“ျဖဴေကာင္ကေလးေတြကေပးတဲ့သင္ခန္းစာ “

           
           
           
           

ဒီနွစ္ေဆာင္းတြင္းကေတာ့ ၾကံဳဖူးသမွ်ေဆာင္းတြင္းေတြထဲမွာ တကယ့္ကိုအေအးဆံုးေဆာင္းတြင္းပဲ။ သိပ္ကုိေအးလြန္းေတာ့ တိရစာၦန္ေလးေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အေအးဒဏ္ေၾကာင့္ေသကုန္ၾကသတဲ့။ အဲ့ဒီအထဲမွာမွ ဆူးေတာင္ေလးေတြရွိတဲ့ ျဖဴေကာင္ေလးေတြဟာ သူတို႔ၾကံဳေနရတဲ့ အေအးဒဏ္အေျခအေနကို သေဘာေပါက္ၾကတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးျဖစ္ေအာင္လို႔ အတူတကြစုုေ၀းျပီး တစ္ေကာင္နဲ႔တစ္ေကာင္ပူးပူးကပ္ကပ္ေနထိုင္ၾကဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္တဲ့။ ဒီလိုနည္းနဲ႔ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ အေအးဒဏ္ကေန ကာကြယ္လုိက္ၾကတာေပါ့..။ ဒါေပမဲ့လည္း အဲ့ဒီလို ပူးကပ္ေနထိုင္ၾကေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႕ ဆူးေတာင္ေလးေတြဟာ  အခ်င္းခ်င္း ဆူးမိျပီး ဒဏ္ရာရေစတယ္တဲ့။
အဲ့ဒါေၾကာင့္မို႔ အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ သူတို႔ေတြဟာ တစ္ေကာင္နဲ႔တစ္ေကာင္ ပူးပူးကပ္ကပ္မေနၾကေတာ့ဘဲ ခပ္ခြာခြာေနၾကဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကျပန္တယ္။ အဲ့လိုမ်ိဳး တစ္ေကာင္နဲ႔တစ္ေကာင္ ခပ္ခြာခြာေနၾကျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ျဖဴေကာင္ေလးေတြဟာ သိပ္ကိုေအးလြန္းတဲ့ အေအးဒဏ္ေၾကာင့္ တစ္ေကာင္ျပီးတစ္ေကာင္ ေအးစက္ျပီး ေသကုန္ၾကတာေပါ့။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ေတြဟာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုခုကို ေရြးခ်ယ္ရေတာ့မွာေပါ့။ ဘာဆံုးျဖတ္ခ်က္လဲဆိုေတာ့ ျဖဴေကာင္ေလးေတြဟာ တစ္ေကာင္ရဲ႕ဆူးေတာင္ကိုတစ္ေကာင္က နည္းနည္းေလာက္အစူးခံျပီး အတူတကြပူးကပ္ေနထိုင္ၾကမလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ အတူတူပူးကပ္ျပီး မေနၾကဘဲ အေအးဒဏ္ေၾကာင့္အေသခံမလား ဆိုတာပဲ..။
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ တကယ့္ကို လိမၼာပါးနပ္စြာနဲ႔ပဲ သူတို႔ေတြဟာ တစ္ေကာင္နဲ႔တစ္ေကာင္ အတူတကြေပါင္းစည္းေနထိုင္ၾကဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။  အျခားတစ္ေယာက္ဆီက အေႏြးဓာတ္ေလးရရိွနုိင္ဖို႔အတြက္ အတူတကြေပါင္းစည္းေနထုိင္ျခင္းကေနျဖစ္ေပၚလာမယ့္ မေျပာပေလာက္တဲ့ နာက်င္မႈ၊ ဒဏ္ရာ အေသးအဖြဲကေလးေတြကို လက္ခံျပီး ေနထိုင္သြားၾကဖို႔ သူတို႔ သင္ယူတတ္ေျမာက္သြားၾကတာေပါ့။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ျဖဴေကာင္ကေလးေတြဟာ အဲ့ဒီနွစ္ရဲ႕ ေဆာင္းတြင္း အေအးဒဏ္ကိုအံတုလို႔ အသက္ဆက္လက္ရွင္သန္သြားၾကတယ္တဲ့။


Ref: Lesson from the Hedgehogs
http://www.rogerdarlington.me.uk/stories.html#Story53

တစ္ခါတုန္းကရြာတဲ့မိုး

အဲ့ဒီေန႔က အေၾကာင္းကို ျပန္ေတြးရင္ သက္ကယ္မိုးထားတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ အမိုးေလးေပၚကမိုးေရစက္ေတြက သဲထူထူခင္းထားတဲ့ ေျမေပၚကိုတေပါက္ေပါက္က်ေနတဲ့ ျမင္ကြင္းေလးကို သတိရတယ္။ ကိုယ္က ကိုယ္ထိုင္ေနတဲ့ ေခြးေျခပုေလးကိုဒီဘက္တိုးေပးလိုက္ျပီးေတာ့ မိုးေတြစိုကုန္မယ္ .. ဒီဘက္တိုးေလ မိုး.. လုိ႔ ေျပာခဲ့မိလိုက္တယ္ထင္တယ္။ မိုးေရစက္ေလးေတြစင္ကုန္လုိ႔ ေက်ာတေလ်ာက္ျဖန္႔ခ်ထားတဲ့ ဆံပင္စင္းစင္းေလးေတြမွာ မိုးစက္မႈန္မႈန္ေလးေတြ တြယ္ျငိေနၾကတာကိုလည္းမွတ္မိေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ မိုးေလ.. ငိုေတာ့မယ့္မ်က္နွာေလးနဲ႔..။ မဟုတ္ဘူး။ မိုးေတြရြာေနလို႔သာ မိုးေငြ႔ေတြၾကားမွာ မိုးငိုေတာ့မယ္လ႔ို ထင္မိတာ ျဖစ္မွာ။ မိုးေတြသိပ္သည္းေနလို႔သာ မုိးမ်က္နွာေပၚက မ်က္မွန္ေလးက ကိုယ္ေငြ႔ေႏြးေႏြးေတြနဲ႔ အခိုးရိုက္ေနတာ ေနမွာ။ မိုးက ထိုင္လက္စေနရာကေန မခြာဘဲ ကိုယ္နားမလည္နိုင္တဲ့ အၾကည့္နဲ႔ တစ္ခ်က္ နဲ႔ ကိုယ့္ကို စူးစူးနင့္နင့္ၾကည့္တယ္..။ ျပီးေတာ့ တစ္ခုခုေျပာတယ္..။ တစ္ခုခု.. ကိုယ္ခုအခ်ိန္မွာ ျပန္ျပီး မမွတ္မိခ်င္ေတာ့တဲ့ စကားတစ္ခုခု..။ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္လက္မွာ ပတ္ထားတဲ့ လက္ပတ္ၾကိဳးကေလးကို တစ္ခ်က္ၾကည့္တယ္။ ျပီးေတာ့ ရုတ္ခနဲဆိုင္ထဲက ထြက္သြားတယ္။ ကိုယ္က မိုးေနာက္ကို ေျပးလိုက္မသြားမိဘူး။ ကိုယ့္အသိစိတ္ထဲက ဒီျမင္ကြင္းတစ္ခုလံုးမွာ ဒီတစ္ခ်က္ေလးပဲ ခိုင္ခိုင္ျမဲျမဲ စြဲထင္က်န္ခဲ့တယ္။ သိပ္ကိုေခါင္းမာတဲ့မိုး။ တစ္ခ်က္ေလးေတာင္ ကိုယ့္ကို ေနာက္ျပန္လွည့္မၾကည့္ေတာ့တဲ့ မိုး ။ ကိုယ့္ကို ေက်ာခိုင္းသြားတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ မိုးတစ္ေယာက္ငိုသြားေသးလား ကိုယ္မသိဘူး။ မိုးမငိုပါေစနဲ႔လို႔ ကိုယ္ဆုမေတာင္းရဲဘူး။ မိုး စိတ္သက္သာရာရေအာင္ နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ငိုပါေစလုိ႔လည္း ကိုယ္ ဆုမေတာင္းရဲဘူး ။ တကယ္ဆို မိုးက မငိုတတ္သူပါ လို႔  ကိုယ္ ေနာက္က်မွ သိခဲ့ရတာပဲ..။ တကယ္ဆို ကိုယ္ကသာ ေပ်ာ့ညံ့သူပါ..။ အပူကိုအလင္းထင္ျပီး ေအးရိပ္က ကိုယ္တိုင္ေျပးထြက္ခဲ့မိသူ..။ ကိုယ္က ကိုယ့္ရင္ထဲကိုမျမင္နိုင္ေလာက္ေအာင္ကို အေမွာင္ဖံုးမိခ့ဲသူပါ မိုးရယ္..။





++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


"မိုးဆီကိုလာမေတြ႔တာ ၾကာေနျပီေနာ္" လို႔ ခေရပန္းေတြေကာက္ေနရင္းနဲ႔ မိုးက တစ္ခ်က္လွမ္းေျပာတယ္။
ဘုရားေပၚမွာ ခေရပင္အၾကီးၾကီးေတြ ကို ျဖတ္ျပီးတိုက္လာတဲ့ ေလက သိပ္ကို ေမႊးေနတာပဲ။ ခေရပန္းေတြကို လက္တစ္ဖက္ကလက္ကိုင္ပု၀ါေလးထဲ စုထည့္ထားျပီးေတာ့ တစ္ဖက္က ေၾကြက်ေနတဲ့ ခေရေတြကို ေကာက္ေနတဲ့ မိုးဟာ သနပ္ခါးေဖြးေဖြးေလးနဲ႔ သိပ္ကိုခ်စ္စရာေကာင္းေနတယ္။ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ျပန္လည္ ပူေလာင္လာတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ရင္ ဟာ မိုးန႔႔ဲေတြ႔တိုင္း ေအးျမသြားတာကိုသတိထားမိရတယ္။ မိုးကို ဘာမွ ျပန္မေျပာမိဘဲ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္..။ ခေရပန္းေတြ လာကူေကာက္ေပးပါဦး လို႔ လွမ္းေျပာေတာ့မွ မိုးအနားကို သြားမိတယ္။ မိုးနဲ႔အတူတူ ခေရပန္းအေၾကြေတြ လာမေကာက္ျဖစ္တာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနျပီပဲ။ အေအးဆိုင္မထိုင္ျဖစ္တာ၊ စကားေတြမေျပာျဖစ္တာ၊ မိုးအတြက္ ေရးေနက် ကဗ်ာေလးေတြ မေရးျဖစ္တာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနျပီပဲ။
           
"ဟိုတေလာက ခရီးထြက္သြားေသးတယ္ဆို"


မိုးက တစ္ခ်က္လွမ္းေမးတယ္။ ဟုတ္တယ္.. မိုးကို မေျပာျဖစ္ခဲ့ဘူး။




"ဟုတ္တယ္.. အိမ္ကအမ်ိဳးေတြနဲ႔ လိုက္သြားတာ ၊ ခဏပဲေလ.. နွစ္ရက္တည္းပဲေလ "




ကိုယ့္မ်က္နွာအတန္ငယ္မာသြားလိမ့္မယ္ထင္တယ္။  မိုးက ဘာမွမျဖစ္သလို ပံုစံနဲ႔ မ်က္နွာကိုတစ္ခ်က္တည္လိုက္ရင္း ခေရပန္းေတြေကာက္ေနရာကေန မတ္တပ္ရပ္လိုက္တယ္။ မ်က္နွာကိုထီမထင္သလိုခ်ီလိုက္ပံုရတယ္။ မိုးမ်က္နွာေလးတစ္ခ်က္အေမာ့မွာ ညေနခင္း၀င္ခါနီး ေနေရာင္ျခည္ေလးက မိုးရဲ႕ သနပ္ခါးေဖြးေဖြးပါးျပင္ေလးေပၚကို က်ေနတယ္။ မိုးက ေကာက္လို႔ရလာတဲ့ ပန္းေတြကို လက္ကိုင္ပု၀ါေလးနဲ႔ ဖြဖြကေလး ခ်ည္လုိက္တယ္။ ကိုယ့္ဆီကိုေပးထားတဲ့ လြယ္အိတ္ကေလးထဲကို ခေရပန္းေလးေတြထည့္ျပီးထုတ္ထားတဲ့ လက္ကိုင္ပု၀ါေလးကို ထည့္လိုက္ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုေမာ့ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ေျပာတယ္။
" မိုးကိုေတာ့ အသိေပးသြားသင့္တာေပါ့ ေနာ္။ အိမ္ကအမ်ိဳးေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ ဟိုမမေရာ ပါေသးလား"


မိုးရဲ႕အသံကထိန္းထားရမွန္းသိသာေနတယ္။ ဘုရားေပၚက တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေအာ္ျမည္လိုက္တဲ့ ငွက္သံၾကားမွာ မုိးရဲ႕အသံေလး ေပ်ာက္သြားရွာတယ္။ ကိုယ့္လက္မွာပတ္ထားတဲ့ လက္ပတ္ၾကိဳးေလးကိုၾကည့္ျပီးေတာ့ ေမးေနတဲ့မိုးကို တကယ့္ကို ဘယ္လုိေျဖရမွန္း မသိခဲ့ဘူး။
တကယ္ဆို ကိုယ္ မိုးနဲ႔ မေတြ႔ရဲဘူးမိုး..။ မေျဖပါရေစနဲ႔လို႔ စိတ္ထဲကေန မိုးကိုအထပ္ထပ္ေတာင္းပန္ေနမိတာပဲ။



" ဒီ လက္ပတ္ၾကိဳးေလးေတြ ၀တ္တာေတြ႔ေနရတာၾကာျပီေနာ္... "


မိုးရဲ႕အသံက တိုးတိုးတိတ္တိတ္ေလးထြက္လာတယ္။ မမနိုင္ငံျခားအျပန္လက္ေဆာင္ေပးထားတဲ့ ဒီဇိုင္းလွလွလက္ပတ္ၾကိဳးေလးေတြကို တစ္ေန႔တစ္မ်ိဳး ၀တ္ေနမိတဲ့ ကိုယ့္ကို မိုး သတိထားမိသြားတာပဲ။ ကိုယ္ဘာမွျပန္မေျပာျဖစ္လုိက္ျပန္ဘူး။


" မမတက္ေနတဲ့ေက်ာင္းကိုလည္းလိုက္လိုက္သြားတယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာေနၾကတယ္ .။"
ကိုယ္မိုးမ်က္နွာကို မၾကည့္ရဲေတာ့ဘူး။ မိုးရဲ႕ေရွ႕ေနရာကေန အရည္ေပ်ာ္ေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်င္လုိက္တာ။


ႏႈတ္ဆိတ္ေနမိတဲ့ ကိုယ့္ကို  မိုးက တစ္ခ်က္ျပံဳးၾကည့္တယ္။


" သြားၾကရေအာင္ ေလ..၊ ေန၀င္ေတာ့မယ္.. " တဲ့။



ခံစားခ်က္ကိုထိန္းခ်ဳပ္နိုင္သူဟာ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ျပည့္၀သူမို႔ ထာ၀ရ အနိုင္ရသူပါ မိုးရယ္..။ မ်က္ရည္တစ္ခ်က္ မထြက္တဲ့ မိုး။ မ်က္နွာတစ္ခ်က္ မပ်က္တဲ့မိုး။ ကိုယ္ကသာ ေနာင္တေတြ တေလွၾကီးနဲ႔ က်န္ခဲ့ရမယ္မွန္းသိရင္ မသြားပါနဲ႔လို႔ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက မိုးကို ရင္ခြင္ထဲထည့္ျပီး ကိုယ့္ဘ၀ထဲက ထြက္မသြားပါနဲ႔ မိုးရယ္လို႔ တဖြဖြေျပာျပီး တင္းတင္းဖက္ထားခဲ့မိမယ္ ထင္ပါရဲ႕။ တကယ့္ကိုပဲမ်က္ရည္တစ္စက္မထြက္ဘဲ ေနနိုင္ခဲ့တဲ့မိုးကို ကိုယ္ အံ့ၾသခ်ီးက်ဴးမိပါရဲ႕..။ မိုးဟာတကယ့္ကို မာနေတြနဲ႔ျပည့္နွက္ေနတဲ့သူမို႔ထင္ပါရဲ႕ေလ..။



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++




တကယ္ဆိုရင္ ေနာင္တေတြနဲ႔ က်န္ခဲ့သူက ပူေလာင္ရသူပါ မိုးေရ။
ေဆာင္းနံနက္ခင္းတစ္ခုမွာ မိုးတက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းကို ကိုယ္ လိုက္လည္ခဲ့တယ္။  ကိုယ့္လက္သန္းေလးကို မရဲတရဲတြဲထားတဲ့မိုးတစ္ေယာက္ အေပ်ာ္ၾကီး ေပ်ာ္ေနခဲ့ေလရဲ႕။ တစ္ခါတစ္ခါ မိုးက နႈတ္နည္းသေလာက္ တစ္ခါတစ္ခါက်ရင္လည္း မိုးဟာ ငွက္ကေလးမ်ားလို စကားမ်ားလြန္းလွျပန္တယ္။ ကိုယ္ေက်ာင္းကိုလိုက္လည္တဲ့ တစ္ေန႔လံုး စကားေတြမ်ားလိုက္တဲ့မိုး။ သိပ္ကိုေပ်ာ္ေနလြန္းတဲ့မိုး။ ဒါေပမဲ့လည္း သိပ္ကို နြမ္းပါးလြန္းေနတဲ့မိုး။ တစ္ခါတရံ ညွိဳးငယ္ဟန္ေပါက္ေနတတ္တဲ့မိုး။ တစ္ခါတရံ သိပ္ကို မာနၾကီးဟန္ေပါက္တဲ့မိုး။ မိုးကိုေဘးနားမွာထားရင္း လွပျပီးအျမဲသြက္လက္ခ်က္ခ်ာတဲ့ မမ ၊ အျမဲ ေတာက္ပေနတတ္တဲ့မမကို တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ သတိရမိေနေသးတယ္။ မမက ကိုယ့္ကို အတင္းကို ျပန္ဆက္သြယ္ေနတဲ့အေၾကာင္း မိုးကို မသိေစခ်င္ဘူး။






" မိုး.. ကို႔ ေက်ာင္းကို တစ္ရက္လိုက္လည္ပါလား.."



အေအးေသာက္ေနရင္းက မိုးကိုေျပာလိုက္ေတာ့ ေသာက္လက္စ အေအးပိုက္ကေလးကိုခ်လိုက္ျပီး ကိုယ့္ကို လွမ္းၾကည့္တယ္။
မိုးမ်က္လံုးေလးေတြ အေရာင္လက္သြားရင္း ကိုယ့္ကိုျပံုးျပီးၾကည့္တယ္.. ျပီးမွ..


" ေပ်ာ္စရာၾကီးေနာ္ ၊ မနက္အေစာၾကီး သြားရမွာလား ..ဘယ္အခ်ိန္လဲ..။ ကားဘယ္လိုစီးၾကမွာလဲဟင္ ၊ ခ်မ္းမလားမသိဘူးေနာ္..ေပ်ာ္စရာၾကီးေနာ္"


တရစပ္ေမးခြန္းေလးေအာက္မွာ မိုးရဲ႕အသံေလး ေတြလြင္ေနတာပဲ။ သူ႔အေပ်ာ္ေတြကူးစက္သြားၾကလို႔လားမသိ.. မိုးရဲ႕ မႈန္ေနတဲ့သနပ္ခါးနံ႕ေလး ကိုယ့္ဆီ သင္းပ်ံ႕လာသလိုပဲ..။ ေမႊးလိုက္တာမိုးရယ္..။




" ကိုတို႔ေက်ာင္းကားပဲ စီးသြားၾကတာေပါ့ မိုးရဲ႕ ၊ မနက္ေစာေစာ ၆ နာရီ အေရာက္ ကားဂိတ္မွာေစာင့္ေန၊ ကိုလာေခၚမယ္ေနာ္ "




အဲ့ဒီေန႔က မိုးတစ္ေယာက္ေပ်ာ္ေနတယ္။ အဲ့ဒီေန႔ မိုးရဲ႕ေက်ာင္းက အျပန္ ကိုယ္တို႔ ဘက္စ္ကား က်ပ္က်ပ္ တိုးစီးခဲ့ရတယ္။ မိုးက ေက်ာင္းကားမစီးဘူးတဲ့။ တစ္ခ်ိဳ႕အတန္းေတြဖ်က္ျပီး စာသင္ရေသးလို႔ ျပန္ရတာလြယ္ေအာင္ ဘက္စ္ကားပဲ စီးတယ္တဲ့။ ကိုယ္ပိုင္ကားလွလွနဲ႔ေက်ာင္းတက္တဲ့ သစ္လြင္လွပလြန္းတဲ့ ခ်စ္ခဲ့ရတဲ့ တစ္ခ်ိန္ကကိုယ့္ရဲ႕မမဟာ ကိုယ့္စိတ္ထဲကို ခဏေရာက္လာတယ္..။ ေပ်ာ့ည့ံလြန္းသူကိုယ့္ကို ခြင့္လႊတ္ပါမိုးရယ္...။




+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ကိုယ့္ေက်ာင္းကို မိုးလိုက္လည္တဲ့ အဲဒီေန႔က ထူးထူးျခားျခားနွင္းေတြက်ေနခဲ့တယ္။ မွတ္မိေသးလား မိုးေရ..။ ျပတင္းေပါက္ေတြဖြင့္ထားတဲ့ ေက်ာင္းကားအတြင္းထဲအထိ တံတားတစ္ခုကို ျဖတ္ရတုန္း နွင္းေတြ ကားအတြင္းထဲအထိ အလုအယက္၀င္လာၾကတာေလ..။ မိုး၀တ္ထားတာမိန္းမ၀တ္ ရွပ္အက်ီၤလက္စကေလးနဲ႔မို႔  မိုးမ်ား ခ်မ္းေနမလားလို႔ ၾကည့္မိေတာ့ အံ့ၾသတၾကီး ေပ်ာ္ေနတဲ့ မိုးရဲ႕မ်က္နွာေလးဟာ နွင္းေတြၾကားထဲမွာ ျဖဴနု၀င္းပေနလိုက္တာေလ။ မိုးဟာ အသံေလးတိတ္ေနျပီး ျငိမ္သက္ေနရွာတယ္။ ေက်ာင္းကားေပၚမွာ ဆူညံေနၾကတဲ့ သူေတြၾကားထဲမွာ မိုးဟာ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနတယ္။ ကိုယ္ကပထမအတန္းခ်ိန္ကို မိုးနဲ႔တူတူတက္ျပီးေတာ့ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြ အတန္းေျပးျပီး ကိုယ္တို႔နွစ္ေယာက္ ေလွ်ာက္သြားၾကတဲ့အခါ မိုးတစ္ေယာက္မွာ ေပ်ာ္လြန္းလို႔။ ကိုယ္တို႔ေတြ ေျခတေညာင္းပဲ ေနမပူခင္ ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ကင္တင္းမွာ ထုိင္နား ထမင္းစား။ မိုးတစ္ေယာက္ပ်င္းဟန္ေပါက္လာေတာ့ ကိုယ္ကပဲျမို႔ထဲသြားၾကရေအာင္ေလ ၊ စာအုပ္ဆိုင္ေတြဘက္သြားၾကရေအာင္လို႔မိုးကိုေျပာျပီး ထ ျပန္ၾကတယ္။


ျမိဳ႔ထဲမွာထမင္းေပါင္း၀င္စားျပီး အေမ့အိမ္စာအုပ္ဆိုင္ကို၀င္ၾကတာ မွတ္မိေသးလားမိုး..။ ကိုယ္က စာအုပ္ေတြ၀ယ္ေတာ့ မိုးက စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္လုိက္၀ယ္တယ္။ မင္းလူရဲ႕ ငွက္ကေလး ဆိုတဲ့စာအုပ္။ မိုးက မိုးအပိုင္သိမ္းထားခ်င္လို႔လုိ႔ေျပာတယ္။
ကိုယ္ရွင္းလိုက္မယ္ေျပာေတာ့ မိုးက "ဟင့္အင္း.. မုိးကိုယ့္ဘာသာရွင္းပါရေစ"တဲ့...။
ကိုယ္က အတင္းရွင္းမယ္လုပ္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုတစ္ခ်က္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္တဲ့ မိုးရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြဟာ ကိုယ့္ကိုထိတ္လန္႔သြားေစတယ္။ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ္က မိုးကိုယ္ပိုင္ေငြနဲ႔ ၀ယ္လာတဲ့ စာအုပ္ေလးကို အဖံုးေလးပဲဖံုးေပးနိုင္ခဲ့တယ္။ ဖလင္ျပားေလးကို အသဲနွစ္ခုဆက္ေနတဲ့ပံုစံ ညွပ္ျပီး စာအုပ္ညွပ္လို႔ရေအာင္ ၾကိဳးကေလးနဲ႔တြဲခ်ည္ျပီးထည့္ေပးလိုက္တယ္။ မိုးက ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ဖံုးေပးထားတဲ့ စာအုပ္ေလးကို တရိုတေသ ၾကည့္ျပီး "ေက်းဇူးတင္ပါတယ္" တဲ့။
မိုးရယ္.. ဒါေလးကို ေက်းဇူးတင္စရာလိုလို႔လား လို႔ ေတြးမိရင္း ထြက္ခြာသြားတဲ့ မိုးရဲ႕ေက်ာျပင္ကို ပဲ ေငးၾကည့္မိတယ္။




+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++




ေဆာင္းမနက္ခင္းတခ်ိဳ႕မွာ ေက်ာင္းပ်က္တာမ်ားလို႔ မလိုက္နိုင္ေတာ့တဲ့ ဘာသာရပ္တစ္ခုအတြက္ မိုးတစ္ေယာက္က်ဴရွင္တက္ရေတာ့ ကိုယ္က မိုးကို စက္ဘီးေလးနဲ႔ လုိက္ပို႔ရေသးတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ရက္ေတြက်ေတာ့ ကိုယ္က မိုးက်ဴရွင္ကိုလာၾကိဳရံုပဲတတ္နိုင္တယ္..။  အေစာၾကီးတက္ရတဲ့မိုးရ႕ဲက်ဴရွင္ကို ပထမဆံုးကိုယ္လိုက္ပို႔ရတဲ့ရက္တုန္းက ကိုယ့္စက္ဘီးေနာက္မွာ မရဲတရဲ ထိုင္စီးရွာတဲ့မိုး၊ တစ္ခါတစ္ခါ စက္ဘီးက မျငိမ္လို႔ လႈပ္သြားတဲ့အခါ ကိုယ့္ခါးကို မရဲတရဲ လွမ္းဖက္လိုက္ေတာ့


"ဖက္ရင္ရဲရဲဖက္ဗ်၊ မရဲတရဲဆို ကိုယ္က ယားတယ္ " လို႔ေနာက္မိတယ္။


ကိုယ္အဲ့လိုေျပာျပီးေနာက္ မိုးေလ ကိုယ့္ခါးကို ဖက္ျပီး မ်က္နွာေလးအပ္ထားလိုက္တာ ကိုယ့္ေက်ာျပင္မွာ သနပ္ခါးနံ႕ေလး စြဲထင္ကုန္တဲ့အထိပဲ။
လြမ္းရပါတယ္ မိုးေရ..။ ခုခ်ိန္မွာ မိုးရဲ႕ ပါးျပင္က သနပ္ခါးရန႔႔ံေမႊးေမႊးကို လြမ္းမိေပမဲ့ တခ်ိန္ကေတာ့ မမရဲ႕ ေရေမႊးရနံ႔ကို ကိုယ္စြဲလမ္းခဲ့ေၾကာင္း မိုးကိုရွက္ရွက္နဲ႔ ၀န္ခံရေတာ့မယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း မုန္းတီးရပါတယ္မိုး။ ဒါဟာ မိုး ကိုယ့္ကို အျငင္သာဆံုးနဲ႔ အထိေရာက္ဆံုး လက္စားေျချခင္းပဲျဖစ္ပါေစေတာ့မိုးရယ္။ မိုးကိုယ့္ကိုေရးျပီးေပးဖတ္တဲ့ ကဗ်ာေလးထဲကလို ေပါ့..။
"ေ၀ဒနာဆိုတာ ခံနိုင္ရည္ရွိမႈနဲ႔ မဆိုင္ဘူး" တဲ့။
ကိုယ္က မိုးကို ခံနိုင္ရည္ရွိတယ္ဆိုျပီး ေ၀ဒနာေတြထပ္ခါတလဲလဲေပးခဲ့မိသူပါမိုးေရ။ မိုးကေတာ့ ကိုယ္ေပးတဲ့ေ၀ဒနာေတြကို မခံစားနိုင္ေတာ့လို႔ အေ၀းကိုထြက္ေျပးသူလို႔ ကိုယ္ေတြးျပီးေၾကကြဲရျပန္တယ္။ အျမဲလိုလို ဒြိဟေတြနဲ႔ ေတြေ၀ေနတတ္တဲ့ကိုယ့္ကိုယ္စား အေျဖတစ္ခုကိုကိုယ္ေခါင္းမရႈပ္ေအာင္ ကိုယ့္ကိုတမင္တကာႏႈတ္ဆက္သြားသလိုပဲလို႔ကိုယ္ေတြးမိပါေသးတယ္..။ သိပ္ကိုေၾကကြဲရပါတယ္မိုးေရ..။ ေတြေ၀တတ္တဲ့သူဟာ မိမိကိုယ္္ကို အမွန္မသိသူမိ႔ု႔ တစ္သက္စာထာ၀ရ ရွံုးသူပါပဲ မိုး..။




+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++




" လိပ္ကေလး.. ပက္လန္လန္ေနတာေတာင္ ျပံဳးစိစိနဲ႔.. ဘယ္လုိအခက္အခဲမ်ိဳးပဲၾကံဳၾကံဳ အဲဒီလိပ္ကေလးကိုသတိရေနာ္ .."
ကိုယ္က အစိမ္းေရာင္လိပ္ကေလး ပက္လက္ကေလးနဲ႔ ျပံဳးစိစိျဖစ္ေနတဲ့ပံုပါတဲ့ ပို႔စ္ကဒ္ ေသးေသးေလးရဲ႕ေနာက္မွာ စာေရးျပီး မိုးကို ေပးတယ္။ ၁ ရက္ ၁ လ  နွစ္သစ္တစ္ရက္မွာ မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့လက္ေဆာင္ေလးကို ရတဲ့ မိုးက အံ့ၾသတဲ့မ်က္နွာေပးေလးနဲ႔ ၊ မထံုတတ္ေတး ။ မိုးက စာသားရဲ႕ေအာက္မွာေရးထားတဲ့ ခ်စ္ရတဲ့ကို ဆိုတဲ့ စာသားကို မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ၾကည့္ေနတုန္းမွာ ကိုယ္က မိုးကို ရည္းစားစကားေျပာမိတယ္။ မထင္မွတ္ထားတဲ့အခ်ိန္ မထင္မွတ္ထားတဲ့ေနရာမွာ လံုး၀မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့လူတစ္ေယာက္ဆီကၾကားရတဲ့စကားမို႔ မိုးဟာ ရွက္ရွက္နဲ႔ ကိုယ့္ေရွ႕ကေန အေျပးတစ္ပိုင္းထြက္သြားတယ္။ ကဒ္ကေလးကိုလႊတ္မခ်ခဲ့ဘူး။ ဒီအေၾကာင္းေတြ မိုးဆီက ျပန္ၾကားရတဲ့အခ်ိန္မွာ မိုးက ကိုယ့္ပုခုန္းစြန္းေလးကို မွီႏြဲ႕ေနျပီ..။ မိုးဟာ မေကြ႔ေကာက္ဘူး။ မကြယ္၀ွက္္ ဘူး။ သေဘာေျဖာင့္လြန္းလွတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ထင္ပါရဲ႕ ေလ.. မမေၾကာင့္ ဒဏ္ရာရခဲ့တဲ့ ကိုယ္က မိုးကို ျငိတြယ္မိေလသလား။ မိုးရင္မွာ ခဏခို၀င္ခဲ့မိေလသလား။ မေကြ႔ေကာက္တတ္တဲ့မိုးဆီက ကိုယ့္အတြက္အေျဖကိုမေစာင့္လိုက္ရသလို မိုးကိုလည္း မယံုမၾကည္ျဖစ္ရျခင္းေတြမရွိခဲ့ဘူး။ မိုးကလည္း ကိုယ့္ကို နည္းနည္းေလးမွ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ေပးတယ္လို႔လည္းမရွိခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ပဲ မိုးဆီရတဲ့ ေအးျမျခင္းေတြဆီက ကိုယ္က ေျပးထြက္ခဲ့မိေလသလား မိုးေရ..။ မမရဲ႕ခ်ဳပ္ေနွာင္မႈေတြေၾကာင့္ က်ဥ္းက်ပ္လာတဲ့ေန႔မွာ မိုးဘယ္ေရာက္ေနျပီလဲ လို႔ အလန္႔တၾကားေတြးမိရတယ္။ မိုးကို အရွက္ရတယ္။ အဲ့လိုအခ်ိန္မွာမ်ားကိုယ့္ကို မိုးက ဘာေၾကာင့္ဒီေလာက္ေပ်ာ့ည့ံသြားရတာလဲ လုိ႔ လာေမးရင္လည္း တစ္ၾကိမ္တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ေပ်ာ့ည့ံခြင့္ေပးပါလို႔ ေျပာမိရေတာ့မွာပါပဲ။ မိုးက လိပ္ကေလးကို သတိမရေတာ့ဘူးလားလို႔ ေလွာင္ရယ္သလိုေမးလာခဲ့ရင္လည္း ကိုယ္က လိပ္ပက္လက္လန္သလို ျဖစ္တာ မိုးထားသြားတဲ့ေန႔ကတည္းကပါလို႔ ေျပာမိမလားပဲမိုးေရ..။ မြန္းၾကပ္ပိတ္ေလွာင္မႈေတြေအာက္မွာ ကိုယ္က မိုးကို ျပန္ရွာမိေတာ့ မိုးဟာ စိတ္အနာၾကီးနာခဲ့သူမို႔ တစ္ေယာက္တည္းအေ၀းကိုေျပးသတဲ့။ ကိုယ္ဟာ အျပစ္ရွိသူမို႔ မိုးရဲ႕အနားကို မခ်ဥ္းကပ္၀ံ့ဘူး။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုမ်ား မိုးၾကားတဲ့အခါ ေလွာင္ရယ္ေနမလားလို႔ ႏႈတ္ခမ္းကိုသာ တင္းတင္းေစ့ပိတ္မိတယ္။ ရင္ထဲကအနာကို မိုးအပါအ၀င္ ဘယ္သူမွမျမင္ေစရဘူး။ ရင္ထဲမွာ က်ိတ္ငိုခြင့္သာ ေပးပါေတာ့မိုးေရ..။ ကိုယ္ဟာ ေအးျမျခင္းရဲ႕အေ၀းကို ေျပးထြက္မိသူမို႔ ေနာင္တေတြနဲ႔သာ ထိိုက္တန္ပါတယ္ ။ လိပ္ျပာမသန္႔သူမို႔ မိုးကို လုိက္ရွာခြင့္လည္း မေပးပါနဲ႔ေတာ့ မိုး...။




++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++




" အကို႔တို႔နွစ္ေယာက္ကို မေန႔က ကၽြန္မဘက္စ္ကားေပၚကေန လွမ္းေတြ႔လိုက္တယ္"


မိုးအသံက ထိန္းထားတဲ့ၾကားကတုန္ခါေနတယ္။ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ထိတ္ခနဲပဲ။ ရုတ္ခ်ည္းဆိုသလို ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ေအးစက္သြားတယ္။ မ်က္နွာတစ္ခုလံုးထူပူလို႔။ ကိုယ္ေလ မိုးမ်က္နွာကို မၾကည့္ရဲဘူး။ အေခၚအေ၀ၚေတြ ေျပာင္းပစ္လိုက္ျပီျဖစ္တဲ့မိုးရဲ႕ ေလသံေတြ ေအးစက္ေနမွန္း ကိုယ္သိပါတယ္။




" မိုးလိုခ်င္တာက နွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ အျပန္အလွန္ အလံုးစံု စိတ္ခ်ယံုၾကည္ရတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာပါ။ ကၽြန္မက အကို႔ကို ခ်စ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ အကို႔အေပၚကိုအထင္ၾကီးျခင္းအေပၚကို အေျခခံျပီးခ်စ္ခဲ့မိတာ။ ကိုယ္အထင္ၾကီးရတဲ့ခ်စ္သူကို ကၽြန္မက အၾကြင္းမဲ့ယံုၾကည္ခဲ့တယ္။ အခုလိုမ်ိဳး ကၽြန္မအေပၚကို ဆက္ဆံခံရတာ စိတ္အနာဆံုးပဲ။ တစ္သက္ေဖ်ာက္မရနိုင္ေတာ့တဲ့ ဒဏ္ရာပဲ။ "




မိုးရဲ႕ စကားေတြက ျမားေတြလုိပဲ ကိုယ့္ရင္ကို လာစူးၾကေလရဲ႕။ စူးပါေစေတာ့မိုးေရ။ မိုးကို ဒဏ္ရာေတြေပးမိတဲ့ကိုယ္ဟာ အျပစ္ရွိသူပါ။ ကိုယ္ကမိုးမ်က္နွာေလးကိုပဲ ေငးၾကည့္ေနမိေတာ့တယ္။ ကိုယ့္တစ္ကိုယ္လံုး မီးခိုးေငြ႔ေတြအျဖစ္ေျပာင္းသြားၾကျပီထင္ရဲ႕။ မိုးလက္ကေလးကို လွမ္းဆြဲလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ မမရဲ႕ လက္ပတ္ၾကိဳးေလးဟာ မိုးလက္ကေလးကို လွမ္းဆြဲမယ့္ကိုယ့္လက္ကို အတင္းဆြဲတားထားၾကသလိုပဲ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက မမကိုရင္ဘတ္ထဲ ထည့္ခဲ့မိတဲ့ကိုယ္မို႔ မိုးဘက္ကို အေလးမသာခဲ့တာကိုေတာ့ ရင္နာနာနဲ႔၀န္ခံပါတယ္မိုး။


အစက ခပ္ဖြဲဖြဲက်ေနတဲ့မိုးေတြ ရုတ္တရက္သည္းသည္းမည္းမည္းရြာခ်လာတယ္။ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးရဲ႕ အစြန္ဆံုးစားပြဲမွာ ထိုင္ေနၾကတာမို႔ မိုးစက္ေတြဟာ မိုးရဲ႕ေက်ာတေလွ်ာက္ကိုလာစင္ေနတယ္။ ေက်ာတေလွ်ာက္ခ်ထားတဲ့ မိုးရဲ႕ဆံနြယ္ေတြမွာ မိုးစက္ေတြ လာျငိတြယ္ေနၾကတာကိုကိုယ္မွတ္မိပါေသးတယ္။ မိုးေတြစိုကုန္မယ္ .. ဒီဘက္တုိးေလမိုးလို႔ ေျပာလိုက္မိတယ္ထင္တယ္မိုးရယ္.. အဲ့ဒီစကားကလြဲရင္ ရင္ထဲမွာဗေလာင္ဆူကာ အခိုးအေငြ႔တစ္၀က္ျဖစ္ေနတဲ့ကိုယ္က ရွက္ရြ႔႔ံျခင္းအျပည့္နဲ႔မို႔ မိုးကို ေျပာဖုိ႔ တျခားစကားလံုးေတြ ထြက္မလာနိုင္ဘူး။ အျပင္မွာသည္းေနတဲ့မိုးေတြ ကိုယ့္အေပၚကိုသာအကုန္ရြာခ်ပါေစေတာ့လို႔ ဆုေတာင္းမိေလသလား မသိဘူးမိုးေရ..။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ မုိးက ကိုယ့္ကို တစ္ခုခုေျပာတယ္..။ အခုအခ်ိန္မွာ ကိုယ္ျပန္မစဥ္းစားခ်င္ဆံုးတစ္ခုခု..။





" အကို ေျခလွမ္းေတြပ်က္တာ ကၽြန္မသိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မသိကၡာကို ဒီေလာက္ထိ ေစာ္ကားလိမ့္မယ္လို႔ မထင္မိေလာက္ေအာင္ အကို႔ကို အထင္ၾကီးမိခဲ့တာေတာ့ ကၽြန္မအမွားေပါ့။ အကိုက သိပ္ေတြေ၀တတ္လြန္းတယ္ဆိုေတာ့ လည္းအကို႔အတြက္ ကၽြန္မကပဲအဆံုးအျဖတ္ေပးခဲ့ပါမယ္။ အကိုတို႔နွစ္ေယာက္လံုးေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ.."




မိုးရဲ႔အသံက ခပ္တုိးတိုးေပမဲ့ ညင္သာျပတ္သားလွတယ္။ ကိုယ့္မ်က္လံုးတည့္တည့္ကို ေအးစက္စက္စိုက္ၾကည့္ျပီးေျပာေနတဲ့ မိုးဟာ ျပတ္သားေနတယ္။ မိုးက ထုိင္ေနရာက ထြက္သြားတယ္။ မိုးေရေတြထဲ..။ မ်က္ရည္တစ္ခ်က္ မထြက္တဲ့မိုး။ သိပ္ကို မာနၾကီးတဲ့မိုး။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵဟာ အခိုးအေငြ႔ေတြအျဖစ္နဲ႕ကိုယ့္တစ္ကိုယ္လံုးေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်င္တဲ့စိတ္ပဲ ျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ႕ မိုးေရ..။ အဲ့ဒီေန႔က ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးမွာ မိုးေတြ စဲတဲ့အထိ ထိုင္ေနမိတယ္။ မိုးထားခဲ့တဲ့ ေကာ္ဖီခြက္ကေလးကို ၾကည့္ရင္းက မ်က္ရည္၀ဲရျပန္တယ္..။ မိုးေရေတြ တစ္စက္စက္က်ေနတဲ့ ေျမသားေတြကိုေငးၾကည့္ရင္းနဲ႔ ကိုယ့္မွာ ေအးစက္ရျပန္တယ္။ ဟင္းလင္းျပင္တစ္ခုထဲမွာ ေမ်ာလြင့္ရသူလို ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားနဲ႔ ကိုယ့္လက္ကိုတင္းတင္းဆုပ္ထားရျပန္တယ္..။ ကိုယ္ဟာ အားငယ္တတ္သူပါလို႔ စိတ္ထဲမွာ မိုးကိုတိတ္တိတ္တမ္းတရတယ္။ မမဟာ ကိုယ့္ကို မေအးျမေစနိုင္သူမုိ႔ မိုးဆိုတဲ့ေအးရိပ္ဆီကို တမ္းတမိတတ္တဲ့အခါ မိုးကိုရွက္ရြံ႕အားနာရတယ္။ ခ်န္ခဲ့ပါေတာ့မိုး..။ ကိုယ့္အနားက အေ၀းဆံုး အေကာင္းဆံုးဆိုတဲ့အရပ္ဆီကိုသာ ထြက္ေျပးပါေတာ့မိုးေရ..။




+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


မိုးေတြ တစ္ေပါက္ေပါက္က်လာတယ္။ မွာထားတဲ့ေကာ္ဖီကို စားပြဲထုိးေလးက စားပြဲေပၚလာခ်ေပးျပီးသြားတဲ့အခါ မိုးေရစက္ေတြ ပိုစိတ္လာတာကိုသတိထားလုိက္မိတယ္။ မိုးေတြသည္းတဲ့ မိုးရက္တစ္ရက္ရယ္၊ ေကာ္ဖီရယ္.. ဟာ ကိုယ့္ကိုမေမ့နိုုင္တဲ့အတိတ္ေတြဆီေခၚသြားေနၾကေပါ့.. ။ တကယ္ဆို အဲ့ဒီေန႔က အေၾကာင္းကို ျပန္ေတြးရင္ သက္ကယ္မိုးထားတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ အမိုးေလးေပၚကမိုးေရစက္ေတြက သဲထူထူခင္းထားတဲ့ ေျမေပၚကိုတေပါက္ေပါက္က်ေနတဲ့ ျမင္ကြင္းေလးကို သတိရမိတုန္းပဲ။






                                                                                                                                စိမ္းျမလင္းသစ္
                                                                                                                                10/03/2014

ဂၽြန္…တစ္ေယာက္တည္းပဲေပ်ာ္တယ္ဆို ဘာလို႔ကိုယ့္ကိုေခၚေသးသလဲ။

မနက္ခင္းမွာနုိးလာေတာ့ ျပတင္းေပါက္မွန္မွာ မိုးေရေတြေတြ႔ရတယ္။
နိုးတစ္၀က္အိပ္တစ္၀က္ျဖစ္ေနတဲ့
ကိုယ့္ရင္ထဲကအိပ္မက္ကေလးကိုနႈိးလုိက္ရင္ေကာင္းမလားလုိ႔ စဥ္းစားမိရင္း
အိပ္မက္ဟာနိုးလာတဲ့အခါအိပ္မက္မဟုတ္ေတာ့ဘူးလို႔ေတြးမိျပန္ေတာ့
အိပ္မက္ကေလးကိုအိပ္မက္ေလးအတိုင္းထားလိုက္ရတယ္…။
ဂၽြန္…ခင္ဗ်ားေပးခဲ့တဲ့အိပ္မက္ေလးနိုးသြားရင္ ခင္ဗ်ားဆီပဲျပန္သြားခိုင္းမွာပါ.။
အိမ္တံခါးကိုပိတ္ျပီးလမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာေတာ့ ျမင္လိုက္ရတဲ့ ေလခါးလက္ရမ္းမွာ ခိုေတြအမ်ားၾကီးပဲ။
သူတို႔ေတြပ်ံမသြားေအာင္ေျခသံကိုေဖာ့ျပီးနင္းလိုက္ရတယ္။
ငွက္ကေလးေတြျငိမ္းခ်မ္းပါေစ။
မနက္ခင္းေလထုဟာမိုးရြာျပီးစမို႔လို႔ ေအးေနတာပဲ။
တိမ္ျဖဴျဖဴတစ္ခ်ိဳ႕တေလရွိတယ္။
အလုပ္ကိုကသုတ္ကရက္သြားေနၾကတဲ့လူေတြရွိတယ္။
နွစ္ေယာက္တြဲလမ္းေလွ်ာက္လာၾကတဲ့လူေတြၾကည့္ျပီးတစ္ေယာက္တည္းျပံဳးလိုက္ရတယ္… ဂၽြန္။
ကန္ပတ္လမ္းေဘးကစကားပင္က ေမႊးရနံ႕ဟာ ေအးျပီးေမႊးေနတာပဲ။
ဒီမနက္ အခ်ိန္မရလို႔ေပါင္မုန္႔မ၀ယ္နိုင္ေတာ့ဘူး ။
မနက္စာမစားျဖစ္လည္းေကာ္ဖီေတာ့ ေသာက္ျဖစ္မွာပါ။
ညစာမစားျဖစ္လည္းနြားနို႔ေတာ့ေသာက္ျဖစ္မွာပါ။
တနဂၤေႏြေန႔ေတြမွာအိပ္ေရး၀၀ အိပ္ျပီး ပ်င္းတဲ့အခါ တစ္ေယာက္တည္း ရုပ္ရွင္ၾကည့္ျဖစ္မွာပါ။
ေက်ာင္းစာေတြခက္လာတဲ့အခါ၊အလုပ္မွာ စိတ္ရႈပ္စရာေတြ႔ရတဲ့အခါ
ညတုန္းကလိုပဲ…တစ္ခါတေလပန္းျခံထဲ ထြက္ထိုင္မွာပါ။
သီခ်င္းေတြဆိုျပီးရုပ္ရွင္ေတြၾကည့္မွာပါ။
တစ္ခါတေလစာေတြဖတ္ျပီး တစ္ခါတေလ စာေတြေရးျဖစ္မွာပါ။
တစ္ခါတေလအိမ္နဲ႔ ဖုန္းေျပာျပီး တစ္ခါတေလ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ထြက္ေတြ႔မွာပါ။
၀မ္းနည္းတဲ့အခါတစ္ေယာက္တည္းမ်က္ရည္၀ဲျပီး ေပ်ာ္တဲ့အခါ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ျပံဳးမွာပါ။
အမွန္တကယ္ေတာ့အထီးက်န္တယ္ဆိုတာ
တစ္ေယာက္တည္းရွိတဲ့အခ်ိန္မွျဖစ္တတ္တာမဟုတ္မွန္းကိုယ္သိပါျပီ …ဂၽြန္။
ဒီလိုဆို
တစ္ေယာက္တည္းေလွ်ာက္လို႔ရတဲ့လမ္းေတြမွာဘာလို႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ပါစရာလိုပါ့ဦးမလဲ။
ျပီးေတာ့…
ခင္ဗ်ားက
တစ္ေယာက္တည္းလည္းျဖစ္တယ္ဆို…ဘာေၾကာင့္ကိုယ့္ကို ေခၚေသးသလဲ…။
တစ္ေယာက္တည္းပဲေပ်ာ္တယ္ဆို…ဘာလို႔ ကိုယ့္ကိုေခၚေသးသလဲ…။


စိမ္းျမလင္းသစ္
(May 2013)

S P A C E S

space ေတြ ၾကားထဲ ခုန္ခ်လိုက္တယ္

ေနေပ်ာ္မယ္ဆိုတာေသခ်ာသလား

အလိုမက်သမွ်ေတြကို တစ္တိုး တစ္ေလွ်ာ့ ေနရ။

ဘယ္သူဟာ ဘယ္မွာ ဘာေၾကာင့္ ညာေၾကာင့္ ဒီအခ်ိန္ ဒီအခါ

အေတြးေတြကို ေသခ်ာျဖန္႕က်က္ၾကည့္ေတာ့

ကိုယ္ကလြဲရင္ကိုယ့္အျပင္ ဘယ္သူမွမရွိျပန္ဘူး။

ေနာက္ဆံုး
လိမ္မာေတာ့မယ္လို႔ ေျပာျပီး

စေပ့စ္ ေတြ ထဲ ခုန္ခ်လိုက္တယ္

အရိပ္ေတြ မလိုက္ခဲ့နဲ႕ ...။

 

စိမ္းျမလင္းသစ္

(April 2013)

 

မိုးေရထဲ ျဖတ္ေလွ်ာက္ၾကစို႔ ဂၽြန္.. အရာအားလံုးဟာ အကန္႔အသတ္ေတြနဲ႔မို႔..။

ေနေရာင္ျခည္ေအာက္မွာ ေခါငး္ကို ခါလိုက္မိတယ္။
ေဆြးေျမ႔ေနတဲ့ အေတြးေတြ အေထြးလိုက္က်သြား
အခန္းထဲမွာ မီးေရာင္၀ါ၀ါ
မ်က္ႏွာက်က္မွာ စကၠဴငွက္ရုပ္ကေလး
အသက္ရွဴလိုက္တိုင္းမွာ ပန္းရနံ႔ေတြခ်ည့္ပဲ..
အေတြးထဲမွာ….။

ဂၽြန္...။
လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တာနဲ႔
အသက္ရွဴလိုက္တိုင္း
ရင္ခြင္တစ္ခုလံုးလင္းရတယ္
ခက္ေရာပဲ။
ဒီေန႔ ေနသာတယ္ ..ဂၽြန္။
ေကာင္းကင္က အျပာလဲ့လဲ့ေအာက္
ေလထုထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေငြမႈန္ေတြ တလက္လက္
သစ္ရြက္ငယ္ေလးေတြ
ေနေရာင္ျခည္ ၀တ္ရံုနဲ႔ အတူ ကခုန္ေနၾကေပါ့။

အျပစ္ကင္းပါတယ္ ဂၽြန္။
ကိုယ့္ ရယ္သံေတြမွာ ေပ်ာ္ပါ။
မနက္ျဖန္ေတြမွာေနထိုင္ပါ။

ေက်းဇူးျပဳျပီး
ကိုယ့္ရဲ႔ၾကက္ေျခခတ္ အနီေရာင္ေတြကို ခပ္ေ၀းေ၀းလႊင့္ပစ္ေပးပါ
အနာဂတ္မွာ

ကမာၻအသစ္နဲ႔
အစိမ္းရင့္ရင့္ျမင္ကြင္းေတြနဲ႔
ဂၽြန္နဲ႔ကိုယ္နဲ႔…။

ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းအက်ီၤကို အိပ္မက္အတိုင္းနဲ႔ ခ်ဳပ္လုပ္၀တ္ဆင္ဖို႔
ေနေရာင္ျခည္ထဲမွာ ဆႏၵအေသေတြ စြန္႔ပစ္လိုက္ဖို႔
တံခါးတစ္ခ်ပ္ကိုဖြင့္ဖို႔ ေစာင့္ေနတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း

ယံုၾကည္ခ်က္၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ
အခန္းငယ္ေလးဟာ ေႏြးေထြးတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း
စသျဖင့္ .. စသျဖင့္
ဘယ္ဘက္အိပ္ကပ္ထဲက စကားလံုးေတြရဲ႕အသံက
တိုးတိုးတစ္မ်ိဳး က်ယ္က်ယ္တစ္မ်ိဳး..။

သိပ္ထူးဆန္းတယ္ ဂၽြန္
ေစာင့္စားရျခင္းဆိုတဲ့ စကားလံုးမွာ ဆူးေတြနဲ႔။        ။


စိမ္းျမလင္းသစ္
21/01/2013

တစ္ခါတစ္ခါမ်ား

ဘ၀က အခ်ိဳရည္ကုန္သြားတဲ့အခါ

အသက္ရွဴစရာ ေနရာမက်န္ေတာ့သလိုမ်ိဳး

ဘာကို ဆုပ္ကိုင္ျပီး အားတင္းရမလဲမသိဘူး

ဖုန္းဆက္တိုင္း ခဏခဏမဆူပါနဲ႔လားေမေမရယ္။

အိမ္ကိုျပန္တိုင္းလည္း အိမ္မဟုတ္လို႔

မ်က္နွာမူလိုက္တုိင္း ေအးစက္တဲ့ အရပ္မ်က္နွာေတြ

ေဆာင္းအိပ္မက္ေတြနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္းေျခာက္ေသြ႔ ကြဲအက္

ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ကိုယ္အခန္႔မသင့္ရတဲ့ ရက္ေတြအတြက္

စိတ္ကူးေလးနဲ႔ေတာ့ ခဏေလာက္ေႏြးေထြးပါရေစ
တစ္ခါတေလမ်ား

စိတ္ေလနွင္ရာ လြင့္သြားခ်င္တယ္ဆိုျပီး

မ်က္ရည္ေတြက်ရတယ္

ၾကိဳးေတြအထပ္ထပ္နဲ႔

တစ္ေယာက္တည္း။

ပိတ္ထားတဲ့တံခါး

ပိတ္ထားတဲ့တံခါး

                                                                   စိမ္းျမလင္းသစ္

ပတ္၀န္းက်င္ကပဲ မခို႔တရို႔ အေမွာင္မို႔လို႔လား ။ မိုးရြာျပီးစ ညေနခင္း၊ တိမ္ေတြျပိဳဆင္းက်ျပီးကာစ အခ်ိန္။ မိုးေရစက္ေတြတြဲလြဲခိုေနတဲ့ သစ္ရြက္ကေလးေတြကို လက္နဲ႔အသာတို႔ထိမိလိုက္ေသးသလား မသိဘူး။ မဲညိဳ႔ေနေသးတဲ့ မိုးသားတိမ္တိုက္ေတြေအာက္မွာ တိမ္ေတြလို တလြင့္လြင့္နဲ႔ ေလွ်ာက္လာမိရင္း ဒီလမ္းေလးကို ျမင္လိုက္ရတယ္။ အို..သိပ္ကိုလွတဲ့လမ္းကေလးပါပဲကြယ္ ။ ကိုယ့္ ႏႈတ္ခမ္းေတြကေနေတာင္ ခပ္တိုးတိုးေရရြတ္မိေလသလားမသိေပဘူး..။ အဲ့ဒီ ေျမနီလမ္းကေလးအတိုင္း ဆက္ေလွ်ာက္လာေနမိေတာ့တယ္။  စကတ္ရွည္ရွည္ကို အသာမလို႔ တစ္ခါတစ္ခါ ေျခဖ်ားေထာက္ျပီးေတာင္ေလွ်ာက္ေနရတယ္။ ေရအိုင္ေသးေသးကေလးေတြက အမ်ားသားပဲ..။ ေရအိုင္ေတြကိုေက်ာ္ျပီးေလွ်ာက္ရေပမဲ့..လမ္းကေလးဟာ ျမက္ပင္စိမ္းစိမ္းနုနုေလးေတြနဲ႔ သိပ္ကို စိမ္းလန္းလွပလြန္းပါရဲ႔။ ေရအိုင္ေလးတစ္ခုကို ခုန္ေက်ာ္လိုက္၊ ကိုယ္ဟန္ကိုထိန္းလိုက္နဲ႔ ေပ်ာ္လာတယ္။ ေဟာ မိုးေတြ ထပ္ရြာလာျပန္ျပီ.။ ဒီတစ္ခါ မိုးက ခပ္ဖြဲဖြဲပဲ..။ အင္း..မိုးေရထဲမွာ မေလွ်ာက္ျဖစ္တာ ၾကာျပီပဲ..။ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္မယ္ေလ..။ ဒီအစိမ္းေရာင္လမ္းကေလးအတိုင္း ေလွ်ာက္သြားရင္ ဟိုျခံတံခါးဆီပဲေရာက္မွာပဲေပါ့ေနာ္။ အျပာေရာင္ေဆးသုတ္ထားတဲ့ ျခံတံခါးေပါ့။  ျခံတံခါးကေနၾကည့္လိုက္ရင္ တံခါးကို အျမဲပိတ္ထားတဲ့ အျပာေရာင္ အိမ္ကေလးကိုလည္းေတြ႔ရမယ္ေလ။ ျခံထဲမွာ ဘယ္ေတာ့မွလူမေတြ႔ရတဲ့ ဒန္းကေလးတစ္ခုရွိတယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ္ေတြ႔ရသေလာက္ေတာ့
ေရကန္ကေလးတစ္ခုလည္းရွိေသးတာပဲ။ ေရကန္ေလးက ညဘက္ဆိုရင္ ျပာလဲ့ျပီး ေန႔ဘက္ဆိုရင္ ေအးျမေနမယ့္ ပံုစံရွိတယ္။ ေရကန္ကေလးရဲ႕ေဘးမွာ မီးတိုင္အျပာေရာင္ေလးေတြထြန္းထားတယ္။ ေရကန္ျပာျပာေလးဟာ လဲ့ျဖာေနတာပဲ။ ျဖတ္သြားျဖတ္လာနဲ႔ အျပင္ကျမင္ရတာနဲ႔တင္ သိပ္ကိုသာသာယာယာရွိမယ့္ ျခံကေလးမွန္းသိပ္သိသာတာပဲ။ ဒီလမ္းေလးကိုေလွ်ာက္မိတိုင္း ဒီအိမ္ေလးကိုအျမဲၾကည့္မိတယ္။ တစ္ခါတုန္းကေတာ့ ျခံကေလးေရွ႔မွာရပ္မိရင္းနဲ႔ ျခံကေလးထဲကို ၀င္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ ျပင္းျပင္းျပျပ ျဖစ္ဖူးတာ မွတ္မိတယ္။ ဒန္းကေလးမွာ ခဏထိုင္ခ်င္တယ္။ ျပီးေတာ့ ကန္ကေလးေဘးမွာ ထိုင္ခ်င္တယ္။ ျပီးေတာ့ အိမ္ကေလးထဲကို ခဏေလာက္၀င္ၾကည့္ခ်င္တယ္။ ျပီးေတာ့လည္းသိပ္မၾကာခင္ ျခံတံခါးေလးဆီကေန အၾကည့္ကို လႊဲခဲ့ရတာပါပဲ။ စိတ္လြတ္လက္လြတ္ နဲ႔ပဲ ဒီျခံကေလး ေဘးကေန ျဖတ္သြားရင္း အခု ေနာက္တစ္ခါ ေရာက္လာျပန္ျပီ။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ျခံကေလးက ပိုျပီးသစ္လြင္လာသလိုပဲ။ ျခံတံခါးျပာျပာေလးရယ္၊ ျပတင္းတံခါးေတြကို ေဆးျဖဴသုတ္ထားတဲ့ အိမ္ေလးရယ္၊ ေရကန္ျပာျပာေလးရယ္…။ ကိုယ္ေလ… ၾကည့္ရင္းနဲ႔ ရင္တျငိမ့္ျငိမ့္နဲ႔ ေမာလာမိတယ္။ ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ေတာင္ ျမက္ပင္ကေလးေတြက ပိုျပီးစိမ္းလာၾကသလားမသိဘူး။ ျခံကေလးေဘးမွာ စိုက္ထားတဲ့ ပန္းနီနီကေလးေတြကလည္း ရိုးတံစိမ္းစိမ္းကေလးေတြကေန နီေဆြးလတ္ဆတ္စြာ ဖူးပြင့္ေနၾကတယ္။  ေလက တိုက္တယ္ဆိုရံုကေလးတိုက္ေနတယ္။ ေလတိုက္တုန္း ပန္းရန႔ံေလးေတြ ရလိုက္မိေသးတယ္ ၊ ခေရပန္းနံ႕လား၊ ညေမႊြးပန္းရနံ႕လား..၊ ညေမႊးပန္းရနံ႔လိုေတာ့ စူးရွမေနဘူးရယ္..။ ေလတခ်က္ ထပ္တုိက္သြားျပန္တယ္ ။ ကိုယ့္ဆံပင္ေလးေတြေတာင္ လႈပ္သြားသလိုပဲ။ ျခံတံခါးေလးမွာလည္း မိုးေရစက္ကေလးေတြနဲ႔ ။ ျခံတံခါးသံပန္းကေလးေပၚတင္ေနတဲ့ မိုးစက္ကေလးေတြကို လက္ကေလးနဲ႔ အမွတ္တမဲ့ နဲ႔ တို႔ထိလိုက္မိတယ္.။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ အဲ့ဒီအသံသဲ့သဲ့ကို စၾကားလိုက္ရတာ။ သူ...။ အရင္းႏွီးဆံုး အသံတစ္ခုကိုၾကားလိုက္ရသလိုလို။ အဲ့ဒီ အသံကိုၾကားလိုက္တာနဲ႔ပဲ အင္အားေတြျပည့္၀သြားသလိုမ်ိဳး။ မိုးေတြ ရြာေနေသးတယ္  ..အထဲမွာခဏမိုးခိုသြားပါလား...တဲ့။ အသံက ဆြဲငင္သံမပါဘဲနဲ႔ ဆြဲငင္တယ္။ ကိုယ္က ေငးေငးေမာေမာ ရပ္ေနမိလို႔။ ဟုတ္ကဲ့ လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္မိသလားမသိဘူး..။ ျပံဳးေနတဲ့ မ်က္၀န္းေတြကို တစ္ခ်က္ၾကည့္မိရင္း ျခံထဲကိုလိုက္လာမိတယ္။ အို..အစိမ္းေရာင္ေတြ..။ ျခံတစ္ျခံလံုးျမက္ခင္းေလးနဲ႔ စိမ္းလန္းလို႔။ ျပီးေတာ့ ပန္းပင္ေတြ။ နာမည္ကိုသိတဲ့ ပန္းေတြေရာ၊ နာမည္မသိတဲ့ ပန္းေတြေရာ..။ ဒါဆို ခုနက ပန္းရန႔ံေတြက ဒီျခံကေလးကပဲျဖစ္မွာ..။ ျခံအျပင္ဘက္ ကိုယ္မျမင္ရတဲ့ေနရာက ရႈေမွ်ာ္ခင္းေလးဟာ မ်က္၀န္းကတဆင့္ ရင္ထဲကိုျဖတ္စီးသြားတယ္။ အို..သိပ္ကိုလွတာပဲကြယ္..။ လွလိုက္တာ..လုိ႔မ်ား ႏႈတ္က တဖြဖြေျပာမိေသးသလားမသိဘူး။ သူက ကုိယ့္ကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္တယ္..ႏႈတ္ခမ္းေတြမျပံဳးဘဲ မ်က္လံုးေတြခ်ည့္ျပံဳးေနၾကတာေတာ့ သတိထားမိလိုက္တယ္..။ ကိုယ္ကေရာ ျပန္ျပံဳးျပမိသလားမသိဘူး။ သူက ေကာ္ဖီေသာက္လိုက္ပါလား ဆိုျပီး ထထြက္သြားတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔အတူျပန္လာတယ္။ ေကာ္ဖီအန႔ံက သိပ္ကိုေမႊးလြန္းေနတာသိတယ္။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ေရကန္ေဘး က ခံုေလးမွာ သြားထိုင္မယ္ေလ..တဲ့။ သူက ေကာ္ဖီခြက္ကို ကိုင္ျပီး ေရွ႕ကထြက္သြားတယ္။ ကိုယ္..သူ႔ေနာက္ကို ဘာလို႔ သတိလက္လြတ္လိုက္ေနမိတာလဲ။ ကန္ေဘးက ခံုတန္းလ်ားေလးမွာ ႏွစ္ေယာက္သား ၀င္ထိုင္လိုက္ၾကတယ္။ သူက ျခံတံခါး၀ဘက္ကို တစ္ခ်က္၀ဲၾကည့္ရင္းနဲ႔ ညီမကို ေတြ႔ေတြ႔ေနတာၾကာျပီတဲ့ ။ ကၽြန္မက ရွင့္ကို မေတြ႔မိဘူး လို႔ျပန္ေျပာမိေတာ့ သူက ေရကန္ဆီကို ေငးၾကည့္ေနလ်က္က ျပံဳးတယ္။ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းက ျပံဳးလိုက္ေတာ့ မ်က္လံုးေတြပါ လုိက္ျပံဳးသြားျပန္တယ္။ ေရွ့စားပြဲခံုေပၚခ်ထားတဲ့ ေကာ္ဖီက အေငြ႔ေလးေတြ တလိပ္လိပ္နဲ႔တက္လာတာေတြ႔လိုက္တယ္။ ေကာ္ဖီနံ႔ေလးက ေမႊးေနတာပဲ။ ေကာ္ဖီရနံ႔ေတြ ၾကားက ေန ‘ညီမက ျခံေရွ႔ကိုခဏခဏျဖတ္ေလွ်ာက္တတ္တယ္ေလ’ လို႔ တိုးတုိးေလး ေျပာလိုက္သံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ အသံေလးက တစ္မ်ိဳးေလးပဲ လုိ႔ ေတြးမိရင္းနဲ႔က အိမ္ေလးက သိပ္လွတယ္လို ႔လႊတ္ခနဲ႔ ေျပာမိေသးသလားပဲ။ သူေငးေနတယ္။ ကိုယ္ သူ႔ကို တစ္ခ်က္ ဖ်တ္ခနဲၾကည့္မိတယ္။ မ်က္လံုးေတြ တဖ်က္ဖ်က္ေတာက္ေနတယ္။ မ်က္လံုးေတြထဲမွာ အျဖဴေရာင္ကလြဲရင္ ဘာကိုမွမေတြ႔ဘူး..။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္တစ္ခြင္လံုးက ၾကည္ျပာေရာင္ေတြ လဲ့ျဖာလို႔..။ ျပီးေတာ့ အေရာင္မ်ိဳးစံု..။ ကိုယ္က ကိုယ့္စကတ္ေလးက ဘာေရာင္လဲလို႔ အမွတ္မဲ့ ၾကည့္ေနမိေသးတယ္။ ဘာအေရာင္ေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ..။ အေရာင္ဆိုတာ သူရွိခ်င္သလို ရွိေနနိုင္တာပဲမို႔လား။ သူက စားပြဲေပၚမွာ ခ်ထားတဲ့ ေကာ္ဖီခြက္ကို ၾကည့္ျပီးေတာ့ ေကာ္ဖီေသာက္လိုက္ဦးေလလို႔ လွမ္းေျပာတယ္.။ ရွင္ေရာ လို႔ျပန္ေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေကာ္ဖီမေသာက္တတ္ဘူး..တဲ့။ ‘အဲ့ဒါဆိုရင္ တျခားဟာ တစ္ခုခု…’ ကိုယ့္အသံ တစ္ပိုင္းတစ္စမွာပဲ သူက က်ေနာ္ ေရကန္ဆီခဏသြားလိုက္ဦးမယ္လို႔ ေျပာရင္း ထရပ္လိုက္တယ္.။ မိုးေတြရြာေနေသးတယ္..။ သူက အမိုးေအာက္ကေနထြက္ျပီး ေရကန္ဆီထြက္သြားတယ္..။ ျပီးေတာ့ ကန္ေပါင္မွာ ေျခေထာက္တြဲေလာင္းခ်ျပီးထိုင္ေနတယ္.။ မိုးစက္ေတြက သူ႔ေပၚကိုခပ္ဖြဲဖြဲ ရြာခ်တယ္။ သူက ကန္ေရျပင္ကို ေငးၾကည့္လို႔ ေနရဲ႔..။  ကိုယ္က အမိုးေအာက္ကေန ေကာ္ဖီပူပူကိုေသာက္ရင္းနဲ႔ မိုးေရထဲက သူ႔ကို ေငးမိတယ္။ သူက ကန္ေရကိုေငးေနတယ္။ သီခ်င္းေတြေတာင္ ညည္းလို႔ေနလားမသိဘူး..။ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးလိုက္တာေလ..။ ပတ္၀န္းက်င္ ခပ္ေအးေအးေလးမွာ ေကာ္ဖီေႏြးေႏြးေလးနဲ႔ ကိုယ္ကေရာ…။ အျပာေရာင္ေရကန္ေလး၊ အျဖဴေရာင္အိမ္ကေလး၊ အျပာေရာင္ ျခံတံခါးေလး..၊ ျပီးေတာ့..သူ..။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

မ်က္လံုးကို တစ္ခ်က္ေ၀ွ႔ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ဟုတ္ပါရဲ႕..အိမ္တံခါးကို ပိတ္ထားတာပဲ..။ ဒီေနရာကိုေရာက္တိုင္း ျခံကေလးကိုပဲၾကည့္မိေတာ့ အိမ္ကေလးကို သိပ္သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ အိမ္ကေလးက တံခါးကို ေသေသခ်ာခ်ာေစ့ပိတ္ထားတယ္။ အိမ္ထဲမွာ မီး၀ါ၀ါေလးက တလဲ့လဲ့ လင္းေနတယ္။ အိမ္ခန္းေလးက ျမင္ရသေလာက္အထိေတာ့ ရွင္းလင္းလို႔ေနျပန္တယ္။ ျမင္ေနက အိမ္ေတြမွာ ရွိတတ္တဲ့ ဓာတ္ပံုေတြ လည္း နံရံေပၚမွာ မရွိျပန္ဘူး။ အထဲကိုျမင္ရသေလာက္ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေနတဲ့ ဧည့္ခန္းေလးရယ္၊ ျပီးေတာ့ ဖတ္လတ္စ မဂၢဇင္းတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ ဒီဗီဒီခ်ပ္ တစ္ခ်ိဳ႕တင္ထားတဲ့ ဆက္တီခံု ရယ္ ၊ ျပီးေတာ့ စာအုပ္ဗီရို၊ ဒီေလာက္ပဲေတြ႔ရတယ္။ ဧည့္ခန္းကို ေဆးအျဖဴသုတ္ထားတာ ေတြ႔ရတယ္။ နံရံကပ္မီး၀ါ၀ါေတြက လွလြန္းလိုက္တာ။ ျမင္ကြင္းကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ပိတ္ထားေပမဲ့ ျပတင္းေပါက္ေတြေတာ့ ရွိသားပဲကြယ္။ ျပတင္းေပါက္ေတြကို ခန္းဆီးမတပ္ထားဘူးပဲ။ ကိုယ္က ျပတင္းေပါက္ေတြကေနတစ္ဆင့္ အိမ္ေလးထဲကို စပ္စုေနမိလိုက္တာ။ အထဲမွာ ဘာေတြရွိမလဲ။ ေႏြးေထြးေနမလား။ သူ႕နဲ႔အတူေနထိုင္မယ့္ မိသားစုေတြမ်ား ေတြ႔ရမလားလို႔..။ မသိစိတ္က ဆက္ေတြးမိေတာ့ တစ္ခုခုကို ႏွေျမာသြားသလိုပဲ..။ ဘာကိုႏွေျမာမိမွန္းမသိတဲ့စိတ္ကို ဆက္မစဥ္းစားဖို႔ ရပ္လိုက္တယ္။ အိမ္ကေလးထဲ ၀င္ၾကည့္ခ်င္စိတ္ေပၚလာမိတယ္။ ဟင့္အင္း..ခြင့္မျပဳဘဲ ခြင့္မေတာင္းဘဲ ၀င္မၾကည့္သင့္ဘူးမဟုတ္လား။ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ ရွက္သြားလို႔ အၾကည့္ကို ျမန္ျမန္လႊဲလိုက္မိရင္း သူ႔ကို တစ္ခ်က္ေငးမိေတာ့ သူက ေရကန္ဆီေဘာင္မွာထိုင္ရင္း ေျခကိုလႊြဲရင္း ေငးေနတုန္းပဲ..။ ေကာ္ဖီေတြက ခပ္ေႏြးေႏြးက်န္ေနေသးတယ္.။ ေသာက္လက္စ ေကာ္ဖီကို တစ္က်ိဳက္ထပ္ေသာက္ျပီး လိုက္မိျပန္တယ္။ မုိးက ခပ္ဖြဲဖြဲက်ေနတုန္း။ ပတ္၀န္းက်င္က ေအးစိမ့္ေနတုန္းပဲ..။ ရင္ထဲမွာ ေမာလာသလိုျဖစ္လာတာနဲ႔ပဲ အသက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္းေလးရွဴလိုက္မိတယ္။ ေခါင္းကိုေမာ့ရင္း မ်က္လံုးေတြကိုပါ မွိတ္ထားလိုက္တယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ေအးျမမႈဟာ အေရျပားေတြကို ညင္သာစြာ ဖြဖြပြတ္သပ္ေနသလိုပဲ။ ထူးဆန္းလိုက္တာလို႔တစ္ခ်က္ေတြးမိရင္းနဲ႔  မ်က္လံုးေတြ ဖြင့္လို႔မရနိုင္ေလာက္ေအာင္ကိုပဲ…။ ကိုယ္ေလ.. မိန္းေမာေနမိလိုက္တာ…။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

‘ မိုးက နည္းနည္းေတာ့ရြာေနေသးတယ္ဗ်..’
သူ႔အသံခတ္ဆတ္ဆတ္မွာ ရုတ္တရတ္မို႔ လန္႔သြားျပီး မ်က္လံုးကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ကိုယ့္မ်က္ႏွာေပၚ ငံု႔မိုးၾကည့္ျပီး စကားလာေျပာတဲ့ သူ႔ကို ေတြ႔ရတယ္။ ဘာေျပာလိုက္တာလဲလို႔ တစ္ခ်က္ျပန္စဥ္းစားလိုက္ရေသးတယ္။ ျပီးမွ သူ႔ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္မိလိုက္တယ္။ သူ႔ဆံပင္ေတြ စိုေနတာပဲ..။ မ်က္လံုးက ထံုးစံအတိုင္း ျပံဳးေနတယ္။ အင္း..နည္းနည္းေတာင္ ေမွာင္လာျပီ၊ က်မ ျပန္မွျဖစ္ေတာ့မယ္ ..လို႔ေျပာလုိက္မိတယ္။ ရာသီဥတုက ညိုမႈိင္းေနတုနး္ပဲ ။ မိုးေတြျပန္ရြာလာျပီ..ဒီတစ္ခါပိုသည္းလာသလိုပဲ။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခြင္လံုး ညို႕မႈိင္းျပီး ေအးေနတယ္။

‘ ေကာ္ဖီကုန္ေအာင္ေသာက္လုိက္ပါဦး၊ ရာသီဥတုက ေအးေနတယ္။ ျပီးေတာ့ မိုးေတြရြာလာျပီ..။’

 ရုတ္တရက္ မိုးက တရစပ္ သည္းလာတယ္။ ျမင္ကြင္းတစ္ခုလံုး တရစပ္သည္းေနတဲ့ မုိးေရစက္ေတြနဲ႔ ျဖဴေဖြးသြားတယ္။ ကန္ေရျပင္ကုိေတာင္ ေသခ်ာမျမင္ရေတာ့ဘူး ..။

‘ ညီမ ခဏေလာက္ေတာ့ေနပါဦး၊ က်ေနာ္ လုပ္စရာနည္းနည္းသြားလုပ္လုိက္ဦးမယ္..’

 သူက စကားသံနဲ႔အတူ ထထြက္သြားျပန္တယ္။ ဘယ္ကိုသြားမွန္းမသိဘူး။ ေရကန္ေဘးက မီးအျပာေတြရုတ္တရက္လင္းလာတယ္။ သူ မီးသြားဖြင့္တာျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ႕။ အရင္တုန္းက ညဘက္မျဖတ္သြားဖူးေတာ့ ဒီအျပာေရာင္ေရကန္ ေလးဟာ ဒီေလာက္လွမွန္း ကိုယ္တကယ္မသိခဲ့ဘူး။ အျပာေရာင္ေရကန္ေလးမွာ ကူးခတ္ခ်င္စိတ္ေပါက္သြားျပန္တယ္။ သူ႔လို ေျခဆင္းျပီးသြားထိုင္ရင္ေကာင္းမလား။ ဟင့္အင္း…မိုးေတြသည္းလာျပန္ျပီ။ ရုတ္တရက္ ၀မ္းနည္းလာတယ္။ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း..။ အိမ္တံခါးပိတ္ထားတယ္။ ပိတ္ထားတဲ့ အိမ္တံခါးနဲ႔ တံခါးပိတ္ထားတဲ့ အိမ္ငယ္ေလးကို ၾကည့္ျပီး ကိုယ္ေလ ပို ၀မ္းနည္းလာတာပဲ။ အိမ္ေလးက ေႏြးေထြးေနမလားလို႔ ေတြးျပီး တစ္ခ်က္ေပ့ၾကည့္မိျပန္တယ္။ ရုတ္တရက္ ကိုယ့္အိမ္ေႏြးေႏြးေလးကို သတိရလာတယ္။ အိမ္အျပင္က ေရကန္ေဘးမွာထိုင္ေနရင္းနဲ႔ အိမ္ကေလးဆီၾကည့္မိတဲ့ အၾကည့္ေတြကို အျမန္လႊဲပစ္ရတယ္.။ မိုးျမန္ျမန္တိတ္ပါေစ..။ ဘာလို႔ ဒီလမ္းကေလးကို ျဖတ္ေလွ်ာက္မိမွန္းမသိဘူး။ ဘာလို႔ ဒီျခံေလးထဲကို လုိက္လာမိလည္းမသိဘူး။ ဆြဲေဆာင္ရာတစ္ခုခုေနာက္ကိုလုိက္လာမိတာ ေနာင္တရသလိုစိတ္နဲ႔ ၀မ္းနည္းလာလိုက္တာ..။ မိုးျမန္ျမန္တိတ္ပါေစလို႔ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ဆုေတာင္းရင္း ေကာ္ဖီကို တစ္ငံု ထပ္ေသာက္လိုက္မိတယ္..။  ေကာ္ဖီေတြေတာင္ ေအးကုန္ျပီပဲ။ +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

‘ ေရေႏြး ယူလာတယ္ဗ်..’
သူက အေငြ႔တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ့ ေရေႏြးအျပည့္ထည့္ထားတဲ့ ခြက္ကိုလွမ္းေပးတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔ ေျပာမိတယ္ထင္ရဲ႕..။ ပန္းေတြက ေမႊးေနတာပဲေနာ္ လို႔ ေျပာမိတယ္…။ ဟုတ္တယ္ဗ်..က်ေနာ္စိုက္ထားတာေလ ..ဘာရယ္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး..အေပ်ာ္သေဘာပါပဲ..လို႔ သူကေျပာတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူပါေသာက္မယ္ထင္တယ္။ သူ႔လက္ထဲမွာ အေငြ႔တေထာင္းေထာင္းနဲ႔ ခြက္တစ္ခြက္ကို ကိုင္ထားတယ္။ သူက ေရေႏြးကို တစ္ခ်က္ေမာ့ေသာက္လိုက္တယ္။ အေငြ႔ေတြ သူ႔မ်က္နွာနားတစ္၀ိုက္မွာ ျဖတ္ေျပးသြားၾကတယ္။ ပန္းပင္ေတြလိုက္ၾကည့္ဦးမလား.. လုိ႔ ေမးတယ္။ ဟင့္အင္း..က်မက ေရကူးခ်င္ေနတာ လို႔ ေျပာခ်င္မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာမွ မေျပာျဖစ္ဘူး။ အေတာ္ၾကာေအာင္ အသံေတြ တိတ္သြားတယ္။ မိုးေတြေမွာင္ေနလိုက္တာေလ..။ အိမ္ကေလးက အထဲမွာ မီး၀ါ၀ါေတြ လင္းျပီး အျပင္မွာ အျပာေရာင္မီးေတြ လင္းထိန္ေနတုန္းပဲ။ ေတာ္ပါေသးတယ္လို႔ ေတြးမိတယ္။ နည္းနည္း ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ျဖစ္လာတာနဲ႔ လက္ဖ၀ါးေတြအခ်င္းခ်င္း ပြတ္ေနမိတယ္။ လက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္ေနတာပဲ။ ကိုယ္ ေတာ္ေတာ္ေလးခ်မ္းေနျပီ။ ေလက တစ္ခ်က္တိုက္လာျပန္တယ္။ မိုးနည္းနည္းစဲသြားျပီ။ မိုးေရစက္ေတြ တစ္ေပါက္ တစ္ေပါက္ က်ေနတာကို အမွတ္တမဲ့ ေငးေနမိၾကတယ္။ သူလည္း ေရေတြရႊဲေနတုန္းပဲ..။ ရွင္လည္ းမိုးေရေတြ စိုေနတယ္..လို႔ ေျပာမိေတာ့ သူက ရပါတယ္ဗ် ဆိုျပီး တစ္ခြန္းျပန္ေျပာတယ္။ က်မျပန္ေတာ့မယ္ လို႔ ေျပာမလို႔ ျပင္လိုက္တယ္။ ပါးစပ္က ဘာလို႔ ေျပာမထြက္ရတာလဲ ။ တကယ္ဆိုအျမန္ျပန္လိုက္ဖို႔သင့္တာ။ တိတ္ဆိတ္ျပီး ခ်မ္းစိမ့္လွတဲ့ ေနရာတစ္ခုမွာ တစ္ခါမွမသိဖူးတဲ့ သူစိမ္းတစ္ေယာက္နဲ႔အတူရွိမေနသင့္ဘူး မဟုတ္လား။ သူစိမ္းလို႔ ေတြးမိေတာ့ သတိလက္လြတ္ နဲ႔ သူ႔ကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္မိျပန္တယ္။ သူကေတာ့ ေရေႏြးကို တက်ိဳက္ျပီးတက်ိဳက္ေသာက္လို႔ေနရဲ႕..။ သူက တစ္ခုခု ေျပာမလို႔ ဟန္ျပင္ျပီး ကိုယ့္ဘက္ကို လွည့္ၾကည့္တယ္။ အေျပာရခက္ေနဟန္ပဲ..ကိုယ့္စိတ္ထင္တာျဖစ္မွာပါေလ..။ အိမ္ထဲကို ၀င္ဖို႔ ဖိတ္မလို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ ျပန္သင့္ျပီလို႔ေျပာမလို႔လား…။ တကယ္လို႔ အိမ္ထဲ၀င္ပါလို႔ေျပာရင္ ကိုယ္ကလက္မခံလိုက္သင့္ဘူးမဟုတ္လား။ ဒါမွမဟုတ္ ျပန္သင့္ျပီလို႔ေျပာလာခဲ့ရင္ ကိုယ္ဘယ္လုိခံစားရမလဲ..။ စိတ္ထဲမွာ အျပာေရာင္မီးေတြ ၊ အ၀ါေရာင္မီးေတြ ျပီးေတာ့ မိုးစက္မႈန္မႈန္ေတြ…။ သက္ျပင္းကို တစ္ခ်က္ရႈိက္လုိက္ရင္း သူ႔ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္တယ္။
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

‘ က်မ ျပန္ေတာ့မယ္..’
ရုတ္တရက္လႊတ္ခနဲေျပာမိလိုက္တယ္။ သူက ထီးယူသြားပါလားဗ် ..က်ေနာ္ ထီးသြားယူေပးမယ္၊ ခဏေစာင့္ေနာ္ ဆိုျပီး ထြက္သြားမလို႔ျပင္တယ္။
 ‘ေနပါေစ ၊ မိုးစက္ေလးေတြ နည္းနည္းေလးပဲ ရွိေတာ့တာပါ။ ျပီးေတာ့ က်မက မိုးဖြဲဖြဲေလးေတြၾကားထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရတာၾကိဳက္တယ္’
အေလာတၾကီး ေျပာမိလိုက္ေတာ့ သူက ျပံဳးရင္း ေကာင္းျပီေလ..က်ေနာ္ျခံတံခါး၀ကို လိုက္ပို႔မယ္ လို႔ေျပာရင္း လိုက္လာတယ္။
ျခံတံခါးေလးကို အသာအယာတြန္းဖြင့္လိုက္ရင္းနဲ႔ ဂရုစိုက္ျပန္ လို႔ေျပာျပီး ျပံဳးျပတယ္။ ကိုယ္က သူ႔ကို ျပန္ျပံဳးျပလိုက္ျပီး ပတ္၀န္းက်င္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္မိတယ္။ မိုးတိတ္စျပဳေနျပီ။ ရာသီဥတုက ေအးစိမ့္ေနတုန္းပဲ..။ လမ္းမီး၀ါ၀ါေလးေတြေတာင္ ထြန္းထားျပီးျပီ..။ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေအာက္က ေက်ာက္ခဲေလးေတြ ခင္းထားတဲ့ လမ္းေလးေတြက သိပ္ကိုလွတာပဲ..။ အို..ဒီေက်ာက္ခဲေလးက နင္းလို႔ ေကာင္းလိုက္တာ..ဟိုမွာတစ္လံုး..။ ေဟာ..ဟိုမွာ ေနာက္တစ္လံုး..။ ၾကည့္ပါဦး..ျမက္ခင္းေတြကလည္းသိပ္ကို စိမ္းျမလွပလြန္းလိုက္တာ..။ လက္တစ္ကမ္းအမီ မွာရွိတဲ့ သစ္ပင္ခပ္ပုပုေလးေတြမွာလည္း မိုးေရစက္ေတြသီးလို႔။ ဟိုခပ္လွမ္းလွမ္းက ခေရပင္ၾကီးဆီက ခေရရန႔ံေလးေတြေတာင္ တစ္ခ်က္ရလိုက္မိေသးတယ္..။ လက္ႏွစ္ဘက္ကို ဆန္႔တန္းျပီး ေခါင္းကို ေမာ့လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ အသက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္းေလး တစ္ခ်က္ရွဴလိုက္တယ္။ ရင္ထဲမွာ ေပါ့ပါးလန္းဆန္းသြားတာပဲ..ျခံကေလးကို ေနာက္တစ္ၾကိမ္ထပ္ၾကည့္ခ်င္လာမိတယ္။ မီးေရာင္လဲ့လဲ့ေလးေတြ လင္းေနတုန္းပဲ..။ သူ႔ကိုမေတြ႔ရေတာ့ဘူး။ အို… အိမ္ကေလးက လွလိုက္တာ..။ ၾကည့္ေနရင္းမွာပဲ မီးမွိတ္သြားတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ မီးေတြ တစ္ပြင့္ျပီးတစ္ပြင့္ပိတ္သြားတယ္..။ ဖ်တ္ခနဲ ဖ်တ္ခနဲ…။ ျမင္ကြင္းထဲမွာ ေရကန္ကေလးေပ်ာက္သြားတယ္။ ျခံ၀င္းကေလးေပ်ာက္သြားျပီး..ျပီးေတာ့ အိမ္ကေလးေပ်ာက္သြားတယ္..။ တစ္ကြက္ခ်င္း တစ္ကြက္ခ်င္းပဲ..။ ကုိယ့္ရင္ထဲမွာ လႈိက္ခနဲ လႈိက္ခနဲ..။ ခံစားခ်က္ေတြကို ဘာသာမျပန္ေတာ့ဘဲနဲ႔ အၾကည့္ကိုပဲ အျမန္လႊဲလိုက္တယ္..။ ကိုယ္ဒီေနရာမွာ မရွိသင့္ဘူး..ဟင့္အင္း ..ဒီေနရာမွာ ကိုယ္မရွိသင့္ဘူးေလ..။ အိမ္ျပန္ခ်င္လာတယ္။ ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ ေမေမတို႔ ညစာစားဖို႔ေစာင့္ေနၾကေတာ့မွာ…။ စိတ္ထဲမွာ လႈိက္ခနဲေပ်ာ္လာတယ္..။ ကိုယ့္အိမ္ကို အျမန္အေျပးကေလးသြားရမွာေပါ့..။ မိုးမိေနလို႔ပါေမေမရယ္ လို႔ ေျပာရဦးမယ္..။ ျပီးေတာ့ ကိုယ္ေလ ဒီအိမ္ကေလးမွာခဏ  မိုးခိုခဲ့တဲ့အေၾကာင္း အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ေျပာျပရဦးမယ္..။ မိုးေတြမိခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာ အရမ္းကိုလွပတဲ့ ျခံကေလးထဲ မုိးခုိခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေပါ့။ တစ္လွမ္းခ်င္းလွမး္လာရင္း
ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ လမ္း၀အေရာက္မွာ ျခံကေလးဆီကို တစ္ခ်က္ၾကည့္မိေတာ့ ပိတ္ထားတဲ့ ျခံတံခါးေလးကိုပဲ ထင္ထင္ရွားရွားေတြ႔လိုက္ရေတာ့တယ္..။

စိမ္းျမလင္းသစ္

 

 

မိုး

ရုတ္တရက္ ေကာင္းကင္က ေမွာင္လာတယ္။
မိုးေတြ ရုတ္တရက္ရြာေတာ့မလိုမ်ိဳး။
ကိုယ္က ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကို ထေဖ်ာ္တယ္။

ျပီးေတာ့
ဖတ္လက္စ သတင္းစာကို လွန္ဖို႔ ေမာက္စ္ကို ကလစ္နွိပ္လိုက္။
အျဖစ္အပ်က္ေတြကို လိုက္ရွာ
သတင္းေတြကို လိုက္ရွာ
သတင္းေတြဟာ သတင္းေတြထဲမွာတင္ ေပါက္ကြဲသြား
သတင္းေတြက သတင္းေတြအခ်င္းခ်င္းပြတ္တိုက္မိၾက
သတင္းေတြဆီက ခပ္တိုးတိုးအသံေတြၾကားရတယ္။
သိပ္ေ၀းလြန္းသလားလို႔ ေတြးရင္းနဲ႔
ကဲ- ေနာက္တစ္မ်က္နွာကို ထပ္လွန္လိုက္
အေညာင္းဆန္႔၊ သမ္းေ၀။
ျပီးေတာ့ ေကာ္ဖီကို တစ္ငံုေသာက္။

ေဟာ..
မိုးေတြရြာလာျပီ
ျပတင္းေပါက္ကေန မိုးစက္ေတြ ၀င္လာတယ္။
မိုးစက္ေတြ စင္မွာစိုးလို႔ ျပတင္းေပါက္ကို အျမန္ပိတ္ရ။
ျပီးမွ..ခုံမွာျပန္ထိုင္ျပီး မိုးရြာတာကို ေငးရတယ္။
ၾကည့္..။
ျပတင္းေပါက္မွန္မွာ မိုးစက္ေတြ...
အျပင္မွာေတာ့
မိုးေတြ... သည္းသည္းမည္းမည္း..
ကိုယ္ကလြဲရင္ တစ္ေလာကလံုး ရႊဲရႊဲစို။   ။


စိမ္းျမလင္းသစ္
(23/08/2012)

ည

လေကြးေကြးေလးနဲ႔

အိပ္မက္ေရးေရးေလးထဲ ခုန္ခုန္ခ်

လွလိုက္တာ...။  ။

စိမ္းျမလင္းသစ္

(20/08/2012)

သစ္ပင္-၁ ၂ ၃

သစ္ပင္-၁

ဘ၀ဟာ သစ္ပင္
ဘ၀ဟာ ျမစ္ေရ
ေနာက္ျပန္မလွည့္ဘူး
မရပ္တန္႔ဘူး
တိတ္တိတ္ေလးပါပဲ
ဒါေပမဲ့
လိပ္ျပာကေတာ့ လွတယ္။

သစ္ပင္-၂

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြ ဖူးပြင့္ဖို႔
(ငါ့အား)
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ ယံုၾကည္စြာ ေမြးျမဴ
ျပီးေတာ့ အိပ္မက္ေတြကို ခူးယူပါ။


သစ္ပင္-၃

ေန႔တစ္ေန႔ရဲ႔အစ
ေပ်ာ္ရႊင္စြာနိုးထ
ျပီးေတာ့
ညေတြလည္း လွနိုင္ေစ။


စိမ္းျမလင္းသစ္


(18/08/2012)

အဆံုးသတ္မွာငါ့အတြက္ ဗလာသက္သက္ သာက်န္ရတယ္

ခရီးထြက္သြားတဲ့ ညကို စကားတစ္ခြန္းေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ လူၾကံဳပါးဖို႔

ဒါမွမဟုတ္ ညထဲ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္စီးေမ်ာပစ္လိုက္ဖို႔

ဟုိအရင္ညက ေလညင္းေလးကိုျပန္၀ယ္လို႔ရသလား လို႔ တိုးတိုးေလးေမးမိတယ္။

အေျဖကိုဘယ္သူေပးမလဲ။

ေစာင့္စားရျခင္းဟာ အနုပညာတစ္ရပ္ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ မ်က္နွာဖံုးကိုတပ္ထားတယ္

တနဂၤေႏြဟာ မ်က္နွာအေသနဲ႔

ျမက္ပင္စိမ္းစိမ္းနဲ႔ ၊ကြင္းျပင္စိမ္းစိမ္းနဲ႔

အဲ့ဒီညက ရႈေမွ်ာ္ခင္းေလးက ရင္ဘတ္ထဲကို တစ္၀က္တစ္ပ်က္၀င္လာတယ္

မိုးေခါင္တဲ့အေရာင္ကို၀တ္ဆင္ျပီး

တစ္စံုတစ္ရာေနာက္ကို

တိတ္တဆိတ္လိုက္ပါသြားတဲ့ေနာက္

အရင္လိုပါပဲ ဆိုတဲ့စကားကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေျပာဖို႔တြန္႔ဆုတ္ရတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္

ျပတ္သားရမယ္၊ ျပတ္သားသင့္တယ္။

တစ္စံုတစ္ခု ျငိမ္းသတ္ရင္း တစ္စံုတစ္ခုကို ထြန္းညွိ

အတူတူေလာင္ကၽြမ္းပစ္လိုက္ဖို႔ၾကိဳးစားရင္း

သူပဲ ၊ ငါပဲ ဆိုတာနဲ႔ နင္စြဲ ငါစြဲ ဆိုတာေတြလည္းသိတယ္

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း။ ယံုၾကည္ျခင္း။

ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းနဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရား

ဘယ္ဆီကုိ ခရီးထြက္သြားသလဲ

လက္ဖ၀ါးေတြကို ဆုပ္လိုက္ျဖန္႔လိုက္နဲ႔

အေျဖကို အထပ္ထပ္ရွာမိတယ္

ဗလာကလြဲရင္ ဘာကိုမွမေတြ႔ဘူး။

မေပ်ာ္ဘူးလို႔ေျပာေျပာျပီး  ေအာ္ေအာ္ရယ္ပစ္ရတယ္

အရွိတရားက မွားတဲ့ဘက္မွာဆိုပဲ ...ဟုတ္လား။

ေသခ်ာတာက

မငိုရဲဘူး၊ မရွင္သန္ရဲဘူး

မဖန္တီးရဲဘူး။ မဖ်က္ဆီးရဲဘူး

ျဖစ္ေနတာတျခား ျဖစ္ခ်င္တာကတျခား

အိပ္မက္ေတြပဲ ရွည္လ်ားလာရတယ္

ဘ၀က ေသြးပ်က္ဖြယ္။

 

စိမ္းျမလင္းသစ္
(08/08/2012)

ကႏာၱရၾကယ္

အိပ္မရေသာ ညမ်ားကို ဘယ္လိုကုန္ဆံုးေစရမလဲဟု ေတြးမိဆဲတြင္ နွင္းက မ်က္ႏွာၾကက္ကို ေမာ့ၾကည့္လ်က္ရွိသည္။ အခန္းမီးကိုပိတ္ထားေသာေၾကာင့္ ခပ္ေမွာင္ေမွာင္အခန္းထဲကို ျပတင္းမွ လေရာင္က ခပ္ပါးပါးျဖာက်လ်က္ရွိသည္။ ႏွင္းသည္ အိပ္ေနရင္းမွေန၍ ေခါင္းရင္းဘက္ရွိျပတင္းတံခါးကို မ်က္လံုးကိုအသာေရႊ႔ၾကည့္မိသည္။ လကိုမူ မျမင္ရ။ လေရာင္သည္သာ ျဖာလ်က္ လသာလ်က္ရွိေၾကာင္းျပသည္။ လသည္ တစ္၀က္သာသည္လား၊ အျပည့္သာသည္လား မျမင္သာ။ မ်က္ႏွာေပၚကို ခပ္ပါးပါးက်ေနေသာလေရာင္ေၾကာင့္ အိပ္မရတာလား လို႔ ေတြးမိလ်က္က ျပတင္းလိုက္ကာကို ခ်ရန္မၾကိဳးစားမိ၊ မၾကိဳးစားလို။ အခန္းသည္ ေမွာင္ေနေသာ္လည္း မ်က္လံုးက အက်င့္ရလာေသာေၾကာင့္ ေရးေတးေတး ျမင္ေနရသည္။ ကုတင္ေဘးက မပိတ္ဘဲထားခဲ့ေသာ ကြန္ျပဴတာကို အသာလႈပ္လိုက္လ်င္ အလင္းေရာင္ရနိုင္ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ အလင္းေရာင္ကို မလိုခ်င္။ ေၾကာင္၍ေနေသာ မ်က္စိတို႔ျဖင့္ အခန္းကို ၾကည့္ေသာအခါ ကုတင္ေျခရင္း စားပြဲေပၚမွ ေသာက္လက္စ ေကာ္ဖီခြက္ကိုေတြ႔သည္။ ေကာ္ဖီေတြ အမ်ားၾကီးမေသာက္နဲ႔ ဟု အြန္လိုင္းမွာေမေမနဲ႔ေတြ႔စဥ္က နွင္းကိုေျပာလွ်င္ နွင္းက နံေဘးမွ ေကာ္ဖီခြက္ကို တစ္က်ိဳက္ေမာ့လ်က္က ဟုတ္ကဲ့ဟုေျဖတတ္သည္။ စာေသခ်ာလုပ္ဟုေျပာလွ်င္ေတာ့ ေဖ့စ္ဘုတ္ ကို အျမန္ပိတ္၍ ကြန္ျပဴတာကိုေ၀းရာ ပို႔ရတတ္သည္။ ႏွင္းသည္ ေၾကာင္ေသာ မ်က္လံုးတို႔ကို ပိတ္၍ အိပ္ဖို႔ၾကိဳးစားရင္း ခႏၶာကိုယ္ အေနအထားကို ေျပာင္းမိသည္။ အခုေလာက္ဆို ေမေမတို႔ အိပ္ေနေလာက္ျပီ။

မနက္က ေစာေစာနိုးသည္။ ပိတ္ရက္မို႔လို႔ အိပ္ခ်င္ေပမဲ့ အျမဲဖြင့္ထားတတ္ေသာ ျပဴတင္းေပါက္က မိုးစက္ေတြက မ်က္နွာေပၚ ခုန္ေပါက္၍လာေရာက္ထိမွန္စဥ္ ႏွင္း နိုးလာသည္။ မိုးေလၾကီးသည္ဟု ဆိုရမည္။ မ်က္နွာေပၚလာစင္ေသာ မိုးေရတို႔ကို လက္ဖမိုးျဖင့္ အသာပြတ္သုတ္လ်က္ နံေဘးစားပြဲေပၚမွ ဖုန္းကိုယူ၍ နာရီၾကည့္လ်င္ ထေနၾကအခ်ိန္ထက္ အေတာ္ေလး ေနာက္က်ေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း ေတြ႔ရသည္။ ဒီေန႔ေတာ့ ႏႈိးစက္သံကိုမၾကားရ။ ပိတ္ရက္ျဖစ္သည္။ အလုိအေလ်ာက္နိုးလာေသာ္လည္း မိုးေၾကာင့္ ေကာင္းေကာင္းမအိပ္ရဟု စိတ္စနို္းစေနာင့္ေတာ့အနည္းငယ္ျဖစ္မိသည္။ ႏွင္းသည္ အိပ္ရာမွ အသာထ၍ ျပတင္းေပါက္လိုက္ကာကို ခ်မည္ျပဳစဥ္ မိုးရြာေနေသာျမင္ကြင္းသည္ ႏွင္း၏ အာရံုကို ဖမ္းစားသည္။ ကေလးကစားကြင္းနံေဘးက ပိေတာက္ပင္ အၾကီးသည္ မိုးေရရႊဲရႊဲစိုလ်က္ အိုေနေသာမ်က္နွာျဖင့္ မတ္တပ္ရပ္ေနသေယာင္။ ကစားကြင္းကိုျဖတ္ကာ ထီးေဆာင္းလ်က္ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားၾကေသာ လူတစ္ေယာက္စ နွစ္ေယာက္စကိုျမင္ရသည္။  ပတ္၀န္းက်င္သည္ မႈန္မႈိင္းလ်က္ရွိသည္။ ေလတစ္ခ်က္အေ၀ွ႔တြင္ အတန္ငယ္ခ်မ္းသြားေၾကာင္းသတိျပဳ

မိသည္။ ျပတင္းေပါက္ကို အသာပိတ္ျပီး မနက္စာစားရန္ အခန္းတြင္းမွ ထြက္လိုက္သည္။ ဘာစားရမွန္းမသိေသာေၾကာင့္ မနက္စာသည္ ေကာ္ဖီပူပူတစ္ခြက္သာ ျဖစ္မည္ဟု ေသခ်ာသြားသည္။

မုန္႔ဟင္းခါးပူပူ စားခ်င္လာသည္။ စားခ်င္လ်င္ခ်က္စားေပါ့ ဟု ေမေမက ေျပာတုန္းက ေမေမကလည္း ခ်က္ရတာ လြယ္တယ္မွတ္လို႔လား ဟု ျပန္ေျပာမိတာကိုမွတ္မိေသးသည္။ အင္းပါ အင္းပါ ဟုေမေမက ေလသံေအးေအးႏွင့္ျပန္ေျပာလွ်င္ေ

တာ့ ႏွင္းက စိတ္မေကာင္းျပန္။ အိမ္ကို သတိရေတာ့ ဖုန္းဆက္ရန္ လက္က လွမ္းမိသည္။ အခ်ိန္ကေစာလြန္းေသးသည္ဟုထင္ကာ ဖုန္းကို ျပန္ခ်မိျပန္သည္။ ခုတေလာ ခဏခဏဖုန္းဆက္မိေတာ့ ေမေမက အလုပ္မအား၍ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဖုန္းသံမၾကားလိုက္မိလ်င္ပဲျဖစ္ျဖစ္ မကုိင္လ်င္ နွင္းက စိတ္ကြက္မိေသးသည္။ ဂရုမစိုက္ဘူး ဟုထင္မိခ်င္ေသးသည္။ ႏွင္းက ခုခ်ိန္အထိ ဂရုစိုက္ခံခ်င္မိျမဲ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မရင့္က်က္နိုင္ေသးေသာ သမီးပဲဟု ေတြးမိတိုင္းရွက္မိျမဲ။ ေမေမက သမီးအတြက္ ဘုရားမွာပန္းေတြလွဴေပးထားတယ္ဟု ေျပာလ်င္ေတာ့ အတိုင္းမသိေက်နပ္ရတတ္သည္။ ေမေမရယ္ သမီးအတြက္ နွင္းဆီပန္းရယ္ စံပယ္ပန္းရယ္ လွဴေပးပါဟု ႏွင္းၾကိဳက္လြန္း၍ ခဏခဏလွဴမိတတ္ေသာ ပန္းလွလွေမႊးေမႊးမ်ားကို မ်က္စိထဲတြင္ျမင္ေယာင္လ်က္က ခဏခဏပူဆာတတ္ေသးသည္။ ေမေမက ေအးပါ ဟုေျပာလ်င္ေတာ့ ဘုရားစင္တြင္ ေ၀ဆာေနဦးမည့္ ပန္းလွလွေမႊးေမႊးမ်ားကို ျမင္ေယာင္ကာ ၾကည္နူးရျပန္သည္။ ျပီးလ်င္ေတာ့ ဘုရားစင္ေရွ႔တြင္ဒူးတုတ္ထိုင္ကာ ႏႈတ္က တရြရြျဖင့္ဘုရားစာေတြရြတ္ဆိုေနဦးမည့္ ေမေမ့ဟန္ကို ျမင္ေယာင္ရျပန္သည္။ သနပ္ခါးနွင့္ ႏႈတ္ခမ္းနီႏွင့္ လွေနဦးမည့္ ေမေမက သမီးအတြက္ေတာ့ စိတ္ပူကာ ေနရျပန္ေသးသည္။ ခုအခ်ိန္ေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ ေမေမ အိပ္ရာက ထေလာက္ျပီဟု ေတြးမိသည္။

စားပြဲေပၚတြင္စိုက္ထားေသာ ပန္းအိုးငယ္ေလးေတြကို အမွတ္တမဲ့ေငးၾကည့္မိသည္။  Indoor Plant ေလးေတြကိုပဲစိုက္ရန္ တတ္နိုင္သည့္ အေနအထားတြင္  မနက္မိုးလင္းလာေသာအခါ ျပဴတင္းတံခါးကိုဖြင့္ျပီး ပြင့္အာေနၾကေသာ ေမေမစိုက္ပ်ိဳးထားသည့္ ႏွင္းဆီပန္းလွလွမ်ားကိုၾကည့္

ရသည့္ အရသာကို လြမ္းသည္။ ထိုအခါ ကိုယ့္အေနအထားကို ျပံဳးမိလ်က္က ဒီကႏာၱရအပင္ငယ္ေလးေတြကို ၀ယ္လာမိသည္။ ျပီးေတာ့ နွင္းမွာ အပင္ေလးကို ေရေငြ႔ေလးျဖန္း အလင္းေရာင္ပိုရေသာေနရာကိုေရႊ႔ စသျဖင့္ အလုပ္ေလးေတြကို လုပ္မိျပန္သည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ နွင္းစိုက္ပ်ိဳးထားေသာ အပင္ေလးေတြကို မနက္အိပ္ရာထလ်င္ ျမင္လိုက္ရမွ၊ ယုယလိုက္ရမွ ေက်နပ္ရသည္။ မနက္အိပ္ရာထလ်င္တစ္ခါ ညအိပ္ရာ၀င္လ်င္တစ္ခါ ။ အခုလည္း စာၾကည့္စားပြဲေပၚက ပန္းအိုးေသးေသးေလးေတြကိုၾကည့္ေနမိျပန္သည္။ ကႏၱာရပင္ငယ္ေသးေသးေလးေတြ..။ ဆူးေသးေသးမႈန္မႈန္ေလးေတြျဖင့္၊ စိမ္းစိုေနၾကသည္။ ကႏာၱရပင္ေလးမ်ားသည္ အခန္းထဲတြင္ လွလွပပ ေနရာယူေနၾကသည္။ ႏွင္း၏အခန္းေလးသည္ ထိုဆူးပင္ေသးေသးေလးမ်ားျဖင့္ လွပေနေတာ့သည္။ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ဆူးေတြဟာလွရဲ႔လားဟု စဥ္းစားမိျပန္သည္။ လိုအပ္ခ်က္နည္းနည္းေလးနဲ႔ မာန္တင္းေနရဟန္ေပၚေသာ ဒီအပင္ေလးေတြကိုမူ နွင္းက အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နွင့္ ၾကည့္မ၀နုိင္ျဖစ္ရျပန္ေသးသည္။

နွင္းသည္ ဖုန္းဆက္ရင္ေကာင္းမလားဆိုေသာစိ

တ္ျဖင့္ ဖုန္းနံပါတ္တခ်ိဳ႔ကိုနွိပ္မည့္ဟန္ျပင္လုိက္မိျပန္သည္။ ဒီအခ်ိန္ဆို ဟင္းခ်က္ေနေတာ့မွာပဲ ၊ တူမေလးကေတာ့ အိပ္ေနတုန္းေနမယ္၊ ညီမေလးကေတာ့ က်ဴရွင္သြားေလာက္ျပီ၊ ေမေမကလည္း အလုပ္မ်ားေနမွာပဲ ...အလုိလိုစဥ္းစားမိေသာစိတ္ျဖင့္ ဖုန္းကိုအသာျပန္ခ်မိသည္။ အရင္တစ္ေခါက္ဒီလိုအခ်ိန္ ဖုန္းေခၚမိတုန္းက ေမေမက မၾကားလိုက္။ ဘယ္သူမွမၾကားၾက။  နွင္းစိတ္ေကာက္ျဖစ္သည္။ မိုးက အတန္ငယ္စဲသြားျပီ။ သို႔ေသာ္ မိုးသားေတြညိဳေနတုန္းပဲ။ ရန္ကုန္လိုေတာ့ ေအးမေနလွ။ ၀ုန္းဒိုင္းၾကဲျပီးရြာခ်ျပီး ခဏၾကာလွ်င္ သူမဟုတ္သလို ပူေလာင္အိုက္စပ္ျပန္ဦးမည္။ နွင္းငယ္ငယ္တုန္းက မုိးေတြသည္းလွ်င္ ေစာင္ျခံဳလ်က္ စာအုပ္ဖတ္ရတဲ့အရသာကိုလြမ္းလွသည္။ စာဖတ္ရင္း လက္ေညာင္းလာလွ်င္ေတာ့ စာအုပ္ကိုအသာပစ္ခ်၍ နွစ္ျခိဳက္ေသာအိပ္ျခင္းတြင္ခဏေပ်ာ္၀င္လုိက္ေသးသည္။ ဒါမွမဟုတ္ ညီအစ္မတစ္ေတြ ေစာင္တူတူျခံဳျပီး ဗီဒီယိုကားတစ္ကားေလာက္ တူတူၾကည့္ၾကသည္။ ခုေရာ..၊ ဘာလုပ္လို႔ရနိုင္လဲလို႔ေတြးရင္း မေန႔က စာၾကည့္တိုက္က ငွားလာခဲ့ေသာ စာအုပ္ကိုသတိရမိသည္။ စာဖတ္မည္ဟုေတြးျပီး စာဖတ္ဟန္ျပင္သည္။ အျပင္ဘက္တြင္ မိုး တိတ္သြားျပီ။

စာအုပ္သည္ နွင္း၏လက္မွျပဳတ္က်၏။ ႏွင္း ခဏတာ အိပ္ေပ်ာ္သြားျခင္းျဖစ္မည္။ ႏွင္း၏ စိတ္သည္ ေ၀၀ါး၀ါးျဖစ္လ်က္။ ေမေမ့ကိုအိပ္မက္မက္သည္။  ေမေမက ပန္းပင္ေတြေရေလာင္းေနတယ္တဲ့။ နွင္းက ေဘးက ၾကည့္ရင္း အမ်ိဳးအမည္မသိေသာ ပန္းအိုးေတြကို ဘာပင္ေတြလဲ ေမေမဟု ေမးသည္။ ေမေမက တစ္ခြန္းမက်န္ရွင္းျပသည္တဲ့။ ျပီးေတာ့ ေမေမက ေရေလာင္းမွ ဂရုစိုက္မွ ပန္းေလးေတြပြင့္ၾကမွာ။ ေမေမစိုက္တဲ့ပန္းေလးေတြ လန္းေနတာပဲ ျမင္ခ်င္တယ္ လို႔ ေျပာျပီး ႏွင္းကို ျပံဳးၾကည့္သည္ တဲ့. ။ နွင္းက ဘာျပန္ေျပာမိလဲ မမွတ္မိ။ ဘာမွျပန္မေျပာျဖစ္ဘဲ  နိုးလာတာလည္းျဖစ္နိုင္သည္။ စားပြဲေပၚကို ေငးၾကည့္မိေတာ့ ေမေမ့မ်က္နွာသည္ ျပံဳးလ်က္ ဓာတ္ပံုထဲမွ လွမ္းၾကည့္ေနသည္။ ႏွင္းသည္ ထိုင္းမႈိင္းေနေသာ စိတ္တို႔ လြင့္သြားေစရန္ ေခါင္းကို တစ္ခ်က္နွစ္ခ်က္ ခါလိုက္ကာ စိတ္ကို လန္းဆန္းသြားေစရန္ၾကိဳးစားသည္။ အျပင္ဘက္တြင္ မိုးတိတ္သြားျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေနပူစျပဳလာျပီ။ ရန္ကုန္မွာလိုမ်ိဳး မိုးသည္ ေစြေလ့မရွိေသာေၾကာင့္ မိုးေအးသည့္အရသာကို ၾကာရွည္မခံစားရ။ အေတြးမ်ားကို တိခနဲျဖတ္ခ်ပစ္ရန္ ၾကိဳးစားျပီး ေကာ္ဖီေနာက္တစ္ခြက္ ထပ္ေသာက္ရန္ျပင္သည္။ နာရီကိုလွမ္းၾကည့္ေတာ့ ညေနေစာင္းေနျပီျဖစ္ေၾကာင္းျပေနျ

ပီ။ မနက္ျဖန္ဆိုလွ်င္ ရက္သတၱပတ္အသစ္တစ္ခုကို အစပ်ိဳးရဦးမည္။ ႏွင္းကေတာ့ ေန႔စဥ္အကြက္က်က် ဇယားကြက္မ်ားထဲတြင္ အလုိက္သင့္စီးေမ်ာရန္ၾကိဳးစားရမည္။

အိပ္မက္ထဲက ေမေမ့စကားသံခပ္တိုးတိုးက ႏွင္း၏နားထဲမွမထြက္။ ေမေမစိုက္ခဲ့တဲ့ပန္းကေလး အျမဲလန္းေနေစရမည္ တဲ့။ ႏွင္းသည္ မ်က္လံုးကုိ အမွတ္တမဲ့ ဖ်တ္ခနဲ ပိတ္လိုက္မိလ်င္ အိပ္မက္ထဲမွ ေမေမသည္ နွင္းအား ျပံဳးလ်က္ၾကည့္ေနသည္။ ေမေမ့မ်က္လံုးထဲမွ စိတ္ပူပန္ျခင္း ႏွင့္အတူ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားသည္ ႏွင္း ႏွလံုးသားဆီသို႔ စီးကူးသည္။ ေမေမႏွင္းကို သတိရေနသလား။ လြမ္းလို႔ေနသလား။ ႏွင္းကေတာ့ ေမေမ့ ေက်းဇူးတရားနွင့္ ေမေမ၏ ေမတၱာေတာ္တို႔ကို ႏွင္း၏ ၾကိဳးစားမႈ ျဖင့္ ဆပ္ခ်င္သည္။ ႏွင္း၏ ေမတၱာတရားတို႔ကို ႏွင္း၏ အနစ္နာခံတတ္မႈျဖင့္ ျပသခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ ႏွင္း နာက်င္ေနေသာအခိုက္အတန္႔ကာလတို႔

ကိုမူ မျမင္ေစခ်င္။ ႏွင္း၏ ပင္ပန္းမႈ ၀မ္းနည္းအားငယ္မႈတို႔ကို မသိေစရ၊ မျမင္ေစရ။ ႏွင္းသည္ စားပြဲေပၚမွ ကႏာၱရပင္ ေသးေသးေလးကို ေငးၾကည့္မိျပန္သည္။ အပင္ကေသးေသာ္လည္း.. ဆူးရွိသည္။ လိုအပ္ခ်က္နည္းသည္။ ထိုအပင္ငယ္ေလးသည္ ဤအခန္းေလးထဲတြင္ ႏွင္း၏ အေဖာ္အျဖစ္လွပစြာရွင္သန္ေနေလသည္။ ႏွင္းသည္ စာၾကည့္စားပြဲတြင္ ထိုင္၏။ အတန္ၾကာေသာ္ အိပ္ရာသို႔၀င္ရသည္။ ေန႔သစ္တို႔သည္ နွင္းအားေစာင့္ၾကိဳလ်က္ရွိၾကသည္။ တစ္ရက္ရက္တြင္ ငယ္စဥ္ကလို ေမေမ့ေပါင္ေပၚေခါင္းအံုးကာ ေမေမေျပာျပမည့္ စကားမ်ားကို နားေထာင္ဦးမည္ဟု စဥ္းစားလ်က္က ျပံဳးမိရျပန္သည္။

ေကာင္းကင္တြင္ ၾကယ္ေတြေတာက္ပေနျပီလား။ ၾကယ္ေတြၾကည့္ရတာၾကိဳက္ေသာႏွင္းက ငယ္ငယ္ကၾကည့္ဖူးေသာ မေရမတြက္နိုင္ေအာင္မ်ားျပားတဲ့ ၾကယ္ေတြအျပည့္နဲ႔ေကာင္းကင္ၾကီး

ကိုလြမ္းလွသည္။ တစ္၀က္ဖြင့္ထားေသာ ျပတင္းတံခါးမွေန၍ လေရာင္သည္ ႏွင္း၏ မ်က္နွာေပၚကိုက်ေနသည္။ ႏွင္းသည္ အေတြးေတြကို သိမ္းပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ ေခါင္းကိုခါရမ္း၍ တစ္ဖက္ကိုေစာင္းကာ မ်က္လံုးကိုမွိတ္လိုက္လ်င္ အိပ္မက္ထဲက ေမေမက နွင္းကိုျပံဳးလ်က္ၾကည့္ေနသည္။

စိမ္းျမလင္းသစ္

(28/07/2012)

ရယ္မိခဲ့ၾကတယ္

ဒီေန႔ မနက္နိုးလာေတာ့ မိုးက ခပ္ဖြဲဖြဲရြာေနတယ္ လို႔ စုက ေျပာေတာ့ ကိုယ္ကေငးေနတုန္း။ အင္းေနာ္ မနက္ကမိုးရြာေနတာပဲလို႔ ေနာက္မွ ျပန္ေျပာလိုက္ရတယ္။ ငါက အိပ္ခ်င္တဲ့ဟာကို နင္ကအတင္းဖုန္းေခၚေနေတာ့ ကိုင္လိုက္ရတာ၊ အမွန္ကအိပ္ခ်င္ေသးတာတဲ့။ စုကေျပာျပီး မ်က္ႏွာကိုပုပ္ထားတယ္။ ဒီလိုပဲ သူက မၾကိဳက္တာဆိုရင္ တတြတ္တြတ္နဲ႔ ျပီးခဲ့တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကို မျပီးနိုင္မစီးနိုင္ ျပန္ျပန္ေျပာေနၾက။ သူရပ္လိုက္ခ်င္တဲ့အေၾကာင္းအရာဆိ

ုလည္း တိခနဲကိုရပ္ပစ္တတ္တာ။ အမွန္က ကိုယ္ကဖုန္းမဆက္လည္း သူကကိုယ့္ကိုဖုန္းဆက္မွာပဲဆိုတာ သူ႔ကိုဒီအခ်ိန္မွာ ျပန္မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ခုအခ်ိန္မွာ စိတ္ခ်မ္းသာသလိုေနပါေစလို႔ သူ႔ကို လႊတ္ထားေပးရတယ္။ ငါက နင္နဲ႔အတူတူ ေလွ်ာက္သြားခ်င္လို႔ပါဟ လို႔ သူ႔ကို ေျပရာေျပေၾကာင္းေျပာလိုက္ရတယ္။ သူကေတာ့ ၾကားပံုမရပါဘူး။ အေ၀းကိုေငးေနေတာ့တယ္။ ခဏေနေတာ့ ထိုင္ခံုမွာထိုင္ေနရာကေန ထျပီးေတာ့ ကန္အစပ္က ျမက္ခင္းေပၚမွာ ေျခဆင္းျပီးေတာ့ ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ ဟဲ့ နင္ ကၽြတ္တြယ္ဦးမယ္လို႔ လွမ္းေအာ္လိုက္ရေသးတယ္။ ကၽြတ္မရွိေလာက္ပါဘူးဟ.. ျပီးေတာ့ ေျခာက္ေနတာပဲ.. ငါထိုင္ခ်င္လို႔တဲ့။ ကိုယ္လည္း ဘာမွမေျပာေတာ့ပါဘူး..။ လမ္းက ၀ယ္လာတဲ့ ပလတ္စတစ္ဗူးထဲက အေအးကိုပဲ ပိုက္နဲ႔စုပ္ေသာက္ေနလိုက္တယ္။ အေအးက ေအးလြန္းလို႔လားမသိဘူး လည္ေခ်ာင္းထဲမွာ စူးက်င္သြားတယ္။

 စုက ျမက္ေတြကို အဖ်ားေလးေတြလိုက္ႏႈတ္ေနတယ္။ ဟဲ့ မလုပ္နဲ႔ေလ ရဲလာဖမ္းရင္ ငါမကယ္ဘူးေနာ္ လို႔ လွမ္း ေအာ္လိုက္တယ္။ ဘာျဖစ္လဲလို႔ သူကျပန္ေျပာတယ္။ ငါ့ဟာငါ ဘာလုပ္လုပ္တဲ့ ။ စုက မ်က္ရည္ေတြ၀ဲေနတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ပဲ ကိုယ္လည္းသူ႔ေဘးနားမွာ လိုက္ထိုင္လိုက္ရတယ္။ စိတ္ထိန္းပါဟာတို႔ မလြမ္းေလာက္ပါဘူးတို႔  ဘာဘာညာညာေတြေတာ့ ေျပာဖို႔စိတ္မကူးေတာ့ပါဘူး။ ဒီအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ဒီလိုမ်ိဳးစကားေတြေျပာရင္လည္း ဒါဟာ စကားလံုးသက္သက္ၾကီးေတြပဲျဖစ္ျပီ

း နားေထာင္ရတဲ့သူ နားကေလာရံုပဲျဖစ္မယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ သူ႔ေဘးနားမွာ ထိုင္ရံုေလးပဲထိုင္လုိက္တယ္။ ဟဲ့ နင္ ဟိုေကာင္ေတြဆီသြားခ်င္လား ငါလုိက္ပို႔ေပးမယ္ေလဟာဆိုေတာ့ ဒီမွာပဲေအးေအးေဆးေဆးထိုင္ခ်င္

တယ္တဲ့။ ေအးေအး လို႔ဆိုျပီး ျငိမ္ေနလိုက္ရတယ္။ ေန႔ခင္းကလည္း ေရွာ့ပင္းေမာမွာ ေျခတိုေအာင္ေလွ်ာက္သြားၾကျပီးျ

ပီ။ အမွန္က ကိုယ္သြားတဲ့ေနာက္သူ လုိက္ရတာ။ သူကေတာ့ ထံုေပေပနဲ႔ပဲ။ ဘာမွလည္းမေျပာဘူး။ ေမးလိုက္မွ တစ္ခြန္းထထေျဖတယ္. အခုလည္းအဲ့လိုပဲ။ ဘာမွမေျပာဘဲ ထိုင္ေနတယ္။ ကိုယ္လည္း ဘာေျပာရမွန္းမသိဘူး။ တကယ္က စကားေတြဆိုတာ ခံစားခ်က္ရွိမွေျပာလို႔ရတာမ်ိဳး
။ သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔က စိတ္ခံစားခ်က္တူတယ္ေျပာရမယ္၊ အေၾကာင္းအရာအေတာ္မ်ားမ်ား တိုက္ဆိုင္ျပီး စကားေတြလုေျပာရတယ္။ ကိုယ္ကေျပာလို႔မျပီးေသးဘူး၊ သူက လုလုေျပာလို႔ ရန္ခဏခဏျဖစ္ရေသး။ ခုေတာ့ ဒီေကာင္ ျငိမ္ခ်က္သားေကာင္းေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားျပီ။ သူ႔ကိုဘယ္လိုနွစ္သိမ့္ေပးရမလဲမသိဘူး။ မသိေတာ့လည္း ျငိမ္ျငိမ္ေလးပဲေနေပးဖို႔တတ္နိုင္ေတာ့တယ္။

ငါေလ အဲ့လိုမ်ိဳး အဘိုးၾကီးအဘြားၾကီးစံုတြဲေတြကို

ေတြ႔ရင္ စိတ္ထဲမွာတစ္မ်ိဳးပဲ တဲ့။ သူေျပာေတာ့မွာ သူၾကည့္ေနတဲ့ေနရာဆီလိုက္ၾကည့္လိ

ုက္ေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႔ လက္တြဲျပီးေလွ်ာက္သြားၾကတဲ့ အဘိုးအဘြားစံုတြဲတစ္တြဲကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ စုကေျပာရင္း အားက်သလိုမ်က္၀န္းေတြနဲ႔ ေငးၾကည့္လို႔။ ျပီးေတာ့ ဆက္ေျပာတယ္။ သူတို႔ဘ၀မွာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႔ နားလည္မႈေတြနဲ႔ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရတာလို႔ ငါေတာ့ ခံစားရတယ္ဟ။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့မသိဘူးတဲ့။ ဟုတ္ရင္လည္းဟုတ္မွာေပါ့။ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကို ဘယ္ႏွၾကိမ္ေျမာက္သညး္ခံခြင့္လႊ

တ္ခဲ့ရလဲ။ ျပီးေတာ့ တကယ္ေရာ ေမတၱာနဲ႔ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရတာလား။ ဒါေတြကိုေတာ့ ကာယကံရွင္ေတြကိုယ္တိုင္ပဲသိမွာေ
ပါ့။ ဟုတ္ခ်င္ရင္လည္း ဟုတ္မွာေပါ့။ မဟုတ္ခ်င္လည္းမဟုတ္ဘူးေပါ့။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ စုက အဲ့လိုပဲ။ ခံစားခ်က္ကို ေရွ႔တန္းတင္တာမ်ားတယ္။ သူမ်ားေတြအတြက္ဘာမွမဟုတ္တာေတြက သူ႔အတြက္ အၾကီးၾကီးေတြျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနတတ္တာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေကာင္းဖို႔ျဖစ္လာတာလို႔ပဲေတြးေပါ့ လို႔ ကိုယ္က ေျပာလိုက္ေတာ့ စုက ရယ္တယ္။ အသံက ခပ္အက္အက္ရယ္။ ဘာလဲ ဒါဆိုရင္ ငါက အားလံုးကို ေပ်ာ္စရာေတြပဲလို႔ ေတြးပစ္ရေတာ့မွာလား ၊ ေပၚလီယာနာဆိုတာ စာအုပ္ထဲမွာပဲ ရွိတာေလဟာ.. ငါကေတာ့ ေကာင္းရင္ေကာင္းတဲ့အတိုင္းေတြးမယ္။ ဆိုးရင္ဆိုးတဲ့အတိုင္းေတြးရမွာပဲ ၊ မေကာင္းတာကို ေကာင္းတာပါလို႔ မေတြးနိုင္သလို ေကာင္းတာကို မေကာင္းဘူးလို႔လည္းမေတြးနိုင္ဘူး လို႔ျပန္ေျပာတယ္။ ဒါဆိုရင္ နင္က ေကာင္းတယ္ဆိုးတယ္ဆိုတာကို ဘာနဲ႔ တိုင္းတာလဲ လို႔ျပန္ေမးလုိက္မိတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္က နည္းနည္းေမွာင္စျပဳလာျပီ။ ဒါေပမဲ့ လမ္းမီးေတြမထြန္းေသးဘူး။ မိုးခ်ဳပ္တဲ့အထိ သူနဲ႔တူတူေနေပးဖို႔ဆံုးျဖတ္ထားတာေၾကာင့္ ဘာမွေတာ့မျဖစ္ပါဘူး။ မနက္ျဖန္အလုပ္ျပန္တက္ရမွာမို႔လို႔ သိပ္ညဥ့္နက္ေအာင္ေတာ့ေနလို႔မရဘူးေပါ့ေလ။

ေလအေ၀ွ႔မွာ စုဆံပင္ေတြ ၀ဲခနဲပဲ..။ ဆံပင္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေအာက္က မ်က္နွာေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေအာက္မွာ မ်က္၀န္းေတြ အေရာင္ေတာက္လာၾကတယ္။ စုက ေျပာတယ္..အမွန္က လူေတြမွာ ေပတံတစ္ေခ်ာင္းစီရွိထားၾကျပီးသာ

းပဲဟာ၊ ကိုယ့္ေပတံန႔ဲကိုယ္ အမွန္ေတြအမွားေတြ ေကာင္းတာေတြ မေကာင္းတာေတြ လုိက္တိုင္းတာေနၾကတာပါ။ ကိုယ္ၾကိဳက္ရင္ ေကာင္းတယ္လို႔ သတ္မွတ္ျပီးေတာ့ မၾကိဳက္ရင္ မေကာင္းဘူးလို႔သတ္မွတ္ၾကတယ္။ အမွန္က ဒါေတြက အလကားေတြပဲ။ ဒါေပမဲ့ ငါကေတာ့ ေကာင္းတယ္ဆိုးတယ္ဆိုတာကို ငါ့ၾကိဳက္ႏွစ္သက္မႈက သူတပါးကို ထိခိုက္ျခင္း ၊ မထိခိုက္ျခင္းနဲ႔တိုင္းမယ္.ျပီး

ေတာ့ အခုအခ်ိန္ကစျပီး ငါလုပ္ခ်င္တာကို လုပ္ေတာ့မယ္ တဲ့..အဲ့လိုေျပာျပီးေတာ့ စုက ေမာသြားသလိုပဲ ၊ သူ႔အေအးကုိ အခုမွ ေသာက္တယ္။ ငါလုပ္ခ်င္တာေတြက သူမ်ားကို မထိခိုက္ရင္ေတာ္ျပီေပါ့တဲ့။ 'တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ထိခိုက္ေစခဲ့ျပီးမွ လိပ္ျပာလံုတယ္လို႔ ေျပာရဲတဲ့လူေတြကို ငါထိုင္ရယ္မယ္ဟာ' တဲ့။ ေျပာရင္း စုက ရယ္တယ္၊ ရယ္ရင္းနဲ႔ မ်က္ရည္၀ဲလာလို႔ ေခါင္းကိုေမာ့လိုက္တာေတြ႔လိုက္

ရေသးတယ္။ ခုမွ ထြန္းလိုက္တဲ့ လမ္းမီးေရာင္ ၀ါေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေအာက္မွာ အာတင္းထားတဲ့ စု မ်က္ႏွာေလးကို ကိုယ္က ေငးမိတယ္။ ကိုယ္က သက္ျပင္းခပ္ဖြဖြ ခ်မိရင္း နင္သူတို႔ကို ေတြ႔လိုက္ေသးလို႔လားလို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ ဟိုရက္က ငါနဲ႔ ပြဲတစ္ခုမွာဆံုတယ္ဟ တဲ့။ သူတို႔က လွမ္းႏႈတ္ဆက္တယ္..ငါအံ့ၾသလို႔တဲ
့။ စုရယ္ နင္ကငါတို႔ကိုမေျပာဘူး၊ အခုမွေျပာတယ္ဟာ လို႔ေျပာမိေတာ့ ငါစိတ္ကုန္သြားလို႔ပါဟာတဲ့။ ဒါဆိုလည္း မခံစားေနနဲ႔ေတာ့ေပါ့ လို႔ ေျပာေတာ့ ဘာလဲ ငါက အကုန္လံုးကို ေပ်ာ္စရာလို႔ လိုက္ေတြးေနရမွာလားလို႔ ျပန္ေျပာတယ္။ ျပီးေတာ့ ရယ္လိုက္ေသးတယ္။ စုရယ္..နင္ကလည္းဟာ လို႔ ေျပာမိျပီး ကိုယ္က ဘာေျပာရမွန္းမသိျပန္ဘူး။ အခ်စ္သူရဲေကာင္း အလကားေကာင္ေတြပါဟာ၊ ငေပါေတြ ဆိုျပီး စုက မတ္တပ္ရပ္လိုက္တယ္။ ေညာင္းတယ္ဟာ..လမ္းေလွ်ာက္ရေအာင္ဆိုေတာ့ ေအးေအးလို႔ဆိုျပီး ငါတို႔ မုန္႔၀ယ္စားရေအာင္လို႔ေျပာရင္းနဲ႔ မုန္႔၀ယ္စားျဖစ္ၾကေသးတယ္။

ငါဟိုရက္က သူတို႔အတြဲကို ကားေပၚကလွမ္း ျမင္လိုက္ေသးတယ္ဟ။ သူက ေကာင္မေလးကို အေတာ္ၾကင္နာတဲ့ပံုပဲတဲ့ ဟိုေကာင္မေလးလက္ကိုကိုင္ထားတယ္။ ခံုေလးမွာထိုင္ရင္းနဲ႔ တတြတ္တြတ္နဲ႔စကားေတြေျပာေနၾကတာ.

.အမ်ားအျမင္မွာ အေတာ္ၾကင္နာတဲ့အတြဲေလးပဲ။ ေကာင္မေလးကလည္း ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ပံုပဲတဲ့။ နင္က မနာလိုျဖစ္ေနတာလား လို႔ေမးလိုက္ေတာ့။ မဟုတ္ဘူးဟ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက ငါ့ခံစားခ်က္ကို ခုထိေမ့လို႔မရေသးတာဟာ..ဘာနဲ႔တူ

လဲဆိုရင္ ..လူပံုၾကားထဲမွာ အက်ီၤအျပဲၾကီး ၀တ္လာမိတာကို ရုတ္တရက္ သိလိုက္ရသလိုမ်ိဳး ခံစားလုိက္ရတယ္။ ျပန္ေတြးမိတိုင္း အဲ့လိုခံစားေနရတုန္းပဲ။ မလံုမျခံဳျဖစ္သြားတဲ့စိတ္မ်ိဳး ။ စုက ခုနက ၀ယ္လာတဲ့ ကိတ္မုန္႔ကိုစားရင္း အေအး ေသာက္လိုက္ေသးတယ္။ ခုေတာ့ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ျဖစ္သြားပံုပဲ။ နင္သူတို႔ကို စိတ္နာသြားတာ၊ ရွက္သြားတာဆိုေတာ့ သစၥာေဖာက္ခံရတဲ့ခံစားမႈ၊ အရမ္းနာက်င္တယ္တဲ့။ ၾကာရင္ေမ့သြားမွာပါ ဆိုေတာ့ အဲ့ဒါ အျမဲအမွတ္ရေနမယ့္သင္ခန္းစာလို႔ ေျပာရင္းရယ္ေနတယ္။ ေနာက္သင္ခန္းေတြ သတိထားေပါ့ဟာ ပုစာၦက တစ္ပုဒ္နဲ႔တစ္ပုဒ္ မတူရင္ဘယ္လုိလုပ္မလဲ ၊ နင္ကခဏခဏတြက္ခ်င္လို႔လားလို႔ ေျပာျပီး ႏွစ္ေယာက္သားရယ္လိုက္ၾကေသးတယ္။ ေအးေနာ္ တစ္ပုဒ္နဲ႔တစ္ပုဒ္ေပးထားခ်က္ေတြ

ကလည္း တူခ်င္မွတူမွာ လို႔စုကေျပာေသးတယ္။ ျပီးေတာ့လည္း ငါက သခ်ၤာဆိုရင္ သိပ္ကိုည့ံေသးတာတဲ့..။ ဒီပုစာၦမို႔လို႔ မွားတယ္၊ ေနာက္တစ္ပုဒ္က ေနာက္တစ္မ်ိဳးမို႔လို႔မွားတယ္ ဆိုသလိုလည္းျဖစ္ေနဦးမယ္ လို႔ေျပာမိၾကျပီး နွစ္ေယာက္သားရယ္မိၾကေသးတယ္။

မီးေတြေတာင္ ထြန္းထားျပီေနာ္ လို႔ေျပာမိေတာ့ စုက နင္ကျပန္ခ်င္ျပီလားတဲ့။ နင္လည္းမနက္ျဖန္အလုပ္သြားရမွာ

မဟုတ္လား မနက္မထနိုင္ဘဲေနမယ္လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ရတယ္။ ေအးပါဟာ ဆိုျပီး စုက ဒါဆို ျပန္ၾကရေအာင္ေလ တဲ့..။ သူ႔ၾကည့္ရတာ ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့နဲ႔..ပိန္လည္းပိန္

သြားတယ္။ အစားမွန္မွန္စား၊ ေပ်ာ္ေအာင္ေန လို႔ စုကိုေျပာမိေတာ့ စုက ျပံဳးေနတယ္။ ေနာက္ဆိုရင္ နင္ ေအးေဆးျဖစ္သြားမွာပါဟာ ဆိုေတာ့ ငါကအခုေရာ ဘာျဖစ္ေနလို႔လဲတဲ့..။ အခုေတာ့ သက္သာသြားျပီမဟုတ္လားဆိုေတာ့..

'ဟဲ့ ဒီဒဏ္ရာက ပုရြက္ဆိတ္ကိုက္တဲ့ဒဏ္ရာမွမဟုတ္
တာဟာ ' တဲ့..ေျပာျပီးရယ္ေနေရာ..။  သူ႔ရယ္သံက ခပ္အက္အက္နဲ႔၊ စုမ်က္နွာေလး ခပ္မဲ့မဲဲ့ျဖစ္ေနမွန္း ကိုယ္ သိသားပဲ။ ကိုယ္က ေခါင္းကိုငံု႔ပစ္မိရင္းနဲ႔ နင္ဟာေလ ခုတမ်ိဳး ေတာ္ၾကာတစ္မ်ိဳး..တတ္လည္းတတ္ႏိုင္တယ္လို႔ေျပာလိုက္ရတယ္။ ငါက အကုန္လံုးကို ေပ်ာ္စရာလို႔ေတြးပစ္လိုက္တာေလ တဲ့ ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္းကပဲအားကိုးရတယ္..တျခားသူေတြက အလကားပဲ တဲ့..ကိုယ္က အျမင္ကတ္ေတာ့ နင္ကအခုမွ ငါ့ကိုသတိရတာ..လို႔ ဆိုျပီး ခ်ီးမ လို႔ခပ္တိုးတိုး ဆဲလိုက္တယ္..သူကလည္း ျပန္ဆဲရင္းနဲ႔ ရယ္ေရာ..ျပီးေတာ့ လက္ကိုလႊဲရင္းလႊဲရင္း ေလွ်ာက္ေနေသးတယ္။ လမ္းမီးေရာင္ ခပ္၀ါ၀ါေလးနဲ႔ ေလေအးေအးေလးၾကားမွာ သူရယ္ ကိုယ္ရယ္။ စုက လွမ္းျမင္ေနရတဲ့  လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ MRT လိုင္းကိုၾကည့္ျပီးေတာ့ ငါတို႔ လမ္းတူတဲ့အထိ အတူတူသြားလို႔ရတယ္၊ တူတယ္လို႔ထင္တဲ့ေနရာအထိ အတူတူသြားလို႔ရတယ္တယ္။ ခြဲရမယ့္ေနရာမွာ ခြဲရမွာပဲတဲ့။ အင္းေလ လို႔ကိုယ္ကေျပာရင္းနဲ႔ သူနဲ႔အတူတူစီးလို႔ရမယ့္ဘူတာနာမည္ကို ေျပာမိတယ္။  'ဘယ္သူမဆို လမ္းတူတဲ့ေနရာအထိ အတူတူ သြားလို႔ရတာပဲ၊ ျပီးရင္ေတာ့ခြဲရတာပါပဲ ' လို႔ စုကေျပာရင္း ရယ္တယ္။ ရယ္ရင္းနဲ႔လည္း လက္ကိုလႊဲရင္း လႊဲရင္းေလွ်ာက္ေနေသးတယ္။  'အင္းေပါ့ဟာ လမ္းတူတဲ့အထိေတာ့ ဒီလုိပဲ သြားၾကတာေပါ့' လို႔ ေျပာရင္းကိုယ္ကရယ္မိေတာ့ စုကလည္း လုိက္ရယ္တယ္..ကိုယ္တို႔ ဒီလိုပဲရယ္မိခဲ့ၾကတယ္။

စိမ္းျမလင္းသစ္

(13/07/2012)