြကိုၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ ကိုယ့္ရင္ဟာတဒိတ္ဒိတ္
တျငိမ့္ျငိမ့္နဲ႔ သိမ့္ခနဲသိမ့္ခနဲ
ခဏေနရင္တိမ္ညိဳညိဳေတြျပိဳက်လာမွာလို႔သိလည္း အၾကည့္ကိုေရႊ႔မရဘူး
အမွတ္တမဲ့ေမာ့ၾကည့္ရင္း အၾကည့္ဟာ တိမ္ေတြထဲမွာနစ္လို႔
အၾကည့္ကို တိမ္ေတြထဲက ထုတ္မရဘူး
မနက္ခင္းေကာင္းကင္ဟာ တိမ္ညိဳညိဳေတြကိုသယ္ပိုးလို႔
ဘယ္အခ်ိန္ရြာခ်မလဲ မေသခ်ာဘူး
တိမ္ျဖဴျဖဴေတြဟာလည္း တေရြ႔ေရြ႔နဲ႔ေမ်ာလြင့္လို႔
ေလျပည္ေလးတိုက္လိုက္တဲ့ခဏမွာေတာ့
တိမ္ေတြအျပည့္နဲ႔ေကာင္းကင္ဟာကိုယ့္ကိုငံု႔ၾကည့္ေနလားလို႔ေတြးမိတယ္
အမွတ္တမဲ့ၾကည့္မိတဲ့ကိုယ္က လွမ္းလက္စေျခလွမ္းကိုရပ္လို႔
ေျခလွမ္းေတြကိုေရြ႔လို႔မရဘူး
တိမ္ေတြကိုေျခစံုရပ္မၾကည့္ျဖစ္တာဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲလို႔ေတြးရင္း
အေတြးေတြက တိမ္ေတြထဲနစ္လို႔
ကိုယ္ဟာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္မသိလိုက္ဘဲနဲ႔ တစ္ခုခုထဲနစ္လို႔
ကိုယ္မသိလိုက္ဘဲနဲ႔ မသိျခင္းေတြထဲနစ္လို႔
ကိုယ္မသိလိုက္ပါဘဲနဲ႔ ကိုယ္က ေရြ႔လ်ားျခင္းေတြထဲတိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္နစ္လို႔
နစ္ျမဳပ္ေနခဲ့ရတဲ့အေၾကာင္းေတြကို တိမ္ေတြထဲနစ္ေနတဲ့စိတ္ကေနတဆင့္သိလိုက္ရတယ္
ဘယ္လိုမွရုန္းထြက္မရဘူး
ဒီေန႔မွပဲ အမွတ္တမဲ့နဲ႔ တိမ္ေတြကိုၾကည့္မိတယ္
တိမ္ညိဳညိဳ တိမ္ျဖဴျဖဴေတြနဲ႔
တိမ္ေတြဟာသိပ္ထူထပ္ေနလည္း တိမ္ေတြသိပ္လွေၾကာင္းသိလိုက္ရတယ္
ရိုးရိုးေလးညွိဳ႔လိုက္တဲ့တိမ္ေတြထဲမွာ
ကိုယ္က ဘယ္လုိမွရုန္းထြက္မရဘူး ။ ။


စိမ္းျမလင္းသစ္
(27/04/2012)

ၾကယ္ငါး

" အခ်ိန္ေတြကသိပ္ကိုျမန္လြန္းတယ္..။ ျပန္ေတြးၾကည့္လိုက္ရင္ ဂ်က္ေလယာဥ္စီးေနတုန္းမွာ မ်က္လံုးကိုခဏေလးမွိတ္လိုက္မိ

သလိုပဲ.။ ျပန္ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အာရွကိုလြန္ခဲ့ျပီ.."

အဲ့ဒိစကားကိုဆရာေျပာတုန္းက ကၽြန္မနဲ႔ အြန္လိုင္းမွာ စကားေျပာေနတုန္းအခ်ိန္..။ သူ႔ရဲ႔ ရွားရွားပါးပါးအခ်ိန္ေလးထဲကေန ကၽြန္မကိုျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္းျပန္ေျပာေနရင္းက သူ႔စိတ္ေတြလည္း အတိတ္ေတြဆီေရာက္ေနတယ္ထင္တယ္..။ ဆရာ့မ်က္နွာကိုမျမင္ရေပမဲ့ အရင္ကအတိုင္းခပ္တင္းတင္း၊ ခပ္တည္တည္၊ အၾကည့္စူးစူးေတြနဲ႔  နႈတ္ခမ္းေတြကိုမထီမဲ့ျမင္ဟန္ခပ္တြန္႔တြန္႔ေကြးထားဦးမွာပါပဲ။

ဆရာ့နဲ႔ေနာက္ဆံုးေတြ႔တုန္းက သူ႔ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ေတာ့မယ့္ သူခ်စ္ျမတ္နိုးတဲ့ က်ဴရွင္ခန္းေမွာင္ေမွာင္ေလးေရွ႔မွာ ။ မခြဲခ်င္ဘဲခြဲထားခဲ့ရေတာ့မယ့္ဟန္နဲ႔ ခရီးေဆာင္အိတ္ကို ျပင္ေနတဲ့ ဆရာ့ကိုအရင္ဆံုးလွမ္းျမင္ရတယ္..။ အဲ့ဒီေန႔က  ေလဆိပ္ဆင္းေတာ့မယ့္ဆရာ့ကိုမမီေတာ့မွာစိုးရိမ္တဲ့စိတ္နဲ႔  ခဲထူထူလမ္းကို ခလုတ္တိုက္လဲေတာ့မိမတတ္ ဒေရာေသာပါးေလွ်ာက္ရင္း အေျပးအလႊား..။ ဆရာ့အတြက္တစ္ခုခုလုပ္ေပးလိုက္ခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ ဆရာ့အတြက္ဆိုျပီး မနက္အေစာၾကီးကိုယ္တိုင္ေၾကာ္ထားတဲ့ ငါးပိေၾကာ္ကိုအျပည့္အသိပ္ထည့္ထားတဲ့ ပုလင္းေလးကို ဆရာ့ကိုလွမ္းေပးတယ္။ ဒီထက္ပိုျပီး လက္ေဆာင္မေပးနိုင္လိုက္တာ စိတ္မေကာင္းဘူး..။ ဆရာ့အတြက္ လို႔ ေျပာျပီးေပးလိုက္ေတာ့..ဆရာက ျပံဳးျပီလွမ္းယူတယ္။ အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ ဘာခံစားခ်က္မွန္းမသိဘူး.။ ဒီေလာက္အၾကာၾကီးျပန္မေတြ႔ရေတာ့မွာမွန္းလည္းမသိခဲ့ဘူး..။  ကၽြန္မသိပ္ၾကိဳက္တဲ့ ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိကေရးတဲ့ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးျမင့္မားေစရန္သတိျဖင့္ေနထိုင္ျခင္း ဆိုတဲ့စာအုပ္ေလးကို ဆရာ့အတြက္လက္ေဆာင္ဆိုျပီး ကၽြန္မက မရဲတရဲနဲ႔ ေပးေတာ့ ဆရာကေသေသခ်ာခ်ာလွမ္းယူတယ္..။ ၀မ္းသာသြားျပီး ဆရာလိမ္လိမ္မာမာေနေနာ္ လို႔ လႊတ္ခနဲေျပာထြက္သြားေတာ့ ဆရာမ်ားစိတ္ဆိုးသြားမလားလို႔ မရဲတရဲၾကည့္မိေသးတယ္..။ အဲ့ဒီတုန္းက ဆရာက ထံုးစံအတိုင္းခပ္ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ ေအးေအး တဲ့..။ ျပံဳးစိစိနဲ႔ေခါင္းကိုေတာင္လွမ္းပုတ္လိုက္ေသးလားမသိဘူး..။ ကၽြန္မကလည္း ကိုယ့္ဆရာကို လိမ္လိမ္မာမာေနေနာ္လို႔ ေျပာမိတဲ့အထိ ဆရာလုပ္ခ်င္ခဲ့တဲ့လူ..။

အဲ့ဒီတုန္းက ဆရာနဲ႔ ဆရာတပည့္သက္တမ္း ေလးႏွစ္ေလာက္ရွိျပီ.၊ အဲ့ဒီ့အခ်ိန္အထိ ဆရာ့ကို နားမလည္နိုင္ခဲ့ဘူး..။ အခုအခ်ိန္ထိလို႔ေျပာရမလားပဲ..။ ဆရာနဲ႔စသိေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ ၉ တန္းနွစ္..။ အစ္မနဲ႔ သိတဲ့ ဆရာက အိမ္ကိုလာလည္ရင္းနဲ႔ ကၽြန္မကိုသူ႔ေက်ာင္းမွာ FOC ထားမယ္ဆိုျပီးေျပာတယ္..။  အဲ့ဒီေနာက္ေတာ့ သူ႔စာသင္ခန္းေလးဆီမွာ တစ္သက္နဲ႔တစ္ကိုယ္ တစ္ခါမွမတက္ဖူးတဲ့ က်ဴရွင္ဆိုတာၾကီးကိုစတက္တယ္..။ က်ဴရွင္ခန္းေလးက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တစ္ခုရဲ႔အေပၚထပ္..၊ ခန္းမအက်ယ္ၾကီး ။ အျမဲနႈတ္နည္းတဲ့ကၽြန္မကိုဆရာက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ပါ မိတ္ဆက္ေပးတယ္..။ ေနာက္ေတာ့လည္း အဲ့ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အရမ္းကိုခင္ျပီး ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႔ ေလွကားေလးကို တ၀ုန္း၀ုန္းေျပးတက္ေျပးဆင္း..။ ဘိုင္အိုသင္တဲ့ဆရာ့ကို ဘိုင္အိုတင္မကဘူး..စာအေၾကာင္းေပအေၾကာင္း၊ သီခ်င္းေတြအေၾကာင္း၊ ရုပ္ရွင္ေတြအေၾကာင္း..၊ စကားၾကီးစကားက်ယ္ေတြေျပာၾက၊ ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ျငင္းၾကခုန္ၾက၊ ဆရာလုပ္ေပးထားတဲ့ စာသင္ခန္းေလးထဲက ဆရာ့ကိုယ္ပိုင္စာၾကည့္တိုက္ေလး..၊နဲ႔..။ အဲ့ဒီတုန္ကေတာ့ brain storm လုပ္တယ္ဆိုတာကိုနားမလည္္ခဲ့ဘူး..။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ရင္ဆိုင္လာရမယ့္ အနာဂတ္ဆိုတာကို ရင္ခုန္တဲ့စိတ္နဲ႔ တစ္ခါတစ္ခါ မရဲတရဲ လွမ္းၾကည့္..။ အားငယ္စကားေတြေျပာမိတိုင္းဆရာက စာအုပ္ေတြေပးဖတ္တယ္။ သိသိသာသာေရာ မသိမသာေရာ စိတ္အားတက္ၾကြေအာင္လုပ္ေပးခဲ့တာခ်ည့္ပဲ။ အဲ့ဒီတုန္းက ကၽြန္မတို႔ေတြ ၉ တန္း၊ ၁၀ တန္း..။  ဒီလိုနဲ႔..ဆရာ့ရဲ႔ က်ဴရွင္ခန္းေလးက ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ စပ္ကူမက္ကူးလူငယ္ကာလကို အေရာင္တင္ေပးခဲ့ပါတယ္..။

ခုေတာ့ဆရာက သတင္းဌာနတစ္ခုမွာ အစီအစဥ္တင္ဆက္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနျပီ။ အမွန္အတိုင္း၀န္ခံရရင္ ဆရာစာသင္တဲ့ဟန္ကို ဘာပံုၾကီးမွန္းမသိဘူးလို႔ အီလည္လည္ၾကီးေတြးမိခဲ့တာ..အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ သိပ္ပဲမ်ားတာပဲလို႔ သူငယ္ခ်င္းအုပ္စုၾကားထဲမွာအတင္းအုပ္ၾကရင္းေပါ့..။ အမွန္ကေတာ့ဆရာက အဲ့ဒီတုန္းကတည္းက ဇာတိျပခဲ့တာျဖစ္မယ္။ အဲ့ဒီတုန္းက စာသင္တဲ့ဟန္က အခု သတင္းေၾကျငာတဲ့ဟန္အတိုင္းပဲ..။ သိပ္ေတာ့မေျပာင္းလဲဘူး..။ စကားေျပာခပ္ျမန္ျမန္သြက္သြက္။ လက္ကလည္း နိုင္ငံျခားသတင္းဌာနက သတင္းေၾကျငာေနသူတစ္ေယာက္လိုမ်ိဳး လႈပ္ရြျပီးရႈပ္ယွက္ခတ္ေနတာ။ အဲ့ဒီတုန္းကေတာ့ မ်က္စိကိုေနာက္ေနေရာပဲ။ ခုေတာ့ ငါ့ဆရာကြဆိုျပီး ၾကည့္ရတယ္။  ကၽြန္မမွာတပည့္မို႔လို႔လားေတာ့မသိဘူး.. ဆရာသတင္းေၾကျငာတာကုိၾကည့္ရင္း ေၾသာ္..ငါ့ဆရာအရင္ကအတိုင္း ျဖစ္သလိုေနတုန္းပဲ.. ညကဘီယာေသာက္ထားလို႔ မ်က္နွာၾကီးအစ္ေနတာလားမသိဘူး..အင္း....လက္မမွာလည္းကြင္းၾကီးစြပ္ထားေသးတယ္..အသက္ကၾကီးျပီ ခုခ်ိန္ထိ လူငယ္လုပ္တုန္းပဲ..  စသျဖင့္ ခ်စ္စနိုးနဲ႔စိတ္ထဲကေ၀ဖန္မိတာအၾကိမ္ၾကိမ္။

ဆရာ့စတိုင္နဲ႔ပတ္သတ္ျပီး မွတ္မွတ္ရရျဖစ္ရပ္ေတြရွိေသးတယ္..။ ပထမဆံုးစေတြ႔တုန္းကေတာ့ က်ဴရွင္ဆရာပီပီ လယ္ကတံုးအက်ီ္အျဖဴ၊ ပုဆိုးကိုအရွည္ၾကီး၀တ္ျပီး လက္မွာလည္းမွတ္စုစာအုပ္ထူထူတစ္အုပ္၊ ဖတ္လက္စ စာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔၊ မ်က္မွန္တပ္တယ္။ ဆံပင္ကိုဆီရႊဲရႊဲလိမ္းျပီးေတာ့တစ္ခါတေလ စီးကရက္တစ္လိပ္ကိုခဲထားေသးတယ္.။ ဆရာ့မ်ားစာသင္ခန္းမွာေတြ႔လိုက္ရင္အျမဲတမ္းသုတ္သီးသုတ္ျပာနဲ႔။ သင္လိုက္ရတဲ့စာသင္ခန္းေတြလည္းမနည္းဘူး။ ဆရာ့မုိ႔လို႔ သူေဌးလည္းမျဖစ္ဘူး။ အျမဲတမ္း သူ႔က်ဴရွင္ခန္းမမွာပဲအိပ္ ၊ တကယ့္ကို ျဖစ္သလိုေန ျဖစ္သလိုစား၊ တစ္ခါတစ္ခါမ်ား ဆရာစားရင္ က်ဴရွင္ေအာက္ထပ္ဆိုင္ကမွာတဲ့ ေျမပဲ၊ၾကက္သြန္ေၾကာ္နဲ႔ဆီဆမ္းဆားျဖဴး ထမင္းကိုစားတယ္။ ဒါေပမဲ့ စာသင္ေက်ာင္းတိုင္းမွာ သင္တန္းေၾကးမယူဘဲ သင္ေပးခဲ့တာေတြေၾကာင့္ ဘာပဲေျပာေျပာ သူ႔ဆီမွာ တပည့္ေတြေတာ့သိပ္ေပါတယ္။ သူ႔ကိုယ္ပိုင္စာသင္ခန္းေလးမွာလည္း စာၾကည့္တိုက္အေသးေလးတစ္ခုလုပ္ေပးျပီးေတာ့ တပည့္ေတြကိုစာဖတ္၀ါသနာပါေအာင္လုပ္ေပးပါေသးတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ေလၾကီးေလက်ယ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ေျပာခဲ့တာထင္တယ္လို႔  မၾကာမၾကာေတြးမိတယ္။ ၁၀ တန္းစာသင္ခန္းထဲမွာ ေမးမိတဲ့ ေမးခြန္းေတြေၾကာင့္ ရူပေဗဒဆရာ စိတ္ညစ္ရတာအခါခါ။ အဂၤလိပ္စာဆရာကို မနက္ဆိုရင္ အခန္းအျပင္ကေနေအာ္ေခၚ အတင္းနႈိးျပီးစာသင္ခိုင္းရတယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ဆရာတို႔ေက်းဇူးနဲ႔ ေအာင္ခဲ့ၾကတာပါပဲ။ ဆရာ့မို႔လို႔ စာေမးပြဲ မေျဖခင္ညမွာ သူ႔တပည့္ေတြကိုစိတ္မခ်နိုင္ဘဲ အိမ္ေပါက္ေစ့ လိုက္ၾကည့္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြစံုမွ ျပန္ေျပာၾကေတာ့သိရတယ္။ ၁၀ တန္းျပီးေတာ့ ဆရာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ခဏအဆက္အသြယ္ျပတ္သြားေသးတယ္။ ျပန္ေတြ႔ေတာ့ ဆရာက က်ဴရွင္ခန္းေလးေနရာေျပာင္းျပီးျပီ။ က်ဴရွင္ခန္းေနရာလည္းေျပာင္း၊ လူလည္းစတိုင္ေျပာင္းပဲ။ အရင္ကလယ္ကတံုးအျဖဴနဲ႔ ပုဆိုးနဲ႔ဆရာက ဆိုင္ကယ္တဖုန္းဖုန္းနဲ႔ ၊ တစ္ခါတေလ ပုဆိုး၊ တစ္ခါတေလ ေဘာင္းဘီနဲ႔ ဆိုင္ကယ္ၾကီးတဖုန္းဖုန္းနဲ႔။ အဲ့ဒီတုန္းကရန္ကုန္မွာဆိုင္ကယ္စီးလို႔ရေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဆရာ့ဆိုင္ကယ္ကိုမေတြ႔မိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ပုဆိုး၀တ္တာမေတြ႔ရေတာ့ဘဲ ေဘာင္းဘီတိုၾကီးနဲ႔ ။ အဲ- ဘာစိတ္ကူးလည္းေတာ့မသိဘူး.. လက္မွာ တုတ္တစ္ေခ်ာင္း ကိုင္ထားတာေတြ႔ေတြ႔လာတယ္။ ရိုက္ေတာ့မရိုက္ပါဘူး။ တစ္ခါကဆရာ့ကိုလွမ္းျမင္ေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သြားတာထင္တယ္။ အေပၚပိုင္းက စြပ္ၾကယ္၊ ေအာက္က ေဘာင္းဘီတို၊ လက္မွာ ၾကိမ္လံုးနဲ႔။ ေကာင္းေကာင္းသြားတာမဟုတ္ဘူး။ ၾကိမ္လံုးကို တစ္ခ်က္ခ်က္ အမွတ္တမဲ့ လႊဲလႊဲသြားေသးတယ္။ ဆရာ့မို႔လို႔ အဲ့လိုထူးျခားေနတာထင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာအေၾကာင္းအရာေတြက ဆရာ့ကိုဒီေလာက္ထိေျပာင္းလဲသြားေစလဲေတာ့ မေတြးတတ္ခဲ့ပါဘူး။ အမွန္က အဆင္မေျပတဲ့အခိုက္အတန္႔ကာလေတြကို တစ္ေယာက္တည္းက်ိတ္ျပီးျဖတ္သန္းခဲ့ရတာျဖစ္မယ္လို႔ ေနာက္ပိုင္းမွေတြးမိခဲ့ပါတယ္။

၉ တန္း၊ ၁၀ တန္းေလာက္က မွတ္မွတ္ရရ ကြန္ျပဴတာဆိုတာၾကည့္ခ်င္ရင္ မဂၢဇင္းေတြထဲက ဓာတ္ပံုေတြကိုျပဴးျပဲၾကည့္ရတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ကြန္ျပဴတာခန္းဆိုတာရွိေပမဲ့ မီးမလာတဲ့အခန္းထဲမွာ ေမွာင္ေမွာင္နဲ႔မည္းမည္းမို႔လို႔ မွန္ျပတင္းေပါက္ကေန ေသေသခ်ာခ်ာ ေခ်ာင္းၾကည့္တာေတာင္ သိပ္မျမင္ရဘူး။ စိတ္ထဲမယ္ ကြန္ျပဴတာဆိုတာၾကီးကုိ လက္နဲ႔ကိုင္ၾကည့္ရင္ဓာတ္လိုက္မလားထင္တာ။ ၁၀တန္းေအာင္ျပီးစမွာ ဆရာက ကြန္ျပဴတာေလးတစ္လံုးကို စာသင္ခန္းေပၚတင္လာတယ္။ စာၾကည့္တိုက္ေလးေဘးမွာထားတယ္။ ျပီးေတာ့ လြယ္ကူေလ့လာကြန္ျပဴတာဆိုတဲ့စာအုပ္ေလးရယ္၊ အျခားကိုယ္တိုင္ေလ့လာလို႔ရတဲ့ စာအုပ္ေလးေတြရယ္ ယူလာတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ကစျပီး ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္ အဲ့ဒီနားမွာတ၀ဲ၀ဲပဲ။ ေနာက္ေတာ့လည္း ဆရာ့ေရွ႔မွာ ေလ့က်င့္ခန္းေလးေတြလုပ္လိုက္ အလစ္မွာ ဂိမ္း ေဆာ့လိုက္နဲ႔ ။ အဲ့ဒီတုန္းက ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြကို အားလပ္ခ်ိန္မွာ သူ႔ေက်ာင္းသားေတြကိုစာျပန္ျပဖို႔ေခၚထားတာ။ ျပီးရင္ ကြန္ျပဴတာေလ့လာ၊ စာအုပ္ဖတ္ေပါ့ေလ။ ကၽြန္မတို႔ကလည္း ေက်ာင္းသားေတြကိုစာရွင္းျပ၊ ျပီးရင္ ဂိမ္းေဆာ့။ ေနာက္ပိုင္းဆရာ့ေက်းဇူးနဲ႔ ကိုယ့္စရိတ္ကိုယ္ရွာျပီး ေက်ာင္းျပီးတဲ့အထိ တက္နိုင္ခဲ့တယ္။

တကယ္ေတာ့ ဆရာက ကၽြန္မဘ၀ရဲ႔ ေက်းဇူးရွင္ဆိုတာ ခဏခဏျပန္ျပန္ေတြးမိတာအခါခါပါ။ ဆရာက မၾကာခဏေျပာျပဖူးတာက သဲေသာင္ေပၚတင္ေနတဲ့ ၾကယ္ငါးေလးေတြကို လူတစ္ေယာက္က ပင္လယ္ထဲျပန္ပစ္ခ်ေပးတဲ့ဇာတ္လမ္းေလးအေၾကာင္း။ ဆရာကၾကယ္ငါးေတြကို ပင္လယ္ထဲျပန္ပစ္ခ်ေပးခ်င္တဲ့သူ။ အဲ့လိုပစ္ခ်နိုင္ဖို႔အတြက္ စာၾကည့္ခန္းေလးေတြ ပညာဒါနစာသင္ေက်ာင္းေလးေတြကိုတစ္နုိင္တစ္ပိုင္လုပ္တယ္။ လူငယ္ေျခစမ္းဖို႔ ကြင္းဖန္တီးေပးတယ္။ တပည့္ေတြကိုလည္း၀ိုင္းကူခိုင္းတယ္။ ဆရာကိုယ္တိုင္ကိုက ေျမာက္ဥကၠလာက နာမည္ၾကီးပညာဒါန စာသင္ေက်ာင္းမွာ ဘာသာျခားစကားေတြကိုသင္ဖူးေတာ့ ဒီလိုေက်ာင္းေတြရဲ႔ အက်ိဳးေက်းဇူးကိုေကာင္းေကာင္းသိျပီး သူကိုယ္တိုင္ဦးစီးျပီးလုပ္ရွာတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူဦးတည္ျပီးဖြင့္ခဲ့တာက အတန္းေက်ာင္းပညာဒါနေတြ။ ေနာက္ျပီးေတာ့ အပင္ပန္းခံျပီးဖြင့္တာက ညေက်ာင္း။ အလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔သူေတြအတြက္ စာေမးပြဲျပန္ေျဖလို႔ရေအာင္။ ဒီၾကားထဲ မဂၢဇင္းေတြမွာေဆာင္းပါးေတြ ကဗ်ာေတြ ေရးေသးတယ္။ သူ႔မွာတစ္ခါတစ္ခါအိပ္ခ်ိန္ေတာင္ရွိပံုမရဘူး။ မ်က္တြင္းကေဟာက္ပက္န႔ဲ။ ဒါေပမဲ့ အျမဲတမ္းတက္ၾကြေနတာပဲ။  အဲ့ဒီလိုဆရာက နိုင္ငံျခားကိုအျပီးသြားမယ္ဆိုေတာ့ အံ့အားသင့္ရတယ္။ ဘာကမ်ားဆ၇ာ့ရဲ႔စိတ္ေတြကို ေျပာင္းလဲေစခဲ့တာလဲ။ ဆရာ့ရဲ႔ ၾကယ္ငါးေတြကို ထားခဲ့ျပီလားလို႔ ေမးခ်င္ခဲ့မိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဆရာ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္ေတြရွိလဲ၊ ဘာေတြဆက္လုပ္မွာလဲ၊ စသျဖင့္ ေမးခဲ့ဖို႔ေကာင္းတာ။ ဒါေပမဲ့ ဘာျဖစ္လို႔မွန္းမသိဘူး။ ဆရာ့ကိုဘာဆိုဘာမွ မေမးခဲ့ဘူး။ ဆရာကလည္း ဘာကိုမွ မေျပာခဲ့ဘူး။ တကယ့္ကို တိတ္တိတ္ဆိတ္ပဲ။ အကုန္လံုး တကြဲတျပားနဲ႔ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္  ေရြ႔လ်ားခဲ့ၾကတယ္.။

ေနာက္ေတာ့ဆရာ့ကို သတင္းဌာနတစ္ခုမွာအစီအစဥ္တင္ဆက္သူအျဖစ္ျပန္ေတြ႔ရတယ္။ ဂ်ီေတာ့ခ္မွာ အင္ဗိုက္လုပ္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းလက္ခံျပီး၀မ္းသာအားရနဲ႔စကားေတြလွမ္းေျပာတယ္။ ဆရာက အရင္လိုျဖစ္သလိုေနတုန္းပဲ။ အရင္တုန္းက အိပ္မက္ေတြေနာက္ကိုလုိက္ ေနတုန္းပဲလား။ အဲဒီေမးခြန္းေတြကို ေနာက္မွေမး အခုမေမးနဲ႔ဦး လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေျဖသိမ့္ျပီး သာေၾကာင္းမာေၾကာင္းေတြ အရင္ေမးရတယ္။ ဆရာက အစီအစဥ္တစ္ခုလုပ္ေနရင္းတန္းလန္းနဲ႔မို႔လို႔ စကားစကိုျဖတ္လိုက္ရတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ဂ်ီေတာ့ခ္ မီးလံုးေလးလင္းလာတာေတြ႔မွပဲ ေမးရေတာ့မယ္.. ၾကယ္ငါးေလးေတြကို အရင္ကလို ပင္လယ္ထဲပစ္ခ်တုန္းပဲလား။ အရင္ကထက္ပိုျပီးပစ္ခ်နိုင္ရဲ႔လားလို႔ ေမးခ်င္ပါေသးတယ္..။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကုိက ဆရာ ပစ္ခ်ေပးခဲ့တဲ့ ၾကယ္ငါးေလးမဟုတ္လား..။

စိမ္းျမလင္းသစ္

17/04/2012

အဖ်ား

ေခါင္းကိုက္တယ္ စိတ္ရႈပ္တယ္
ဒီမိန္းမက မင္းတို႔ေျပာတဲ့အတိုင္း အသည္းမာတယ္
ခံစားခ်က္ေတြကိုညာတယ္
မထင္ရင္မထင္သလို မထီတရီၾကည့္ပစ္လိုက္ဖို႔အမွတ္သညာပါတယ္

အရာရာကို က်ိတ္ခံစားပစ္ဖို႔လြယ္သလို
အထင္လြဲခံပစ္ဖို႔၀န္မေလးဘူး
အစိုင္အခဲၾကီးလြန္းေတာ့ အန္ထုတ္ပစ္လို႔မရဘူး
ေ၀းလည္းေ၀းပါတယ္
နီးလည္းနီးပါတယ္
လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ျပစရာအေၾကာင္းအရာေတြကလည္းမ်ားပါတယ္
လြဲေခ်ာ္ျခင္းေတြမ်ားတဲ့အခါ
တစ္ခါတေလ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဟားပါတယ္။
တံုဏွိဘာေ၀မ်က္နွာထားနဲ႔
မသိသလိုသိသလိုအထာနဲ႔
ကလိသလို ရိသလိုအျပံဳးတစ္ခုခ်မ္းသာတယ္။
အခုအခ်ိန္မွာ
ခံစားခ်က္အေၾကာင္းမေျပာဘူး
မ်က္ရည္ခံမထိုးဘူး
မၾကာခဏ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေလွာင္ရယ္ရယ္ျခင္းတစ္မ်ိဳးကို
အသက္ကယ္ေဆးအျဖစ္မွီ၀ဲပါတယ္
အျဖစ္အပ်က္တိုင္းဟာ
အေႏွာင့္အသြားမလြတ္ဘူး
အမွတ္လည္းမမွားဘူး။
အမွန္တရားလည္းမဟုတ္ဘူး။
လက္ေတြ႔လည္းမက်ဘူး
အိပ္မက္လည္းမဆန္ဘူး။

စိမ္းျမလင္းသစ္
29/03/2012

ဂါထာ

လက္ေတြ႔ .. လက္ေတြ႔..
အသက္ကိုေငြ႔ေငြ႔ကေလးရွဴ

ေသခ်ာျခင္းမေသခ်ာျခင္း ေတြေ၀ဒိြဟျဖစ္ျခင္း
အမွားလားအမွန္လားသိပ္မစဥ္းစားနဲ႔
ဥာဏ္နည္းသူရဲ႔လမ္းအတိုင္း ေခါင္းကိုရမ္း

ရွိတယ္ သိတယ္
ျဖစ္မယ္ ပ်က္မယ္

အရာရာဘာကိုမွမျငင္းနဲ႔ မေတာင္းနဲ႔
ျပီးရင္လည္းျပီးသြားမွာပဲ
ဒါဟာခဏတာ
ဒီညေနေတြဟာမၾကာမၾကာဖ်ားေနတယ္ဘယ္သူေျပာလဲ

ဘယ္ကိုလည္းမၾကည့္နဲ႔ ညာကိုလည္းမၾကည့္နဲ႔
လက္ေတြ႔ လက္ေတြ႔ ...
အသက္ကိုေငြ႔ေငြ႔ေလးရွဴျပီး ေရွ႔ကိုလွမ္း..။   ။



စိမ္းျမလင္းသစ္
(27/03/2012)

" ေသခ်ာပါတယ္..ဒါဟာ ေရာဂါပဲ "

မိုးလင္းကတည္းက
အရင္က အရွင္းၾကီးမသိခဲ့တဲ့အတိုင္း
ဘ၀ဟာ ဒီလိုခ်ည့္ပဲလို႔ ထပ္ျပန္တလဲလဲေရရြတ္ေနခဲ့ရ
ေရာဂါ...။


ေနာက္က်ခဲ့ျပီဆိုလည္း သိခြင့္ေတာ့ရွိရမယ္
ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ သစ္ရြက္ငယ္ေပၚက ႏွင္းရည္စက္ကေလး
ေလတိုက္တိုင္းလြင့္၀ဲရာမို႔
တဖ်ပ္ဖ်ပ္လင္းလက္ရတာ ေမာလြန္းတယ္..။


ဖ်ားေနက်နာေနက် ကံတရားပါ
တစ္ရံတစ္ဆစ္ကေလးရယ္မွ မျဖစ္နိုင္ေတာ့ပါဘူးလို႔
အရင္ကေတြးမိခဲ့သလိုေလး
ျပန္ေတြးမိခဲ့ဖို႔ေကာင္းပါရဲ႔..။


အခုေတာ့
အထားအသိုေတြ အံလြဲ
အက်နာခဲ့ရတာပဲရယ္လို႔မျပတ္တမ္းေတြး
အေျဖကိုသိတယ္...
တကယ္ပဲ..ကိုယ္က တစ္ကေနျပန္မစခ်င္ေတာ့ရံု..။


အမွန္အတိုင္းျမင္ရာ
မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္တိုင္းဟာ အေမွာင္ဘက္ျခမ္းခ်ည့္
တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ဆိုတဲ့အေတြးေတြမွာ အျမဲတမ္းပဲ
သိပ္ကို ေသာက္ေရးေသာက္ရာမပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔ပဲ ခ်ာခ်ာလည္..။  ။




စိမ္းျမလင္းသစ္
(03/01/2012)

“ေပါင္မုန္႔ဟာ ေပါင္မုန္႔ပဲ..ေပါင္မုန္႔ကိုေပါင္မုန္႔ထက္ပိုျပီးေမွ်ာ္လင့္လို႔မရဘူး...”

(ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး..အရင္ကေရးဖူးတဲ့ ရယ္စရာအေဟာင္းေလးကို အမွတ္တရျပန္တင္မိတာပါ...း) )

သင္ခန္းစာအၾကီးၾကီး

သင္ခန္းစာအၾကီးၾကီး
မၾကည့္နိုင္ေတာ့လို႔မ်က္လံုးကိုမွိတ္လိုက္ရ ။

သင္ခန္းစာအၾကီးၾကီး
မနက္မိုးလင္းကတည္းက တစ္စံုတစ္ခုကိုထိတ္လန္႔ေနရ ။

သင္ခန္းစာအၾကီးၾကီး
မဆန္႔ေတာ့လို႔ ရင္ဘတ္ကေနျပန္အန္ထြက္တယ္ ။

သင္ခန္းစာအၾကီးၾကီး
က်ေနာ့္စိတ္၀ိညာဥ္ကေလးဟာတဆတ္ဆတ္တုန္ခါလို႔ ။

သင္ခန္းစာအၾကီးၾကီး
အသံလိႈ္င္းေတြကိုရိုက္ခတ္သြားတယ္ ။

သင္ခန္းစာအၾကီးၾကီး
ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွာတနင့္တပိုးနဲ႔.. ။

သင္ခန္းစာအၾကီးၾကီး
ၾကည့္လိုက္တိုင္းျမင္ရာ...က်ေနာ့္မ်က္လံုးေတြကိုပိတ္ကာလို႔..။

သင္ခန္းစာအၾကီးၾကီး
မေတြးခ်င္ဘဲေတြးေနရတဲ့ အေၾကာင္းအရာ..။

သင္ခန္းစာအၾကီးၾကီး
ေက်ာရိုးတစ္ေလွ်ာက္ ေအးစိမ့္ပ်ံ႔ႏွ႔ံ..။

သင္ခန္းစာအၾကီးၾကီး
က်ေနာ့္ေန႔ရက္ ေရွ႔အနာဂတ္ေတြမွာ ေရာက္လာဦးမလား.လို႔။

သင္ခန္းစာအၾကီးၾကီး
ဒါဟာ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်ယူခဲ့မိတဲ့သင္ခန္းစာ..။  ။



စိမ္းျမလင္းသစ္
(07/12/2011)

ဆက္ရန္ရွိေနဆဲခရီးက ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္...

ခုလတ္တေလာမွာ ျပီးဆံုးသြားေတာ့မယ့္ နွစ္ကာလတစ္ခုအေၾကာင္းဟာ ရုတ္တရက္ဆိုသလိုပဲ

ေခါင္းထဲကိုေရာက္လာပါတယ္..။ လက္ရွိေနထိုင္ေနတဲ့ နွစ္ကာလတစ္ခုဟာ ရင္းနွီးကၽြမ္း၀င္ျပီးသားလူတစ္ေယာက္ ကိုယ့္အနားက မသိလိုက္မသိဘာသာနဲ႔ တိတ္တဆိတ္ထြက္ခြာသြားေတာ့မယ့္အေၾကာင္းကို သြားရင္းလာရင္း နဲ႔ၾကားေနမိလို႔ပါပဲ..။ အျမဲေတြ႔ေနက် မ်က္မွန္းတန္းရင္းႏွီးေနက် ျဖစ္တဲ့ အိမ္နီးခ်င္း တစ္ေယာက္ အိမ္ေျပာင္းသြားေတာ့မယ္ဆိုတာ ရုတ္တရက္သိလိုက္ရမွ

 လႈိက္ခနဲစိတ္၀င္စားသြားမိသလိုမ်ိဳး ျဖတ္သန္းသြားမိတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္က ခရစ္စမတ္ထီးရွဴးပင္ေလးေတြ နဲ႔ ခရစ္စမတ္သီခ်င္းတီးလံုးသံေတြကိုၾကားလိုက္ရတဲ့အခါ၊ ေရွာ့ပင္းေမာတေလွ်ာက္ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ခရစ္စမတ္အလွဆင္ပစၥည္းေလးေတြကို  ျမင္လိုက္ရတဲ့အခါ သိပ္မၾကာခင္ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ရေတာ့မယ့္ႏွစ္ကာလေလးအေၾကာင္းကို

ေသေသခ်ာခ်ာကိုပဲစိတ္၀င္စားသြားမိပါတယ္။ ဒီနွစ္ကာလေလးအတြင္းမွာ ဘာေတြလုပ္ခဲ့သလဲ..၊ ဘယ္လိုေတြျဖတ္သန္းခဲ့ရသလဲဆိုတာေတြဟာ တစ္ခါတခါ မွတ္မွတ္ရရ၊ တစ္ခါတခါ တမင္တကာ လႊတ္ခ်. နဲ႔ ေန႔ရက္ေတြဟာ မႈန္တလွည့္ျပာတရီခ်ည့္ ပါပဲ။ လူဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တည့္တည့့္ျပန္မၾကည့္ရဲတာကလြဲရင္ က်န္တာအကုန္ စိတ္၀င္စားတတ္တယ္ဆိုတာ ကုန္လြန္ေတာ့မယ့္နွစ္ကာလအေၾကာင္းစဥ္းစားလိုက္မိတဲ့အခါမွ ကၽြန္မ အေသအခ်ာနားလည္လက္ခံမိပါတယ္။ ပိုင္ဆိုင္ေနရတုန္းကတန္ဖိုးထားရမွန္းမသိဘူး..၊ ဆံုးရွံဳးရခါနီးက်မွ တန္ဖိုးၾကီးတယ္ ဆိုတဲ့ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ စာသားေလးဟာလည္းေခါင္းထဲမွာလက္ခနဲ လင္းခနဲ..။

ခ်န္ခဲ့ရမယ့္အတိတ္ကာလအေၾကာင္းကိုျပန္စဥ္းစားလိုက္ရင္ ဘာကို၀မ္းနည္းမွန္းမသိ၀မ္းနည္းလာရပါတယ္.။

အခုျပန္စဥ္းစားလိုက္မိရင္ တကယ့္ကိုဘာမွမၾကာခဲ့ဘူးလို႔ထင္ရတဲ့ ကာလအပိုင္းအျခားေလးကို ျဖတ္သန္း

ခဲ့ရစဥ္တုန္းက ေသြးပ်က္တုန္လႈပ္စြာနဲ႔ အခ်ိန္ေတြအျမန္ကုန္လြန္ေစခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ အားတင္း႔ျဖတ္သန္းေနခဲ့ရတာကို မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ အိမ္အျပန္လမ္းေတြမွာ အခ်ိန္ျပည့္လို္လုိရြာေနတတ္တဲ့မိုးစက္ေတြနဲ႔ ေအးစက္ေနခဲ့ျပီး ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းေနထိုင္ခြင့္ရတာမဟုတ္တဲ့ အခန္းေလးထဲမွာ အရင္က ကိုယ္မသိခဲ့ဖူးတဲ့ အခန္းေဖာ္မိန္းကေလးနဲ႔ အတူတူ စကားတစ္ခြန္း၊အျပံဳးတစ္ခ်က္

မပါဘဲ ေျခာက္ကပ္စြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရဖူးပါတယ္.။ တစ္ကိုယ္တည္းေခ်ာက္ခ်ားခဲ့တဲ့ (ေခ်ာက္ခ်ားတယ္လို႔

ထင္ခဲ့ရတဲ့) ေန႔ရက္ေပါင္းမ်ားစြာဟာ ထိုအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ေသြးပ်က္ဖြယ္ေျခာက္လွန္႔ခဲ့ပါေသးတယ္..။ ပစၥဳပၸန္ကေနေျပးထြက္ခ်င္ေနတဲ့စိတ္က အေ၀းမွာရွိေနတဲ့ ေႏြးေထြးျခင္းေတြျပည့္ႏွက္ေနမယ့္ အိမ္ကေလး

ကိုျပန္ေရာက္ေနတာကမ်ားပါတယ္.။ ဘ၀ကိုတစ္ေယာက္တည္းရပ္တည္ရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အေတြးဟာ 25နွစ္ဆိုတဲ့အသက္အရြယ္ထိ မရင့္က်က္ မေထာင္မတ္နိုင္ေသးတဲ့ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ကို ေျခာက္လွန္႔ေနသလိုပါပဲ..။ အသက္ကို ခပ္ျပင္ျပင္းရႈိက္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခဏခဏ  ျပန္အားတင္းထားရတဲ့ရက္ေတြထဲမွာ တကယ့္ကိုပဲအသားတက်ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္..။ တစ္ခါတရံ ဘာေၾကာင့္မ်ား ေအးစက္ေျခာက္ေသြ႔တဲ့အရပ္ဆီကို လာခ်င္ခဲ့ရတာလဲလို႕႔

႔ေတြးမိခဲ့ရတာလည္း မၾကာခဏပါပဲ။ တကယ္ဆိုရင္ ကုန္လြန္ခဲ့တဲ့ မနွစ္ကခရစ္စမတ္ဟာ ျပန္မေတြးခ်င္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ေအးစိမ့္ ေသြ႔ေျခာက္ခဲ့ပါတယ္..။

မွတ္မွတ္ရရပါပဲ..။ စိတ္သက္သာရာရမလားဆိုတဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ အိမ္ကိုလြမ္းတဲ့ အလြမ္းေတြကိုေပြ႔ပိုက္ျပီး

ျပီးခဲ့တဲ့ခရစ္စမတ္ေန႔မွာ  တစ္ေယာက္တည္း အျပင္ကိုထြက္လည္ခဲ့မိပါတယ္..။ မိမိကိုယ္တိုင္ဆီကေျပးထြက္ ခ်င္ေနတဲ့စိတ္နဲ႔ ကိုယ္မဟုတ္တဲ့လူေတြအကိုန္လံုးကို လိုက္ၾကည့္္မိတယ္.။ေပ်ာ္ရႊင္စြာသီဆိုေနၾကတဲ့

သီခ်င္းသံေတြ၊ မီးေရာင္စံုနဲ႔ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြ၊ ၾကည္နူးစဖြယ္ကေလးငယ္ေတြရဲ႔ရယ္သံေတြ၊ ၾကည္နူးစြာနဲ႔ မီးေရာင္စံုေအာက္မွာ လက္တြဲေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကတဲ့ ခ်စ္သူေတြ၊ ဆြတ္ပ်ံ႕ၾကည္နူးဖြယ္ မိသားစုစံုစံုညီညီရယ္ေမာသံေတြဟာ ကၽြန္မရင္ကိုတည့္တည့္ထိမွန္ပါတယ္။ အိမ္ကို ဖုန္းမဆက္ျဖစ္ေအာင္ အားတင္း ထားတဲ့ၾကားက အသားက်ေနတဲ့လက္ေတြက ႏွိပ္ေနက်ဖုန္းနံပါတ္ကို နွိပ္မိသြားတဲ့အခါ ၾကားေနက် ေမေမ့ရဲ႕စကားသံံခပ္တိုးတိုးက  ကၽြန္မကို MRT ေပၚမွာ မ်က္ရည္က်ေစခဲ့ပါတယ္။ အားနည္းသူအတြက္ေသြးပ်က္ဖြယ္..။ ေႏြတစ္လွည့္ မိုးတလွည့္ ၾကီးစိုးေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ဟာ ကၽြန္မကို ခပ္တိုးတိုးစိန္ေခၚေနခဲ့ပါတယ္။ ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္ပစ္ခ်င္တဲ့စိတ္တစ္၀က္၊ မြန္းက်ပ္ေနတဲ့စိတ္တစ္၀က္ တို႔ဟာ ခဏတာလြတ္ေျမာက္ေစနိုင္တဲ့ စိတ္ရဲ႔ ျပတင္းတံခါးေတြကို ရွာေဖြေနေတာ့တာပါပဲ..။ ကၽြန္မအတြက္ မိသားစု၊ ကိုယ့္၀န္းက်င္အသိုင္းအ၀န္းနဲ႔ တကယ့္ကိုနီးနီးေလးလို႔ထင္ရမယ့္ ပတ္၀န္းက်င္ေလးတစ္ခုကို ဖန္တီးပစ္ခဲ့မိပါတယ္..။

အရင္းႏွီးဆံုး(လို႔) ခံစားရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအနည္းငယ္ရွိတဲ့ အီးေမးလ္အေကာင့္ေလးထဲကေန သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြနဲ႔ မိသားစုေတြကို အားလပ္ခ်ိန္တိုင္း အျမဲေခ်ာင္းၾကည့္ေနခဲ့မိတယ္..။ ေဖ့စ္ဘြတ္အေကာင့္ေလးကေန သူငယ္ခ်င္း

ေတြကိုၾကည့္ရပါတယ္..။ ခံစားရသမွ်ကို စကားလံုးေတြနဲ႔ဖြဲ႔သီပစ္ခဲ့ပါတယ္..။ မိမိကိုယ္ကို ကေလးဆန္လြန္းလွခ်ည့္လို႔္ မေတြးရက္ေလာက္ေအာင္ စိတ္သက္သာရာရခဲ့ရပါတယ္..။

အဲ့ဒီအခ်ိန္ကာလေတြကို ခုအခ်ိန္ျပန္ေတြးလိုက္တဲ့အခါ တကယ့္ကိုခဏေလးပါပဲ..။ ခိုင္မာတယ္လို႔ထင္ရသမွ်အရာေတြဟာ အရိပ္မွ်သာျဖစ္ျပီး စိတ္ဟာ  ပတ္သတ္မႈေပါင္းမ်ားစြာကို ၾကိဳးလိုခ်ည္ခဲ့မိတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကိုလည္း ကၽြန္မကိုသင္ၾကားခံခဲ့ရျပန္ပါတယ္။  အစ္ကိုတစ္ေယာက္လို ခင္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ကၽြန္မကိုေျပာဖူးပါတယ္.. ကၽြန္မတို႔ဟာ သူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္ေရာ၊ ေမာင္နွမသံေယာဇဥ္ပါ ခိုင္မာတဲ့အတြက္ ကၽြန္မကို ဘာမွအားမငယ္ေစဖို႔ေျပာတုန္းက ကၽြန္မ ျပံဳးမိခဲ့ပါေသးတယ္..။ တကယ္ဆိုရင္ စကားလံုးမွန္သမွ်ဟာ သိပ္ကိုအေငြ႔ပ်ံလြယ္တတ္ေၾကာင္းသင္ခန္းစာတစ္ခုကိုကၽြန္မသင္ယူရေတာ့မယ္မွန္း အဲ့ဒီတုန္းကမသိခဲ့လိုက္ပါဘူး..။ ခင္မင္ရင္းနွီးျပီးခဲ့ျပီးသားလူေတြကို အားကိုးမွီတြယ္ခ်င္တဲ့စိတ္ဟာ ရုတ္တရက္ဆိုသလို ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုေျပာင္းလဲသြားပါတယ္..။ ေအးေအးစက္စက္နဲ႔ မိုးေတြရြာတဲ့တစ္ရက္မွာပဲ ဘာမဟုတ္တဲ့ (သိပ္မမွတ္မိေတာ့တဲ့) အေၾကာင္းအရာတစ္ခုေအာက္မွာ သံေယာဇဥ္ဟာ ခ်က္ခ်င္း အေငြ႔ပ်ံ သြား ပါေတာ့ တယ္.။ ကၽြန္မဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုကလြဲရင္ ဘာကိုမွအယံုအၾကည္မရွိေတာ့ပါဘူး..။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းက Idiots အဖြဲ႔ရဲ႔ မင္းအတြက္ မင္းရွိတယ္ဆိုတဲ့သီခ်င္း အခန္းထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္းရွိခ်ိန္မွာ အက်ယ္ၾကီးဖြင့္ျပီး လုိက္ဆိုရတာ သိပ္ကိုႏွစ္ျခိဳက္ခဲ့ပါတယ္..။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းစိတ္ရဲ႔ျပတင္းတံခါး လို႔ ကိုယ့္ဖာသာ နာမည္ တပ္ထားတဲ့အရာေတြကို အျပီးအပိုင္ပိတ္ပစ္ခဲ့ပါေတာ့တယ္..

ထြက္ေပါက္တစ္ခုတစ္ေလအတြက္ စကားလံုးေတြမွာခံစားခ်က္ေတြလိမ္းျခယ္ရင္း စာစုေလးတစ္ခ်ိဳ႔တေလ

ေရးပါတယ္..။ ဘယ္သူ႔အတြက္မွမဟုတ္တဲ့ ကၽြန္မအတြက္သီးသန္႔ ဘေလာ့ေနရာေလးတစ္ခုကိုဖန္တီးျပီး ၾကည္နူးဖြယ္စိတ္ကိုေမြးျမဴရပါတယ္။ အားလပ္ရက္ေတြကို အြန္လိုင္းရုပ္ရွင္ေတြနဲ႔ သီခ်င္းသံေတြနဲ႔ အားျဖည့္ပါတယ္။ စိုစိုေျပေျပဆိုတဲ့ စာသားကို ကၽြန္မ ရပ္တန္႔ျပီးမေငးေမာေတာ့ပါဘူး။ ရသေလာက္အတိုင္းအတာတစ္ခုအတြင္းမွာ တတ္နိုင္သမွ် သီခ်င္း ေတြ ဆိုျပီး နိုင္သေလာက္ျပံဳးပစ္ပါေတာ့တယ္..။ စိမ္းလန္းစိုေျပဖို႔ ၊ အထီးက်န္မႈကို ေခါင္းထဲမ၀င္ဖို႔နဲ႔တစ္ကိုယ္ရည္စာအပန္းေျဖဖုိ႔ ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ အခန္းထဲမွာစိုက္ပ်ိဳးထားတဲ့ပန္းအိုးထဲက

သစ္ပင္ေလးဟာစိုစိုေျပေျပနဲ႔ လန္းဆန္းေနတုန္းပါပဲ။ ျပီးခဲ့တဲ့နွစ္က၀တ္ခဲ့တဲ့အ၀တ္အစားေလးေတြ

ေဟာင္းႏြမ္း သြားျပီျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းကို ဒီေန႔ အက်ီၤ၀တ္ဖို႔ျပင္ဆင္ရင္းေတြ႔ရွိသြားတဲ့အခါ ကၽြန္မရဲ႔ စိတ္ကေလးကေတာ့ေဟာင္းႏြမ္းသြားလို႔မျဖစ္ပါဘူးဆိုတဲ့အေတြးတစ္ခ်က္ဟာ လင္းခနဲေတာက္ပလာပါတယ္..။ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္အေပၚမွာတင္ေနျပီျဖစ္တဲ့ ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့စိတ္ေတြ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ မယံုရဲတဲ့ စိတ္ေတြ၊ အရာရာကို မွီတြယ္အားကိုးခ်င္တဲ့စိတ္ေတြကို အထူးတလည္ ေဆးေၾကာရပါေတာ့မယ္..။ မနက္မိုးလင္းတိုင္း မွာ ဘယ္ကိုခရီးလြန္ေနမွန္းမသိေတာ့တဲ့ အရင္တစ္ခ်ိန္ေတြဆီတုန္းက ကၽြန္မရဲ႔ အေကာင္းျမင္တတ္ခဲ့ဖူးတဲ့စိတ္ကေလး နဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ အျမဲတမ္းၾကည္နူးေနတတ္တဲ့ စိတ္ငွက္ျပာျပာေလး ကိုျပန္လည္ရွာေဖြရပါဦးမယ္..။ဒါေပမဲ့ လက္ရွိအေနအထားအရေတာ့ ေတးသီတဲ့ငွက္ကေလးေတြနဲ႔ ကေလးငယ္ေတြရဲ႔ ရယ္ေမာသံေတြထဲမွာ ေပ်ာရႊင္ျခင္းကို ရွာေဖြလို႔ရနိုင္ပါရဲ႔လားဆိုတာ သိပ္ကိုမေသခ်ာေတာ့တဲ့အေၾကာင္းအရာ တစ္ပုဒ္ျဖစ္ခဲ့ပါျပီ။ ေဖေဖ့ဆံပင္ေတြေဖြးေဖြးျဖဴေနျပီလား..၊ ေမေမ့မ်က္လံုးေတြ

ျပာရီေနၾကျပီလား ၊ ရန္ကုန္မွာက်တဲ့ ဒီႏွစ္ေဆာင္းဟာ အရင္ႏွစ္ေတြကလိုပဲ ေအးသလား၊ အရင္နွစ္ေတြကထက္ပိုေအးသလား ဆိုတာေတြကို တတ္နိုင္သမွ်

မစဥ္းစားမိေအာင္ၾကိဳးစားပစ္ရပါဦးမယ္..။ ဖုန္းလိုင္းတစ္ေလွ်ာက္ျဖတ္သန္းေရာက္ရွိသြားမယ့္ကၽြန္မအသံေတြထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္တက္ၾကြျခင္းသက္သက္ပဲပါသြားေစဖို႔ ၊ တက္ၾကြေသာ ကၽြန္မ ပံုရိပ္ကိုသာ ျမင္ရေစဖို႔

ေသေသခ်ာခ်ာကို မိမိကိုယ္ကို ျပန္လည္ ေမြးဖြားသန္႔စင္ရဦးမွာပါ။ သီခ်င္းသံေတြျမဴးျမဴးၾကြၾကြၾကားရတဲ့အခါမွာ ကၽြန္မႏႈတ္ခမ္းေတြ တဖြဖြလိုက္ရြတ္ဖတ္ရပါမယ္..။ စိတ္၀င္စားေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို စာအုပ္ေတြ၊ စာသားေတြ၊ စကားလံုးေတြ၊ ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာလိုက္လံရွာေဖြရပါမယ္..။ ျပီးခဲ့တဲ့နွစ္ကာလဟာ ကၽြန္မအတြက္ အေရာင္ေတြသိပ္ကိုစံုလင္ခဲ့ပါတယ္..။ေနာက္နွစ္မွာေရာက္ရွိလာေတာ့မယ့္ေန႔ရက္ေတြထဲကေန က်န္ရစ္ခဲ့

ေတာ့မယ့္နွစ္ေဟာင္းေလးကိုတည္ျငိမ္တဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ ၾကည့္ပစ္ဖို႔ အေသအခ်ာေလ့က်င့္နိုင္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ ပစ္သင့္ပါသလား..ဆိုတဲ့အေၾကာင္းအရာကို ေခါင္းထဲက ခဏဖယ္ထုတ္ထားပါဦးမယ္။ မနက္ျဖန္ေတြ ဆီခရီးဆက္နွင္ဖို႔ မင္းအတြက္မင္းရွိတယ္ဆိုတဲ့သီခ်င္းကိုေခါင္းမာမာနဲ႔ ဆက္ညည္းရင္း လာမယ့္ေန႔ရက္ ေတြသစ္လြင္ေတာက္ပေနေစဖို႔  ဒီေန႔ထဲမွာပဲ စိတ္ကို ႏွစ္ျမႈပ္ထားလိုက္ပါဦးမယ္..။

စိမ္းျမလင္းသစ္

03/12/2011

ျမက္ဖ်ားနွင္း

ေလပဲတိုက္မလား..
ေနပဲသာမလား
တထိတ္ထိတ္အေတြးေတြနဲ႔မေသခ်ာမႈေတြရဲ႔ၾကား
ငါ့မွာ...အရူးအမူးေပ်ာ္ပိုက္ရတယ္...
ျမက္ဖ်ားကႏွင္းစက္ေတြလို...။   ။


စိမ္းျမလင္းသစ္
05/11/2011

(ပံုကို ဂူးဂဲလ္ မွ သင့္ေတာ္သလို ခိုးယူပါသည္..:P)

ျဖစ္ရပ္မ်ား

ျဖစ္ရပ္မ်ားဟာျပာရီေသြ႔ေျခာက္လြန္းလွခ်ည္ရဲ႔..။

နိယာမေတြအတိုင္းပဲေရြ႔လ်ားခဲ့ရတယ္

ကာလတစ္ခုအေရာက္

လက္ေတြဟာ ၾကက္ေျခခတ္ျခင္းအတတ္ပညာမွာကၽြမ္းက်င္ခဲ့ျပီ

အသိစိတ္ဟာ အေမွာင္ထုထဲမွာပိုမိုလံုျခံဳလာ...။

ကိုယ့္ကိုယ္ကို (ခဏေလာက္ျဖစ္ျဖစ္)

ကယ္တင္ၾကည့္ဦးမယ္/ကယ္တင္ၾကည့္ခ်င္တယ္။

မ်က္လံုးကိုခဏေလးမွိတ္ထားလိုက္..။

အတိတ္ဟာ စိမ္းျမစိုလက္ေနဆဲပဲလားလို႔ စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္။


ဒီအေၾကာင္းအရာေရာက္ရင္ ေခါင္းကကိုက္ကိုက္လာတယ္

အတိတ္ဟာ အေတြးေတြနဲ႔ တိုက္မိ ခိုက္မိလို႔ မျဖစ္ဘူး

တလဲ့လဲ့ေတာက္ပေနခဲ့ဖူးတဲ့ရယ္ေမာသံေတြျပန္ေပးပါ

ကိုယ္သိရသမွ်

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဟာ ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္ခရီးလြန္ေနခဲ့ျပီလဲမသိဘူး

အဲ့ဒီဖဲခ်ပ္ကေလးကို ေမွာက္ထားတုန္းပဲ။

နာရီေတြရပ္တန္႔ေနခဲ့တာၾကာျပီ..။

ေဆာင္းဟာႏွစ္အေတာ္ၾကာတဲ့အထိမေအးျမေတာ့ဘူး။

ႏွင္းေတြကိုတစ္ခါေလာက္ပဲျမင္ခဲ့ဖူးတယ္..။

အဲဒီေန႔က ႏွင္းေတြ ကားျပတင္းကေန၀င္လာတယ္..။

သူ႔ေက်ာင္းအက်ီၤေလးဟာ အျဖဴေရာင္လဲ့စင္လုိ႔..။

ကခ်င္လြယ္အိတ္ ၊ အျပာေရာင္လံုခ်ည္..။

မနက္ခင္းတစ္ခုလံုး နွင္းေတြနဲလင္းခ်င္းျဖဴလြလို႔

အဲ့ဒီအတိတ္ဟာ ဘယ္ေတာ့ျပန္ၾကည့္ၾကည့္ေဖြးလက္ေတာက္ပလို႔..။

ဘာေၾကာင့္မ်ားဒီအတိတ္ကလြဲရင္ က်န္တဲ့အရိပ္ေတြမည္းသြားရသလဲ..။

ေမးခြန္းေတြ တစ္စစီကြဲအက္ေနတယ္..။

အမွားေတြထဲသြန္ခ်မိတဲ့ေန႔ရက္ေတြ

အခုထိ ကိုယ့္ကိုယ္တိုင္ ျပန္မၾကည့္ရဲေသးဘူး..။

အလင္းေရာင္ေၾကာက္တတ္ေနျပီျဖစ္တဲ့ မ်က္လံုးေတြ

ကိုယ့္နွလံုးသားကိုျပန္ၾကည့္ဖို႔ က်ီးၾကည့္ေၾကာင္ၾကည့္..။

ငယ္ငယ္ကရိုးသားခ်င္ခဲ့သေလာက္

အခုမရိုးသားေတာ့ဘူး..။

မ်က္လံုးမွိတ္လိုက္ရင္ကိုပဲ

အတိတ္ဟာ ဇာတ္လမ္းတိုတစ္ခုရဲ႔အျမန္ျပကြက္ေတြလို..ဖ်တ္ခနဲ..

ျဖစ္ရပ္မ်ားဟာ ျပာ ရီ ေသြ ႔ေျခာက္ လြန္း လွ ခ်ည္ ရဲ႔..။





စိမ္းျမလင္းသစ္


(31/10/2011)

ေမြးေန႔စိမ္းစိမ္း

တစ္ေန႔ၿပီးတစ္ေန႔ေတြ႔ရမယ္

ၿပကၡဒိန္ကရက္စြဲေတြေလ

ဒီတစ္ေန႔ေဟာင္းၿပီးတာနဲ႔

ႏွစ္တစ္ခုေၿပာင္းမယ္…

အသက္နဲ႔ ခ်ိန္တြယ္တဲ့အခ်ိန္ေတြ
္

ကုန္လြယ္လြန္းတာလား

မကုန္ႏုိင္မခမ္းႏုိင္လား

ဖေယာင္းတုိင္မီးေလးေတြအတုိင္း

မႈတ္လုိက္တာၿငိမ္းမွာလား

ဟက္ပီးဘက္ေဒးပါ..

အေ၀းၾကီးက အသံေတြ

နီးနီးေလးကအသံေတြ…

ေမတၱာေႏြးေႏြးနဲ႔

ေဟာဒီေန႔ေလးကုိ သိမ္းထားခ်င္တယ္ ေမေမရယ္…

ဘ၀မွာ ဘယ္ေတာ့ၿပန္လွည့္လာလုိ႔မရတဲ့

ေမြးေန႔ေတြေလ.. အခု ေန႔ရက္ေတြအတုိင္း

စီးဆင္းလုိ႔…။
ိ႔

မုိးလႈိင္ည


(ပထမဆံုးေမြးေန႔လက္ေဆာင္ကဗ်ာ..)

သူငယ္ခ်င္းသိလား

သူငယ္ခ်င္းသိလား...
ေျခာက္ေသြ႔ေနတဲ့ သဲျဖဴျဖဴေတြကို လက္ထဲမွာဆုပ္ျပီး
ျဖည္းျဖည္းခ်င္းလႊတ္ခ်လိုက္ရတဲ႔ အရသာ။
ေလတိုက္ရင္ တဖြဲဖြဲခ်င္း..၊ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း...
လြင့္ပါးေပ်ာက္ကြဲသြားလိုက္တာ
ဘ၀ဟာဒီအတိုင္းပဲလို႔ အခါခါ ေတြးမိတယ္
သူငယ္ခ်င္းသိလား...
ခုတေလာ ေရၾကည္ရာျမက္နုရာဆိုတဲ့စကားမွာ
ခဏခဏငါ ဖ်ားနာရတယ္..။
အေဆြးသီခ်င္းေတြ၊ ဟာသကားေတြ
ရင္ဖြင့္စရာအတြက္
ဂ်ီေတာ့ခ္အေကာင့္နဲ႔ ေဖ့ဘြတ္ခ္ အေကာင့္ေတြ
ခုတေလာ စိတ္ကူးေတြမွာ
ေျခနဲ႔ထိုးဖြခ်င္တဲ့သဲမႈန္ကမ္းေျခ
တံုဏွိဘာေ၀ပင္လယ္ၾကီး
ဘယ္ေတာ့နီးမလဲမသိတဲ့ စိတ္ကူးေတြေနာက္လိုက္ရင္း
စိတ္ကူးထဲကညေနခင္းတစ္ခုထဲမွာ
နင္နဲ႔အတူ မသိလိုက္မသိဘာသာနဲ႔
ပင္လယ္ကို ဒူးေပၚေမးတင္ေငးၾကည့္ပစ္မိတယ္။
သူငယ္ခ်င္းသိလား..။
ငါေျပာမိျပန္ရင္ နင္ကျပံဳးဦးမလား
ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္ေတြ႔တုန္း
ငါတို႔ေသာက္မယ့္အေအးခြက္ထဲကေရခဲတုန္းေတြေပ်ာ္ကုန္တာ
စိတ္ညစ္တာေတြေရာေမႊလိုက္လို႔ လို႔ဆိုရင္..။
သူငယ္ခ်င္းသိလား
ငါေတာ့
စိတ္ညစ္တဲ့အခါတိုင္း မ်က္စိကိုမွိတ္လိုက္ရင္ေလ
အဲ့ဒီတုန္းက မေသာက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့အေအးခြက္ေလးနဲ႔ ငါတို႔စားပြဲ၀ိုင္းေလးဟာ
ငါ့စိတ္န႔ဲအနီးဆံုးဆီမွာ..။




စိမ္းျမလင္းသစ္
(14/10/2011)