ခုလတ္တေလာမွာ ျပီးဆံုးသြားေတာ့မယ့္ နွစ္ကာလတစ္ခုအေၾကာင္းဟာ ရုတ္တရက္ဆိုသလိုပဲ
ေခါင္းထဲကိုေရာက္လာပါတယ္..။ လက္ရွိေနထိုင္ေနတဲ့
နွစ္ကာလတစ္ခုဟာ ရင္းနွီးကၽြမ္း၀င္ျပီးသားလူတစ္ေယာက္ ကိုယ့္အနားက မသိလိုက္မသိဘာသာနဲ႔ တိတ္တဆိတ္ထြက္ခြာသြားေတာ့မယ့္အေၾကာင္းကို
သြားရင္းလာရင္း နဲ႔ၾကားေနမိလို႔ပါပဲ..။ အျမဲေတြ႔ေနက် မ်က္မွန္းတန္းရင္းႏွီးေနက် ျဖစ္တဲ့ အိမ္နီးခ်င္း တစ္ေယာက္ အိမ္ေျပာင္းသြားေတာ့မယ္ဆိုတာ
ရုတ္တရက္သိလိုက္ရမွ
လႈိက္ခနဲစိတ္၀င္စားသြားမိသလိုမ်ိဳး ျဖတ္သန္းသြားမိတဲ့
လမ္းတစ္ေလွ်ာက္က ခရစ္စမတ္ထီးရွဴးပင္ေလးေတြ နဲ႔ ခရစ္စမတ္သီခ်င္းတီးလံုးသံေတြကိုၾကားလိုက္ရတဲ့အခါ၊ ေရွာ့ပင္းေမာတေလွ်ာက္ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ခရစ္စမတ္အလွဆင္ပစၥည္းေလးေတြကို ျမင္လိုက္ရတဲ့အခါ သိပ္မၾကာခင္ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ရေတာ့မယ့္ႏွစ္ကာလေလးအေၾကာင္းကို
ေသေသခ်ာခ်ာကိုပဲစိတ္၀င္စားသြားမိပါတယ္။ ဒီနွစ္ကာလေလးအတြင္းမွာ ဘာေတြလုပ္ခဲ့သလဲ..၊
ဘယ္လိုေတြျဖတ္သန္းခဲ့ရသလဲဆိုတာေတြဟာ တစ္ခါတခါ မွတ္မွတ္ရရ၊ တစ္ခါတခါ
တမင္တကာ လႊတ္ခ်. နဲ႔ ေန႔ရက္ေတြဟာ မႈန္တလွည့္ျပာတရီခ်ည့္ ပါပဲ။ လူဆိုတာ
ကိုယ့္ကိုယ္ကို တည့္တည့့္ျပန္မၾကည့္ရဲတာကလြဲရင္
က်န္တာအကုန္ စိတ္၀င္စားတတ္တယ္ဆိုတာ
ကုန္လြန္ေတာ့မယ့္နွစ္ကာလအေၾကာင္းစဥ္းစားလိုက္မိတဲ့အခါမွ ကၽြန္မ အေသအခ်ာနားလည္လက္ခံမိပါတယ္။ ပိုင္ဆိုင္ေနရတုန္းကတန္ဖိုးထားရမွန္းမသိဘူး..၊
ဆံုးရွံဳးရခါနီးက်မွ တန္ဖိုးၾကီးတယ္ ဆိုတဲ့ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ စာသားေလးဟာလည္းေခါင္းထဲမွာလက္ခနဲ လင္းခနဲ..။
ခ်န္ခဲ့ရမယ့္အတိတ္ကာလအေၾကာင္းကိုျပန္စဥ္းစားလိုက္ရင္ ဘာကို၀မ္းနည္းမွန္းမသိ၀မ္းနည္းလာရပါတယ္.။
အခုျပန္စဥ္းစားလိုက္မိရင္ တကယ့္ကိုဘာမွမၾကာခဲ့ဘူးလို႔ထင္ရတဲ့ ကာလအပိုင္းအျခားေလးကို ျဖတ္သန္း
ခဲ့ရစဥ္တုန္းက ေသြးပ်က္တုန္လႈပ္စြာနဲ႔ အခ်ိန္ေတြအျမန္ကုန္လြန္ေစခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ အားတင္း႔ျဖတ္သန္းေနခဲ့ရတာကို
မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ အိမ္အျပန္လမ္းေတြမွာ အခ်ိန္ျပည့္လို္လုိရြာေနတတ္တဲ့မိုးစက္ေတြနဲ႔ ေအးစက္ေနခဲ့ျပီး ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းေနထိုင္ခြင့္ရတာမဟုတ္တဲ့ အခန္းေလးထဲမွာ အရင္က ကိုယ္မသိခဲ့ဖူးတဲ့
အခန္းေဖာ္မိန္းကေလးနဲ႔ အတူတူ စကားတစ္ခြန္း၊အျပံဳးတစ္ခ်က္
မပါဘဲ ေျခာက္ကပ္စြာ
ျဖတ္သန္းခဲ့ရဖူးပါတယ္.။ တစ္ကိုယ္တည္းေခ်ာက္ခ်ားခဲ့တဲ့ (ေခ်ာက္ခ်ားတယ္လို႔
ထင္ခဲ့ရတဲ့) ေန႔ရက္ေပါင္းမ်ားစြာဟာ ထိုအခ်ိန္တုန္းကေတာ့
ေသြးပ်က္ဖြယ္ေျခာက္လွန္႔ခဲ့ပါေသးတယ္..။ ပစၥဳပၸန္ကေနေျပးထြက္ခ်င္ေနတဲ့စိတ္က
အေ၀းမွာရွိေနတဲ့ ေႏြးေထြးျခင္းေတြျပည့္ႏွက္ေနမယ့္ အိမ္ကေလး
ကိုျပန္ေရာက္ေနတာကမ်ားပါတယ္.။ ဘ၀ကိုတစ္ေယာက္တည္းရပ္တည္ရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အေတြးဟာ 25နွစ္ဆိုတဲ့အသက္အရြယ္ထိ မရင့္က်က္ မေထာင္မတ္နိုင္ေသးတဲ့ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ကို
ေျခာက္လွန္႔ေနသလိုပါပဲ..။ အသက္ကို ခပ္ျပင္ျပင္းရႈိက္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခဏခဏ
ျပန္အားတင္းထားရတဲ့ရက္ေတြထဲမွာ တကယ့္ကိုပဲအသားတက်ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္..။ တစ္ခါတရံ ဘာေၾကာင့္မ်ား ေအးစက္ေျခာက္ေသြ႔တဲ့အရပ္ဆီကို လာခ်င္ခဲ့ရတာလဲလို႕႔
႔ေတြးမိခဲ့ရတာလည္း မၾကာခဏပါပဲ။ တကယ္ဆိုရင္ ကုန္လြန္ခဲ့တဲ့ မနွစ္ကခရစ္စမတ္ဟာ
ျပန္မေတြးခ်င္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ေအးစိမ့္ ေသြ႔ေျခာက္ခဲ့ပါတယ္..။
မွတ္မွတ္ရရပါပဲ..။
စိတ္သက္သာရာရမလားဆိုတဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ အိမ္ကိုလြမ္းတဲ့
အလြမ္းေတြကိုေပြ႔ပိုက္ျပီး
ျပီးခဲ့တဲ့ခရစ္စမတ္ေန႔မွာ တစ္ေယာက္တည္း
အျပင္ကိုထြက္လည္ခဲ့မိပါတယ္..။ မိမိကိုယ္တိုင္ဆီကေျပးထြက္ ခ်င္ေနတဲ့စိတ္နဲ႔
ကိုယ္မဟုတ္တဲ့လူေတြအကိုန္လံုးကို လိုက္ၾကည့္္မိတယ္.။ေပ်ာ္ရႊင္စြာသီဆိုေနၾကတဲ့
သီခ်င္းသံေတြ၊ မီးေရာင္စံုနဲ႔ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲေတြ၊ ၾကည္နူးစဖြယ္ကေလးငယ္ေတြရဲ႔ရယ္သံေတြ၊ ၾကည္နူးစြာနဲ႔ မီးေရာင္စံုေအာက္မွာ လက္တြဲေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကတဲ့ ခ်စ္သူေတြ၊ ဆြတ္ပ်ံ႕ၾကည္နူးဖြယ္ မိသားစုစံုစံုညီညီရယ္ေမာသံေတြဟာ ကၽြန္မရင္ကိုတည့္တည့္ထိမွန္ပါတယ္။ အိမ္ကို
ဖုန္းမဆက္ျဖစ္ေအာင္ အားတင္း ထားတဲ့ၾကားက အသားက်ေနတဲ့လက္ေတြက
ႏွိပ္ေနက်ဖုန္းနံပါတ္ကို နွိပ္မိသြားတဲ့အခါ ၾကားေနက် ေမေမ့ရဲ႕စကားသံံခပ္တိုးတိုးက
ကၽြန္မကို MRT ေပၚမွာ မ်က္ရည္က်ေစခဲ့ပါတယ္။ အားနည္းသူအတြက္ေသြးပ်က္ဖြယ္..။
ေႏြတစ္လွည့္ မိုးတလွည့္ ၾကီးစိုးေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ဟာ ကၽြန္မကို
ခပ္တိုးတိုးစိန္ေခၚေနခဲ့ပါတယ္။ ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္ပစ္ခ်င္တဲ့စိတ္တစ္၀က္၊
မြန္းက်ပ္ေနတဲ့စိတ္တစ္၀က္ တို႔ဟာ ခဏတာလြတ္ေျမာက္ေစနိုင္တဲ့ စိတ္ရဲ႔
ျပတင္းတံခါးေတြကို ရွာေဖြေနေတာ့တာပါပဲ..။ ကၽြန္မအတြက္ မိသားစု၊ ကိုယ့္၀န္းက်င္အသိုင္းအ၀န္းနဲ႔ တကယ့္ကိုနီးနီးေလးလို႔ထင္ရမယ့္
ပတ္၀န္းက်င္ေလးတစ္ခုကို ဖန္တီးပစ္ခဲ့မိပါတယ္..။
အရင္းႏွီးဆံုး(လို႔)
ခံစားရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအနည္းငယ္ရွိတဲ့ အီးေမးလ္အေကာင့္ေလးထဲကေန
သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြနဲ႔ မိသားစုေတြကို အားလပ္ခ်ိန္တိုင္း အျမဲေခ်ာင္းၾကည့္ေနခဲ့မိတယ္..။ ေဖ့စ္ဘြတ္အေကာင့္ေလးကေန သူငယ္ခ်င္း
ေတြကိုၾကည့္ရပါတယ္..။ ခံစားရသမွ်ကို စကားလံုးေတြနဲ႔ဖြဲ႔သီပစ္ခဲ့ပါတယ္..။ မိမိကိုယ္ကို ကေလးဆန္လြန္းလွခ်ည့္လို႔္ မေတြးရက္ေလာက္ေအာင္ စိတ္သက္သာရာရခဲ့ရပါတယ္..။
အဲ့ဒီအခ်ိန္ကာလေတြကို ခုအခ်ိန္ျပန္ေတြးလိုက္တဲ့အခါ
တကယ့္ကိုခဏေလးပါပဲ..။ ခိုင္မာတယ္လို႔ထင္ရသမွ်အရာေတြဟာ အရိပ္မွ်သာျဖစ္ျပီး
စိတ္ဟာ ပတ္သတ္မႈေပါင္းမ်ားစြာကို ၾကိဳးလိုခ်ည္ခဲ့မိတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကိုလည္း ကၽြန္မကိုသင္ၾကားခံခဲ့ရျပန္ပါတယ္။
အစ္ကိုတစ္ေယာက္လို ခင္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ကၽြန္မကိုေျပာဖူးပါတယ္.. ကၽြန္မတို႔ဟာ
သူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္ေရာ၊ ေမာင္နွမသံေယာဇဥ္ပါ ခိုင္မာတဲ့အတြက္ ကၽြန္မကို
ဘာမွအားမငယ္ေစဖို႔ေျပာတုန္းက ကၽြန္မ ျပံဳးမိခဲ့ပါေသးတယ္..။ တကယ္ဆိုရင္
စကားလံုးမွန္သမွ်ဟာ
သိပ္ကိုအေငြ႔ပ်ံလြယ္တတ္ေၾကာင္းသင္ခန္းစာတစ္ခုကိုကၽြန္မသင္ယူရေတာ့မယ္မွန္း
အဲ့ဒီတုန္းကမသိခဲ့လိုက္ပါဘူး..။ ခင္မင္ရင္းနွီးျပီးခဲ့ျပီးသားလူေတြကို
အားကိုးမွီတြယ္ခ်င္တဲ့စိတ္ဟာ ရုတ္တရက္ဆိုသလို ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုေျပာင္းလဲသြားပါတယ္..။
ေအးေအးစက္စက္နဲ႔ မိုးေတြရြာတဲ့တစ္ရက္မွာပဲ ဘာမဟုတ္တဲ့
(သိပ္မမွတ္မိေတာ့တဲ့) အေၾကာင္းအရာတစ္ခုေအာက္မွာ သံေယာဇဥ္ဟာ
ခ်က္ခ်င္း အေငြ႔ပ်ံ သြား ပါေတာ့ တယ္.။ ကၽြန္မဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုကလြဲရင္ ဘာကိုမွအယံုအၾကည္မရွိေတာ့ပါဘူး..။
အဲ့ဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းက Idiots အဖြဲ႔ရဲ႔
မင္းအတြက္ မင္းရွိတယ္ဆိုတဲ့သီခ်င္း အခန္းထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္းရွိခ်ိန္မွာ အက်ယ္ၾကီးဖြင့္ျပီး လုိက္ဆိုရတာ သိပ္ကိုႏွစ္ျခိဳက္ခဲ့ပါတယ္..။
အဲဒီေနာက္ပိုင္းစိတ္ရဲ႔ျပတင္းတံခါး လို႔ ကိုယ့္ဖာသာ နာမည္ တပ္ထားတဲ့အရာေတြကို အျပီးအပိုင္ပိတ္ပစ္ခဲ့ပါေတာ့တယ္..
ထြက္ေပါက္တစ္ခုတစ္ေလအတြက္
စကားလံုးေတြမွာခံစားခ်က္ေတြလိမ္းျခယ္ရင္း စာစုေလးတစ္ခ်ိဳ႔တေလ
ေရးပါတယ္..။
ဘယ္သူ႔အတြက္မွမဟုတ္တဲ့ ကၽြန္မအတြက္သီးသန္႔ ဘေလာ့ေနရာေလးတစ္ခုကိုဖန္တီးျပီး ၾကည္နူးဖြယ္စိတ္ကိုေမြးျမဴရပါတယ္။ အားလပ္ရက္ေတြကို အြန္လိုင္းရုပ္ရွင္ေတြနဲ႔ သီခ်င္းသံေတြနဲ႔
အားျဖည့္ပါတယ္။ စိုစိုေျပေျပဆိုတဲ့ စာသားကို ကၽြန္မ ရပ္တန္႔ျပီးမေငးေမာေတာ့ပါဘူး။
ရသေလာက္အတိုင္းအတာတစ္ခုအတြင္းမွာ တတ္နိုင္သမွ် သီခ်င္း ေတြ ဆိုျပီး
နိုင္သေလာက္ျပံဳးပစ္ပါေတာ့တယ္..။ စိမ္းလန္းစိုေျပဖို႔ ၊ အထီးက်န္မႈကို ေခါင္းထဲမ၀င္ဖို႔နဲ႔တစ္ကိုယ္ရည္စာအပန္းေျဖဖုိ႔ ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ အခန္းထဲမွာစိုက္ပ်ိဳးထားတဲ့ပန္းအိုးထဲက
သစ္ပင္ေလးဟာစိုစိုေျပေျပနဲ႔ လန္းဆန္းေနတုန္းပါပဲ။ ျပီးခဲ့တဲ့နွစ္က၀တ္ခဲ့တဲ့အ၀တ္အစားေလးေတြ
ေဟာင္းႏြမ္း သြားျပီျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းကို
ဒီေန႔ အက်ီၤ၀တ္ဖို႔ျပင္ဆင္ရင္းေတြ႔ရွိသြားတဲ့အခါ ကၽြန္မရဲ႔ စိတ္ကေလးကေတာ့ေဟာင္းႏြမ္းသြားလို႔မျဖစ္ပါဘူးဆိုတဲ့အေတြးတစ္ခ်က္ဟာ လင္းခနဲေတာက္ပလာပါတယ္..။
ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္အေပၚမွာတင္ေနျပီျဖစ္တဲ့ ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့စိတ္ေတြ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ မယံုရဲတဲ့ စိတ္ေတြ၊ အရာရာကို မွီတြယ္အားကိုးခ်င္တဲ့စိတ္ေတြကို အထူးတလည္
ေဆးေၾကာရပါေတာ့မယ္..။ မနက္မိုးလင္းတိုင္း မွာ
ဘယ္ကိုခရီးလြန္ေနမွန္းမသိေတာ့တဲ့ အရင္တစ္ခ်ိန္ေတြဆီတုန္းက
ကၽြန္မရဲ႔ အေကာင္းျမင္တတ္ခဲ့ဖူးတဲ့စိတ္ကေလး နဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ အျမဲတမ္းၾကည္နူးေနတတ္တဲ့ စိတ္ငွက္ျပာျပာေလး ကိုျပန္လည္ရွာေဖြရပါဦးမယ္..။ဒါေပမဲ့ လက္ရွိအေနအထားအရေတာ့ ေတးသီတဲ့ငွက္ကေလးေတြနဲ႔ ကေလးငယ္ေတြရဲ႔ ရယ္ေမာသံေတြထဲမွာ ေပ်ာရႊင္ျခင္းကို ရွာေဖြလို႔ရနိုင္ပါရဲ႔လားဆိုတာ သိပ္ကိုမေသခ်ာေတာ့တဲ့အေၾကာင္းအရာ တစ္ပုဒ္ျဖစ္ခဲ့ပါျပီ။ ေဖေဖ့ဆံပင္ေတြေဖြးေဖြးျဖဴေနျပီလား..၊ ေမေမ့မ်က္လံုးေတြ
ျပာရီေနၾကျပီလား
၊ ရန္ကုန္မွာက်တဲ့ ဒီႏွစ္ေဆာင္းဟာ အရင္ႏွစ္ေတြကလိုပဲ ေအးသလား၊ အရင္နွစ္ေတြကထက္ပိုေအးသလား ဆိုတာေတြကို
တတ္နိုင္သမွ်
မစဥ္းစားမိေအာင္ၾကိဳးစားပစ္ရပါဦးမယ္..။
ဖုန္းလိုင္းတစ္ေလွ်ာက္ျဖတ္သန္းေရာက္ရွိသြားမယ့္ကၽြန္မအသံေတြထဲမွာ
ေပ်ာ္ရႊင္တက္ၾကြျခင္းသက္သက္ပဲပါသြားေစဖို႔ ၊ တက္ၾကြေသာ ကၽြန္မ ပံုရိပ္ကိုသာ ျမင္ရေစဖို႔
ေသေသခ်ာခ်ာကို မိမိကိုယ္ကို ျပန္လည္ ေမြးဖြားသန္႔စင္ရဦးမွာပါ။ သီခ်င္းသံေတြျမဴးျမဴးၾကြၾကြၾကားရတဲ့အခါမွာ
ကၽြန္မႏႈတ္ခမ္းေတြ တဖြဖြလိုက္ရြတ္ဖတ္ရပါမယ္..။
စိတ္၀င္စားေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို စာအုပ္ေတြ၊ စာသားေတြ၊ စကားလံုးေတြ၊
ရုပ္ရွင္ေတြထဲမွာလိုက္လံရွာေဖြရပါမယ္..။ ျပီးခဲ့တဲ့နွစ္ကာလဟာ ကၽြန္မအတြက္ အေရာင္ေတြသိပ္ကိုစံုလင္ခဲ့ပါတယ္..။ေနာက္နွစ္မွာေရာက္ရွိလာေတာ့မယ့္ေန႔ရက္ေတြထဲကေန က်န္ရစ္ခဲ့
ေတာ့မယ့္နွစ္ေဟာင္းေလးကိုတည္ျငိမ္တဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ ၾကည့္ပစ္ဖို႔
အေသအခ်ာေလ့က်င့္နိုင္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ ပစ္သင့္ပါသလား..ဆိုတဲ့အေၾကာင္းအရာကို
ေခါင္းထဲက ခဏဖယ္ထုတ္ထားပါဦးမယ္။ မနက္ျဖန္ေတြ ဆီခရီးဆက္နွင္ဖို႔
မင္းအတြက္မင္းရွိတယ္ဆိုတဲ့သီခ်င္းကိုေခါင္းမာမာနဲ႔ ဆက္ညည္းရင္း လာမယ့္ေန႔ရက္ ေတြသစ္လြင္ေတာက္ပေနေစဖို႔ ဒီေန႔ထဲမွာပဲ စိတ္ကို ႏွစ္ျမႈပ္ထားလိုက္ပါဦးမယ္..။
စိမ္းျမလင္းသစ္
03/12/2011
